82 yıllık acı: Ninelerimizin dedelerimizin gözyaşlarıyla büyüdük!

Sovyet Lideri Stalin’in emri ile 14 Kasım 1944 yılında Güristan’ın Ahıska bölgesinde yaşayan on binlerce Ahıska Türkü bir gece yurtlarından kopartılarak, insanlık dışı koşullarda sürgüne gönderildi. Binlerce Ahıska Türkü yolda hayatını kaybetti.

İnsanlık tarihinin en acı olaylarından biri olan Ahıska Türkleri’nin sürgünü, sürgünün 82. yılında Olay Türk ekranlarında yayımlanan Altaylar’dan Erciyes’e programında da gündeme geldi. Kayseri Olay Yazı İşleri Müdürü Nejdet Kala, Turan Derneği Genel Başkanı Ali İhsan Öztürk ve Erciyes Üniversitesi İletişim Fakültesi öğrencisi Umida İusupova’nın bu haftaki konuğu Azerbaycanlı Ahıska Türkü Turane Mertali oldu.

Kendilerini sürgüne götüren vagonları inşa etmişler2018 yılında Azerbaycan’dan Türkiye’ye gelerek, burada eğitim gören ve bugün özel bir okulda sınıf öğretmeni olarak görev yapan Turane Mertali, dedelerinin, ninelerinin yaşadıklarını anlattı. Stalin’in Ahıska Türkleri’ni sürgüne gönderdiği vagonları kendilerine yaptırdığını belirten Mertali, “Evet, 82 yıl geçti ama o acı hiçbir zaman dinmedi.

14 Kasım bir gecede Rus askerleri evine giriyor. Bazıları namaz kılarken; bazıları yemek yerken; analarımızın gözü yaşlı zorla savaşa götürülen çocuklarını, kadınlarımız eşlerini beklerken askerler geliyor ve ‘gidiyorsun’ deniliyor.

Stalin tarafından zorla sürgün ediliyor. Ve birkaç öncesinde de Ahıskalılar, kendilerini sürgüne götüren hayvan vagonlarını kendileri yapıyor. Stalin onları, ‘Sizler yapın, sonra burada çalışırsınız. Geçiminizi buradan sağlarsınız’ diyor.

Ama bilmiyorlar ki, vatanlarından topraklarından kopartılacaklar. Ve bizleri yamyam olarak tanıyorlar, ‘Bunlar ayaklanma yaptı. Ahıska Türkleri bizleri sıkıntıya soktular. Bu yüzden biz sürgün ettik’ diyorlar.” dedi. Gözyaşları bizi dimdik ayakta tuttuMertali, kendilerini bu acının ayakta tuttuğunu belirterek, açıklamalarını şöyle sürdürdü: “Kazakistan, Kırgızistan ve Özbekistan’a sürgün edildik.

Orada biz sıfırdan bir hayat kurduk. Yemek yok, su yok, ev yok… 14 Kasım soğuk bir gece… Biz bu acıyla ayakta kaldık. Dilimizi, kültürümüzü, adetlerimizi koruduk. Biz her daim ninelerimizin, dedelerimizin gözyaşları ile büyüdük.

Vatan, vatan, vatan hasreti diye büyüdük. O gözyaşı bize dimdik ayakta kalmayı öğretti. O acılar bize tekrardan hayata bağlanmayı öğretti.”