Kalbin Aynasında Adâlet: Bir Nar Bahçesinin Düşündürdükleri
- Tarihin sayfaları arasında kaybolmuş gibi duran her hikâye, aslında bugünün insanına tutulmuş keskin birer aynadır
- Adâletiyle adını zamana kazımış olan Sâsânî Hükümdarı Nûşirevan’ın av sırasında uğradığı o küçük nar bahçesi de bunlardan biridir
Tarihin sayfaları arasında kaybolmuş gibi duran her hikâye, aslında bugünün insanına tutulmuş keskin birer aynadır. Adâletiyle adını zamana kazımış olan Sâsânî Hükümdarı Nûşirevan’ın av sırasında uğradığı o küçük nar bahçesi de bunlardan biridir.
Zâhirde sıradan bir meyve ikramı gibi görünen bu olay, batında insanın iç dünyası ile dış âhengi arasındaki sarsılmaz bağı gözler önüne seren eşsiz bir ibret tablosudur. Yolu bir nar bahçesine düşen Hükümdar, ilk narı tattığında lezzetinden adeta mest olur.
Hırs ve sahip olma arzusu hemen o an zihninde baş gösterir: “Bu bahçe mutlaka benim olmalı.” Fakat aynı ağaçtan ikinci kez istediği nar kuru ve ekşidir. O firâset sahibi delikanlı, basîretle nardaki değişimin sebebini yüzüne vurur: “Sultânım, herhâlde gönlünüz haksızlığa meyletti.” İşte kırılma noktası tam da burasıdır.
Hükümdar, içindeki o menfi niyetten pişman olup tevbe ettiği anda, uzatılan üçüncü nar yine o muazzam lezzetine kavuşur. Bu latif rivâyet, bize çok derin bir hakikati fısıldar: İnsan, niyetini ne kadar sakladığını zannederse zannetsin, kalbindeki her türlü meyil; bazen bir meyvenin tadında, bazen attığı bir adımda, bazen de hayata bakışında mutlaka ifşa olur.
Zira dışarıda gördüğümüz her şey, iç âlemimizin yankısından ibarettir. Gönül Tarlamızda Neler Yeşeriyor? Bugün dünyada adâletin, vicdanın ve samimiyetin sorgulandığı bir çağda yaşıyoruz. İlişkilerimizde, işimizde, günlük koşturmacalarımızda sıklıkla “tatsızlaşan narlardan” şikâyet ediyoruz.
Oysa dönüp kalbimizin rotasını, niyetimizin dehlizlerini sorgulamaya ne kadar zaman ayırıyoruz? Nûşirevan’ın hikâyesini kıymetli kılan şey, onun güç ve kudretine rağmen hatasını fark edip dönebilme erdemidir. Haksızlık düşüncesinden sıyrıldığı an, sadece narın tadı değişmemiş; bütün bir saltanatın zihniyeti ve adâlet anlayışı da değişmiştir.
Öyle ki, ömrünün sonuna geldiğinde memleketin sokaklarında “Kimin bizde hakkı varsa gelsin alsın!” diyerek dolaşan ve tek bir alacaklıyla dahi karşılaşmayan bir lider olabilmiştir. Arkasında yağmacı bir ihtiras değil, nesiller boyu hayırla yâd edilen asil bir sedâ bırakmıştır.
Bedenler Değil, Kalpler Nazargâh-ı İlahîdir İnsan, hayatın gürültüsü içinde bazen dışını süslemekle, sûretini parlatmakla meşgul olur. Oysa asıl mesele, o sûreti taşıyan kalbin ne durumda olduğudur. Efendimiz’in (s.a.v.) o sarsıcı ölçüsü kulaklarımızda çınlamalıdır: “Hiç şüphesiz ki Allah Teâlâ, sizin bedenlerinize ve sûretlerinize bakmaz; ancak kalplerinize nazar eder.” (Müslim, Birr, 33) Gönül dünyamız temizse, baktığımız yerler güzelleşir; niyetimiz berraksa, attığımız adımlar başkalarına gölge değil, ferahlık verir.
Bugün kendimize şu soruyu sormanın tam vaktidir: Bahçemizden topladığımız meyveler tatlı mı, yoksa içimizdeki yanlış niyetlerin ekşirttiği birer pişmanlık mı? Unutmayalım ki; güzel ve temiz bir gönül dünyasına sahip olanlar, bu dünyadan göçüp gitse dahi arkalarında yalnızca bir ses, bir hâtıra değil; adaletle bezenmiş silinmez izler bırakırlar. Kalbimizi bu bilinçle tanzim etmek, hayata bırakabileceğimiz en büyük mirastır.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.

Kategori: Genel
Yayın: 17 Kasım 2026 13:33 · Kaynak: ilgazetesi.com.tr