Cami yardım yeri mi, ibadethane mi?

Cuma namazı biter…

İnsanlar daha tesbihatını tamamlamadan, duasını yapmadan bir ses yükselir:

“Caminizin ihtiyaçları için yardım topluyoruz!”

Ardından miktarlar söylenir, zarflar uzatılır, kumbaralar dolaştırılır.

Bazen öyle yüksek sesle ve ısrarla para istenir ki insan kendisini camide değil, pazarda bir işporta tezgâhının önünde zanneder!

İşte benim itirazım tam da buna.

Yardıma değil, yardım toplama yöntemine!

Elbette camilerimizin elektrik, su, temizlik ve bakım giderleri karşılanmalıdır. Buna kim itiraz edebilir?

Ama bunun da bir zamanı, usulü ve adabı olmalı.

Bir tarafta hâlâ namazını kılan, dua eden insanlar…

Diğer tarafta yüksek sesle yapılan para çağrıları!

Peki, ibadet eden insanın huzurunu bozmak hangi anlayışa sığar?

Üstelik bu manzaralar yalnızca cuma namazlarında değil, bayramlarda ve zaman zaman cenaze namazların da karşımıza çıkıyor.

İnsanların manevi duygularının en yoğun olduğu anlarda yapılan ısrarlı yardım çağrıları, gönüllü bağış ile manevi baskı arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor.

Kimse yanlış anlamasın!

Her yardım toplayanın dini duyguları istismar ettiğini söylemiyorum.

Ama iyi niyet, yanlış yöntemi doğru hâle getirmez!

Cami, bir yardım kuruluşunun veznesi değildir.

Cami, her şeyden önce ibadet ve huzur mekânıdır.

Peki, çözüm zor mu?

Hiç de değil!

Cami girişlerine güvenli bağış kutuları konulabilir. QR koduyla dijital bağış imkânı sağlanabilir.

İsteyen, istediği zaman, istediği miktarda yardım eder.

Kimse mahcup olmaz, kimse baskı hissetmez, kimsenin ibadeti bölünmez.

Hatta işi biraz mizaha vurursak…

Madem camilerde para toplamak bu kadar önemli, bari girişlere turnike koyalım!

Cuma namazına ayrı tarife…

Bayram namazına ayrı tarife…

Cenaze namazına özel paket!

İsteyene aylık abonman, isteyene yıllık kombine!

Şaka bir yana…

İbadethaneyi ticarethane görüntüsüne sokacak uygulamalardan kaçınmak zorundayız.

Özellikle gençleri camilere ve ibadete yakınlaştırmaya çalışırken, onları rahatsız edebilecek alışkanlıkları sürdürmek doğru değildir.

Yardım, insanın gönlünden gelmelidir.

İyilik, gösterişten uzak olmalıdır.

Bağış, mahcubiyetle değil, samimiyetle yapılmalıdır.

Bu nedenle Diyanet İşleri Başkanlığı ve müftülüklerin yardım toplama yöntemleri konusunda daha açık ve hassas düzenlemeler yapması gerektiğini düşünüyorum.

Yardım toplansın…

Ama ibadet eden rahatsız edilmesin.

Caminin manevi atmosferi bozulmasın.

İnsanlar para vermeye mecbur hissedilmesin.

Çünkü mesele para değil…

Mesele üslup, mesele saygı, mesele ibadetin huzurunu korumak!

Ve son sözüm şu:

İnsan camiye girdiğinde önce Allah'ı hatırlamalı…

Cebindeki parayı değil!