DOSYA: Kayıp Umutlar: 30 Yılı Aşan Evlat Arayışı

ANALİZ Fransa'da eylemler Yemen'de savaş İsrail’in Gazze saldırıları CANLI Yeni EBA Tanıtım Programı

EDITION Türkçe English BHSC Pусский Français العربية Kurdî کوردی Shqip فارسی македонски Bahasa Indonesia Español Gündem Dosya haber Kayıp Umutlar: 30 YIılı Aşan Evlat Arayışı DOSYA: Kayıp Umutlar: 30 Yılı Aşan Evlat Arayışı Hastanelerde hiçbir belge veya cenaze verilmeden "bebeğiniz öldü" denilerek taburcu edilen ailelerin, çocuklarının hayatta olma ihtimaline tutunarak onlarca yıldır sürdürdükleri hukuk ve arayış mücadelesi kalpleri burkuyor. 28 Ekim 2026 • Güncelleme: 28 Ekim 2026 Hastanelerde doğum sonrası bebeklerinin hayatını kaybettiği söylenen ancak onlarca yıldır çocuklarının aslında ölmediğine ve başka ailelere verilmiş olabileceğine inanan anne babaların yürek yakan hikayeleri, Anadolu Ajansının "Kayıp Umutlar: 30 Yılı Aşan Evlat Arayışı" başlıklı dosya haberinde ele alınıyor.

Haberlerde, bebeklerinin ne cenazesini alabilen ne de resmi bir ölüm belgesine ulaşabilen ailelerin, "Ya çocuğumuz yaşıyorsa?" sorusuyla geçen yarım asra yaklaşan şüphe dolu yaşamları mercek altına alınıyor.

İsmet ve Rabia Duran çifti, 1990'da üçüncü kez bebek sahibi olacaklarını öğrendi. 21 Ekim 1990'da eşinin Zekai Tahir Burak Hastanesi'nde doğum yaptığını belirten İsmet Duran, hastanede, "Çocuğunuz bir virüsten öldü. Size defin yerini bildireceğiz." haberini aldı.

Kızlarının cenazesi ve ölüm belgesi verilmeden taburcu edilen çift, uzun süre defin yeri bilgisini bekledi. Duran çifti, mezar yeri bile belli olmayan çocuklarının yıllarca üzüntüsünü yaşadı.

Ankara'nın Mamak ilçesinde yaşayan 3 çocuk annesi 60 yaşındaki Ayşe Ödemiş, 1985'te ilk çocuğunu kucağına alma umuduyla Zekai Tahir Burak Hastanesi'ne gitti. Gece saat 02.00'de doğum yapan Ödemiş, ameliyathaneden çıktıktan sonra oğlunu bir daha göremedi.

Yaşadıklarını ve 39 yıldır süren evlat arayışını anlatan Ayşe Ödemiş, 10 Ekim 1985'te gece yarısı yaptığı doğumun ardından hemşirenin bebeğini aldığını, saat 03.00'e geldiğinde ağlayan bebeğini kucağına almak istediğini, ameliyatlı olduğu için izin verilmediğini belirtti.

Ankara'da 1984'te doğum yaptıktan 40 gün sonra "bebeğiniz öldü" denilen Melek Demirtaş, yaşadığına inandığı çocuğunu görmek istiyor.

Çocuğunun ölmediğine, hastanede kaybettiklerine inandığını söyleyen Melek Demirtaş, "O zaman annemi kaybetmiştim.'Çocuğun öldü' dediklerinde bunalıma girdim. İntihara bile kalkıştım. Ayrıldığım eşim çok da sorumlu bir insan değildi. O zamanlar üzerine düşemedik." dedi.

Anne Türkan Güler, erken doğum nedeniyle bebeğin kuvöze konulduğunu, ilk gün camdan kuvöz içindeki bebeğini gördüğünü, ertesi gün ise bebeğinin öldüğünün söylendiğini anlattı.

Güler, hastane personelinin, "Bebeği biz defnedeceğiz" dediğini belirterek, "Bizde de cahillik işte çıkıp eve geldik. Ama benim aklım orada. Kulağıma ağlama sesleri geliyor gibi hissediyorum. Sonuçta anneyim. Hiç ölmemiş gibi hissediyordum." diye konuştu.

Ankara’da 1984'te ikinci bebeğini doğuran anne Kılıç, 5 saat sonra hemşirelerin "Bebeğiniz öldü" haberiyle sarsıldı. Bebeklerinin cenazesinin kendilerine verilmediğini, mezar yerinin söylenmediğini belirten Kılıç çifti, 40 yıldır "Ya çocuğumuz ölmediyse?" şüphesiyle yaşıyor.

Haberi Paylaş Anadolu Ajansı web sitesinde, AA Haber Akış Sistemi (HAS) üzerinden abonelere sunulan haberler, özetlenerek yayımlanmaktadır. Abonelik için lütfen iletişime geçiniz.

Bu haberde bir hata mı var? Her türlü talep, şikâyet ve görüş için okur temsilcimize ulaşabilirsiniz.