Genç Dindarlar Rahatsız!

Üstelik bu kuşağın rahatsızlığı yalnızca ekonomik sıkıntılarla, siyasi tercihlerle ya da gündelik hayatın adaletsizlikleriyle sınırlı değil.

Çok daha derin, çok daha temel bir itirazları var.

Dindarlığın bir gösteriye dönüştürülmesinden rahatsızlar.

Dindar görünerek güç devşirenlerden, dinin arkasına saklanarak makam ve mevki elde edenlerden, dini kendi çıkarlarının koruyucu kalkanı hâline getirenlerden rahatsızlar.

Bir insanın başında örtü olması, dilinde dini ifadeler bulunması, elinde tespih taşıması ya da belli dini sembollerle görünmesi onun ahlaklı olduğunu göstermiyor.

Hatta bazen bütün bu görüntüler, ahlaksızlığın üzerini örtmek için kullanılan bir dekorasyona dönüşebiliyor.

Yetim hakkı yiyenlerden, kamu malını kendi malı gibi kullananlardan, liyakati sadakate kurban edenlerden, kayırmacılığı bir yönetim biçimine dönüştürenlerden, israfı görmezden gelip başkalarına sabır ve kanaat öğütleyenlerden bıktılar.

Bir tarafta yoksullukla mücadele eden insanlar, diğer tarafta dini referanslarla meşruiyet üreten imtiyazlı çevreler var. Bir tarafta helal kazancıyla hayatını sürdürmeye çalışan insanlar, diğer tarafta dini hassasiyetleri kendilerine dokunulmazlık sağlayan bir zırh gibi kullananlar…

İşte genç dindarlar tam da bu çelişkiye itiraz ediyor.

Mesele, kimin hangi fondan ne kadar para aldığıyla sınırlı değil. Mesele, topluma ahlak ve maneviyat üzerinden seslenen insanların, kamu kaynakları ve emanetler söz konusu olduğunda nasıl davrandıklarıdır. Çünkü dindarlık, yalnızca ibadet etmek değil, aynı zamanda emanete sahip çıkmaktır.

Yetimin hakkını korumaktır. Adaletli olmaktır.

Gücü eline geçirdiğinde kendinden olmayanın hakkını da gözetebilmektir.

Üstelik bir başka mesele daha var. Otoriterleşme.

Dindar olmak, sorgulamaktan vazgeçmek değildir. Bir siyasi otoritenin her kararını doğru kabul etmek, her uygulamasını savunmak, her yanlışını görmezden gelmek hiç değildir. Dindarlık, itaat kültürüne indirgenemez.

Eleştirmek, itiraz etmek, yanlış gördükleri şeyleri dile getirmek istiyor.

Birilerine bağlılık göstermedikleri için inançlarının sorgulanmasına, kendilerine dindarlık üzerinden bir sadakat sınavı uygulanmasına itiraz ediyorlar.

Çünkü bir insanın inançlı olması, düşünme özgürlüğünden vazgeçmesi anlamına gelmez. Bir insan hem dindar hem muhalif olabilir.

Hem inançlı hem eleştirel olabilir. Hem geleneklerine bağlı hem de değişimden yana olabilir. Bunların hiçbiri birbirinin karşıtı değil.

Sorun, dindarlığın belirli bir siyasi çizgiye bağlılıkla ölçülmeye başlanmasıdır.

Sanki bir insanın inançlı sayılabilmesi için belli kişileri desteklemesi, belli kararları alkışlaması, belli yanlışlar karşısında susması gerekiyormuş gibi bir atmosfer oluşturulmasıdır.

Dahası, dini kendi siyasi ve ekonomik çıkarları için kullananların, dinin itibarına verdikleri zararı da görüyorlar.

Bir toplumda din adına konuşanların yanlışları, yalnızca o kişilerin şahsi itibarını zedelemez. İnancın kendisiyle ilgili soru işaretleri de oluşturabilir.

Dindar görünümlü insanların işlediği ahlaki suçların faturası, bazen hiçbir kusuru olmayan milyonlarca samimi insana kesilir.

İşte gerçek dindarlar bundan da rahatsız. Çünkü onlar inançlarının birilerinin yolsuzluklarıyla, imtiyazlarıyla, çıkar ilişkileriyle ve siyasi hesaplarıyla anılmasını istemiyorlar. Onlar dinin bir pazarlama aracına, bir iktidar olma aparatına, bir toplumsal baskı mekanizmasına dönüşmesini istemiyorlar.

İbadetin gösteriye, ahlakın slogana, adaletin siyasi aidiyete, liyakatin sadakate dönüştürüldüğü bir düzene itiraz ediyorlar.

Ve hatta, artık kendilerine sürekli olarak kimin dindar olup olmadığının anlatılmasından bıktılar.

Çünkü ölçüleri Yaradan koymuştur. Çünkü samimiyetin reklamı olmaz. Ahlakın siyasi rozeti olmaz. Adaletin mensubiyeti olmaz.

Ama eskilerin alıştığı biçimde, kendilerine gösterilen saflarda hizalanarak gelmiyorlar. Kendi sorularıyla, kendi itirazlarıyla, kendi ahlak anlayışlarıyla geliyorlar.

Onları yalnızca dini semboller üzerinden tanımlamak mümkün değil. Ne giydikleri, hangi siyasi çevreye yakın oldukları ya da hangi sloganı attıkları üzerinden anlamayabilirsiniz onları. Onlar sadece dindarlığın, dindarların yeniden ahlakla, adaletle, liyakatle, merhametle ve samimiyetle buluşmasını istiyorlar.

Ve şunu söylüyorlar: Biz inancımızdan vazgeçmek istemiyoruz. Ve inancımızın istismar edilmesine de asla izin vermeyeceğiz. Bilâkis yüceltmek için çok daha fazlasını yapmaya hazırız.

Dindar olduğumuz için susmayacağız. İnançlı olduğumuz için sorgulamaktan vazgeçmeyeceğiz. Dinin arkasına saklananların yanlışlarını dinin hatırına görmezden gelmeyeceğiz.

Çünkü biz dinimizi, birilerinin çıkarlarını korumak için değil, doğruyu ve adaleti savunmak için yaşıyoruz.

Bence insanların dinden uzaklaştığı bir dönemde, dipten bilinçli, sorgulayan, düşünen, hisseden, suistimale karşı tavrını net koyan, susmayan, henüz sayıları çok olmasa da yeni bir genç dindar kuşak geliyor.

En büyük itirazları ise; İnançlarının istismar edilmesine.

Genç dindarlar rahatsız. Hem de çok rahatsız! (V.Akay paylaşımıdır)

DİPNOT: Genç, yaşlı, orta yaşlı herkes, tüm Müslümanlar bundan rahatsızdır, olmalıdır. Bir kısım (hepsi asla değil) Dini doğru anlatmayan, doğru temsil etmeyen hocalardan, görevlilerden, ilahiyat erbaplarından, tarikatlardan, cemaatlerden siyasetçilerden rahatsızdır, rahatsızız, rahatsız olmalıyız.

Ve bu ülkede hala milyonlarca Müslüman rahatsız eden değil rahatsız olanlardır.

Başka kesimlerden rahatsızlık yok mu? Elbette var ama onlardan zaten beklenendir, Müslümanım diyenlerden asla beklenmiyendir, beklenmiyordu! Onun için rahatsızlar, rahatsızız.