Artık demir almak zamanı gelmişse limandan

Çaykara Soğanlı (Hopşera) Köyünden Prof. Dr. Aynur Yazıcı Karadenizli’nin Çaykara’ nın değerli Kaymakamı İhsan Ayrancı’nın vefatı üzerine duygu ve düşüncelerini dile getirdiği bir yazı kaleme aldı. Çaykara halkının genel hissiyatına tercüman olan Yazıcı’nın o yazısını sizlerle paylaşıyoruz…

Sayın İhsan AYRANCI’nın Ardından…

Görevler vardır atanmışlar tarafından yerine getirilir, görev süresi sonunda başkaları tarafından devralınır ve bu şekilde devamlılık sağlanır. Verilen görevleri benimsemek ve yaşama geçirmek ise herkes tarafından başarılamaz. Bu nedenle bazı isimler akılda kalır, bazı yüzler unutulmaz ve gönül derinliklerinde saklanır. Kısacası iz bırakır. S ayın İhsan Ayrancı, görev süresi boyunca yaptıklarıyla Çaykara’mızda iz bırakanlardandır. Kendisini, işi nedeniyle Çaykara dışında yaşayan bir kişi olarak, yüzlerce hemşehrim gibi hem basından hem sosyal medyadan takip e tmiştim. Sayesinde İlçemizi, köylerimizi anında ziyaret etme şansına sahip olduk, özlem giderdik, yapılan güzel işlerin tanığı olduk. Kendisinin inceliği, mütevaziliği, çocuklarımıza ve yaşlılarımıza samimi yaklaşımı en etkileyici özelliklerindendir. Takdir edersiniz ki, İ lçede devletin yasalarının uygulayıcısı olmak başlı başına zor bir iştir. Bunun yanı sıra halkın içinde olmak, derin iletişim kurmak en önemlisi iz bırakabilmek çok daha zor bir iştir. İhsan Bey’i bazen bir tarlada lahana fidesi dikerken, bazen yıllardır birbiriyle konuşmayan yaşlı bir çifti barıştırmak için uğraş verirken, bazen bir hazan mevsiminde lazutların hasatında, bazen geleceğin gençlerine yöremizi tanıtırken gör müş ve o anların tanığı olmuştuk.

Gece gündüz demeden, mesai kavramını yok saymak, ailesi için mutlaka çok zordur ama y aylada kaybolan hemşehrimizin aranması aşamasında günlerce dağlarda çalışmalara katılmak o kişinin ailesi için paha biçilmez değerde olmuştur. Günümüz teknolojileri sayesinde olayları uzaktan takip etmek ya da birileri aracılığıyla bilgi sahibi olmak varken bilfiil olayın merkezinde bulunmak, görev bilinci yanında gerçekten sorumluluk duymayı, idealist olmayı gerektirir. Bu olay minnet ve şükranla anımsadığımız olaylardan sadece biridir. Ülke uğruna hayatını kaybeden şehitlerimizin yakınları Sayın İhsan Ayrancı’nın sık ziyaretleriyle bir nebze de olsa acılarını hafifletmişlerdir. Bu ziyaretlerin sadece anma günlerinde olmaması, samimi şekilde, aynı bir evladın annesini, babasını ziyaret etmesi doğalında olması çok daha büyük önem taşır. İyi ve takdir edilen yöneticilik bazen bir duruş, bazen bir gülümsemedir, bazen sıcak bir bakıştır, hâl hatır sormadır. Samimiyet karşınızdakinde yankı bulursa gerçektir. Bunu haliyle başarmıştır Kaymakamımız. Bizler Sn. İhsan Ayrancıyı takip ederken bunları gördük ve kalbimizin derinliklerinde hissettik.

“Bu memleketin bütün evlatlarını kendi evladınız gibi sevmiyorsanız yöneticilik yapmayın” diyecek kadar tavrı net olan Sayın İhsan Ayrancı’nın o kul ziyaretlerinde ve sosyal projelerde dokunduğu minik kalpler, belki de ilerde rol model olarak O’nu örnek alacaklardır. Görevi süresince eğitimin sosyalleşmeden geçtiğine, eğitimin ancak hayata geçirilirse başarılı olacağına olan inancını hep hissettik. Çocukların gözlerindeki bakışlarda bunu net bir şekilde gözlemledik. Bu ve benzeri yaşanmışlıklar; şahsı için normal, sıradan olsa da O’na özgü bir davranış olarak Çaykaralıların gönüller in de kalıcı olarak yer almasını sağlamıştır.

Büyüklerimiz için yazları ya da yıl boyu köyde yaşamak genellikle yorgun hayatlarının son döneminde tek istekleridir. Tek başına bile kalsalar o topraklarda yaşamayı tercih ederler. Son yıllarda Hediye Nine, Gülşen Teyze, Asuman Teyze, Kemaliga Hala, Şehriye Hala ve Remziye Teyze (Annem) belki de çocuklarından, torunlarından çok İhsan Bey’in ziyaretleri ile neşelendiler, mutlu oldular. O’nu evlerinde konuk ettiler.

Çaykaramızın emektarları eminim ki, hayatlarının sonuna dek o ziyaretleri, o muhabbetleri unutmayacaklardır. Şimdilerde ise gözleri yaşlı, dualarında anacaklar dır Hakk’a yürüyen oğullarını…

Artık demir almak günü gelmişse zamandan

Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;

Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,

Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!

Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;

Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.

Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden,

Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Sessiz Gemi, Y ahya Kemal Beyatlı

Mekânı n cennet olsun yüzü gibi kalbi güzel insan.

Sayın İhsan Ayrancı’nın aziz hatırasına, s aygıyla.

Prof. Dr.