Zamansız şarkılar

Bazı şarkılar vardır, kaç yıl geçerse geçsin eskimez

Ne zaman çalacağını bilmezsiniz. Nerede karşınıza çıkacağını da…

Belki trafikte, kırmızı ışıkta beklerken. Belki akşam eve dönerken. Belki de sıradan bir sabah, radyonun başında

Bir anda o tanıdık melodi yükselir.

Ve siz, bir anda başka bir zamana gidersiniz.

İşte müziğin en güzel tarafı da bu; Bir şarkı başlar, hayat birkaç dakikalığına yer değiştirir.

Az önce düşündüğünüz sorunlar, yetişmeniz gereken işler, kafanızı kurcalayan meseleler bir anda önemini kaybeder.

Yüzünüzde nereden geldiğini bilmediğiniz bir gülümseme belirir. Çünkü o şarkının içinde bir şey vardır. Bir yaz akşamı…Bir gençlik heyecanı…Belki de artık görüşmediğiniz bir arkadaşınızın kahkahası.

Şarkılar bazen bizim bile unuttuğumuz anılarımızı hatırlar.

Ne tuhaf değil mi?

Yıllar geçiyor. İnsanlar değişiyor. Şehirler değişiyor. Biz değişiyoruz.

Ama bir şarkının ilk birkaç notası, bütün o yılları bir anda ortadan kaldırabiliyor.

Sanki zaman hiç geçmemiş gibi…

Ben en çok radyoda ansızın karşıma çıkan şarkıları seviyorum. Çünkü radyonun kendine özgü bir büyüsü var. Hangi şarkının geleceğini bilmiyorsunuz.

Bir çalma listesi hazırlamıyorsunuz. İleri sarmıyorsunuz. Seçmiyorsunuz. Sadece dinliyorsunuz.

Ve bazen radyo, tam da ihtiyacınız olan şarkıyı çalıyor. Öyle bir denk geliyor ki Sanki birileri sizin ruh halinizi biliyor!

Hüzünlü bir günün ortasında neşeli bir şarkı…

Yorgun bir akşamın içinde insanın içini ısıtan eski bir melodi ya da hiç beklemediğiniz anda, yıllardır duymadığınız o tanıdık ses. Bir bakıyorsunuz, direksiyonda şarkıya eşlik ediyorsunuz. Bir bakıyorsunuz, sesini biraz daha açmışsınız.

Hatta belki de kimsenin görmediğini düşünerek küçük bir dans ediyorsunuz. İşte o an, günün bütün ağırlığı hafifliyor.

Bazen insanın mutlu olması için büyük bir nedene ihtiyacı yoktur. Doğru zamanda çalan güzel bir şarkı yeter.

Dikkat ettiniz mi? Bazı şarkılar çıktıkları dönemin çok ötesine geçer. Onları ilk dinleyen kuşak büyür. Gençler yetişkin olur. Çocuklar anne baba olur. Ama o şarkılar yaşamaya devam eder.

Bir düğünde çalar, herkes ayağa kalkar. Bir yaz akşamı sahilde duyulur, herkes nakaratına eşlik eder.

Bir radyo frekansında karşımıza çıkar, yıllardır sakladığımız bir duyguyu yeniden uyandırır. Üstelik herkes aynı şarkıyı farklı yaşar. Birine göre ilk aşkın şarkısıdır. Bir başkasına göre babasının arabasında dinlediği çocukluk melodisi. Kimisi için üniversite yıllarıdır. Kimisi için artık hayatta olmayan birinin hatırası…

Aynı şarkı, binlerce farklı hayat.

Belki de bu yüzden bazı şarkılar hiçbir zaman eskimez. Çünkü onlar yalnızca müzik değildir. İnsanların hayatına karışmıştır.

Bazen düşünüyorum…

Gerçekten eski şarkıları mı daha çok seviyoruz? Yoksa o şarkıları dinlediğimiz zamanki kendimizi mi özlüyoruz?

Daha az kaygılı olduğumuz günleri, küçücük şeylerden mutlu olabildiğimiz zamanları, bir telefon beklemenin heyecanını, arkadaşlarla çıkılan plansız yolculukları, hiç bitmeyecek sandığımız yaz gecelerini…

Belki de bir şarkı bize sadece geçmişi değil, geçmişteki kendimizi getiriyor. O yüzden bazı melodiler duyulduğunda içimiz kıpır kıpır oluyor. Nedenini anlatamıyoruz. Ama hissediyoruz. Hem de bütün kalbimizle. Ve bazen fark ediyoruz ki özlediğimiz şey yalnızca bir insan, bir şehir ya da bir dönem değil. O günlerde hissettiğimiz hayatın ta kendisi.

Bugün her şey elimizin altında.

İstediğimiz şarkıyı saniyeler içinde açabiliyoruz. İstediğimiz sanatçıyı seçebiliyor, aynı parçayı defalarca dinleyebiliyoruz. Ama yine de radyoda tesadüfen duyduğumuz bir şarkının verdiği mutluluk başka. Çünkü hayatın en güzel anlarının hepsi planlanmış değil.

Bazıları kendiliğinden gelir. Tıpkı güzel bir şarkı gibi.

Belki bugün radyonuzu açtığınızda yıllardır dinlemediğiniz bir melodiyle karşılaşacaksınız.

Belki bir anda çocukluğunuzun sokağına döneceksiniz. Belki eski bir dostunuzu aramak isteyeceksiniz. Belki de hiçbir şey düşünmeden, yalnızca gülümseyeceksiniz.

Bence hepsi çok kıymetli. Çünkü hayat dediğimiz şey biraz da böyle küçük, beklenmedik mutluluklardan oluşuyor.

O yüzden sevdiğiniz bir şarkı çaldığında acele etmeyin.

Hemen kanalı değiştirmeyin.

Bırakın o şarkı bitsin.

Hatta mümkünse sesini biraz açın.

Eşlik edin.

Gülümseyin.

Çünkü bazı şarkılar yalnızca kulağımıza değil, doğrudan kalbimize dokunur.

Ve bazıları vardır ki üzerinden kırk yıl da geçse, ilk günkü heyecanını kaybetmez. Çünkü zamansız şarkı diye bir şey varsa, bunun nedeni melodilerinin hiç yaşlanmaması değil; içimizde uyandırdıkları duyguların hala capcanlı olmasıdır.

Kim bilir belki de birazdan radyoda çalacak şarkı, sizi en mutlu olduğunuz güne götürecek. Ve siz, hiç beklemediğiniz bir anda, kendinizi yeniden o günün içinde bulacaksınız. İyi ki radyolar, unuttuğumuzu sandığımız güzel duygulara hala kapı aralıyor.