Habermetrik
← Ana Sayfa
Kocaeli 17 Kasım 2026 14:43
✍ Editör: Habermetrik · Editör Politikası

Kendi hayatımızda misafir olmak

Kendi hayatımızda misafir olmak
Görsel kaynağı: cagdaskocaeli.com.tr
⏱️ 3 dk okuma 🛡️ %85 Doğruluk · 1 Kaynak
WhatsApp Paylaş
⚡ 30 Saniyede Özet Habermetrik Yapay Zeka Özeti
  • Siz hiç kendi evinizde misafir olduğunuzu hissettiniz mi
  • Her şey yerli yerindedir

Siz hiç kendi evinizde misafir olduğunuzu hissettiniz mi? Her şey yerli yerindedir. Eşyalar tanıdıktır, duvarlar sizin seçiminizle boyanmıştır, kitaplarınızı bile hangi rafa koyacağınızı bilirsiniz. Ama yine de bir şey eksiktir.

Sanki o evde yaşayan siz değilmişsiniz gibi bir yabancılık çöker içinize. Belki de insanın kendisine yabancılaşması tam olarak böyle bir şey.

Sabah uyanır uyanmaz başlayan küçük bir telaşımız var. Nasıl göründüğümüz, ne söylediğimiz, kimin ne düşündüğü, hangi davranışımızın nasıl karşılanacağı... Gün boyunca farkında olmadan onlarca kez kendimizi başkalarının gözünden kontrol ediyoruz.

Kimi zaman iyi bir çalışan, kimi zaman anlayışlı bir eş, fedakâr bir anne, uyumlu bir arkadaş, güçlü bir insan olmaya çalışıyoruz. Her rolün hakkını vermek için uğraşırken kendimize ayırdığımız yeri giderek küçültüyoruz. Üstelik bunu çoğu zaman bir zorunluluk değil, hayatın olağan akışı sanıyoruz.

İşin tuhaf tarafı, bütün bunları yaparken kendimizden ne kadar uzaklaştığımızı fark etmiyoruz. Çünkü yabancılaşma her zaman büyük kırılmalarla başlamıyor. Bazen istemediğimiz bir şeye sırf kimseyi kırmamak için evet demekle, söylemek istediğimiz bir sözü içimize atmakla, yorulduğumuzu belli etmemekle başlıyor.

Sonra bir bakıyoruz, başkalarının huzurunu korumak uğruna kendi iç huzurumuzu çoktan gözden çıkarmışız.

Bir süre sonra insan, kendi isteklerini bile başkalarının beklentileri üzerinden tanımlamaya başlıyor. Ne giyeceğine ne düşüneceğine, nasıl davranacağına karar verirken kendisine değil, çevresinden gelecek tepkilere kulak veriyor.

Kabul görmek, anlaşılmak ve sevilmek uğruna kendi sınırlarını esnettikçe esnetiyor. Sonunda ortaya herkesin tanıdığı ama kendisinin giderek yabancısı olduğu bir insan çıkıyor.

Belki de bu yüzden kalabalıkların içinde kendimizi bu kadar yalnız hissediyoruz. Çünkü yalnızlık her zaman etrafımızda kimsenin olmaması değildir. Bazen herkesle konuşup kimseye kendimizi anlatamamaktır mesela. Herkese yetişirken kendimize geç kalmaktır.

Birilerinin hayatında önemli bir yer tutarken kendi hayatımızda nerede durduğumuzu bilememektir.

Üstelik kendimizle baş başa kalmayı da pek sevmiyoruz artık. Bir boşluk oluştuğunda hemen telefonumuza uzanıyor, bir ses, bir görüntü, bir uğraş buluyoruz. Sessizlikten kaçıyoruz. Oysa belki de en çok ihtiyacımız olan şey tam olarak o sessizlik.

Çünkü dış dünyanın sesi kesildiğinde insanın kendi sesi duyulmaya başlıyor. Bastırdığı kırgınlıklar, ertelediği hayaller, söyleyemediği cümleler birer birer kapıyı çalıyor. Kendimize sormaktan kaçındığımız o soru da tam o anda şekilleniveriyor zihnimizde: Ben gerçekten böyle bir hayat mı istiyorum?

Elbette insanın hayatında başkalarına yer açması, sorumluluk alması, fedakârlık yapması gerekir. Mesele bunların varlığı değil, bütün bunları yaparken kendimizden vazgeçmemiz. Bir başkasını mutlu etmek için kendi mutsuzluğumuzu sıradanlaştırdığımızda, anlayışlı olmak adına her şeye sustuğumuzda, güçlü görünmek için yorulmaya hakkımız olmadığını düşündüğümüzde kendimize ait olan bir şeyleri eksiltiyoruz.

Artık biraz durup içimizdeki eve bakmanın zamanı gelmiştir. Hangi odası uzun zamandır açılmamış, hangi hayali bir köşede unutulmuş, hangi duygusu görmezden gelinmiş? Başkalarına gösterdiğimiz özeni kendimize de gösterebiliyor muyuz?

Yoksa herkes için hazırladığımız o güzel sofrada kendimize bir sandalye bile ayırmıyor muyuz?

İnsanın kendisiyle barışması, bütün kusurlarını sevmesi ya da her istediğini sorumsuzca yapması demek değildir. Bazen sadece ne hissettiğini inkâr etmemek, istemediği şeylere hayır diyebilmek, kendi sesini başkalarının sesinden ayırt edebilmek demek. Kendine dönmek, biraz da kendini yeniden tanımayı göze almak demek.

Çünkü insanın en çok kaybolduğu yer, yolunu bilmediği sokaklar değil; kendisini unuttuğu hayatıdır ki bu en hazin olanıdır…

Kendimize dönüp bir soralım Sevgili Okur: Yıllardır içinde yaşadığımız bu hayat gerçekten bizim mi, yoksa başkaları rahat etsin diye döşediğimiz bir evde, kendimize misafir olmayı mı öğrendik?

Saygılarımla.

💬 Habere Tepkinizi Belirtin:
Habermetrik WhatsApp Kanalına Katılın

Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.

Kanalı Takip Et →
Kaynaklar: cagdaskocaeli.com.tr
Haber metni ve görseller cagdaskocaeli.com.tr sitesine aittir; tam içerik kaynak sitede yayınlanır.
Haber Künyesi
Kategori: Genel · Bölge: Kocaeli
Yayın: 17 Kasım 2026 14:43 · Kaynak: cagdaskocaeli.com.tr
Kaynağı Oku ↗