Camiler çocuklarla şenlensin

Anne ve baba olmak, yalnızca bir evlada sahip olmak değildir; aynı zamanda ilahî bir emanetin yükünü omuzlamaktır. Çocuklar, Allah’ın bize sunduğu en kıymetli nimetlerden biri olduğu kadar, sabrımızı, sevgimizi ve sorumluluğumuzu sınayan birer imtihandır.

Hiçbir çocuk anne babasının mülkü değildir. Onlar, fıtrat üzere yaratılmış, henüz şekil almamış tertemiz bir toprak gibidir. Hangi tohumu ekersek, yarın o mahsulü biçeriz. Sevgi ekersek merhamet, ihmal ekersek yabancılaşma büyür.

İşte tam da bu yüzden cami ile çocuk arasındaki mesafe kapanmalıdır. Bu fani dünyada cami ve çocuk, yan yana durmaya en çok yakışan iki güzelliktir. Camiler sadece yaşlı omuzların yaslandığı mekânlar değil; çocuk kahkahalarının yankılandığı, umutların filizlendiği merkezler olmalıdır. Avlular oyun alanına, şadırvanlar bir avuç suyun serinliğine dönüşmelidir.

Ne yazık ki bugün birçok çocuk, sokakta oynarken susadığında cami kapısından geri çevriliyor. “Kirlenir” kaygısıyla şadırvandan uzaklaştırılan minik adımları hepimiz hatırlıyoruz. Oysa camiler, çocukların da evidir. Cami dernekleri çocuklara engel koymak yerine onları sporla, oyunla, etkinlikle buluşturmalı; minik kalpleri bu mübarek mekânlara ısındırmalıdır.

Mekke ve Medine’ye gidenler bilir… Orada çocuklara karşı bambaşka bir hoşgörü vardır. Saflar arasında koşan, gülüşleriyle avluyu dolduran yavrular kimseyi rahatsız etmez. Çünkü orada cami, hayatın içindedir; hayat da caminin.

Bugün camileri yalnızca ihtiyarlara ait mekânlar gibi sunmamız, yarınlarımız adına büyük bir kayıptır. Hiç düşündük mü: Küçükken camiye girmesi yasaklanan bir çocuk, büyüdüğünde o kapıdan nasıl geçecektir?

Efendimiz (sav), “Çocuklarınız yedi yaşına geldiğinde onlara namazı emredin” buyurur. Onları camiden uzaklaştırmak, kalplerini ibadetten soğutmak hangi gerekçeyle olursa olsun kabul edilemez.

Resûlullah’ın çocuklara gösterdiği şefkat, insanlığa bırakılmış en büyük miraslardandır. Namaz kıldırırken Hz. Hasan ve Hüseyin’in sırtına çıkmasına sabırla katlanan, hutbe esnasında torunlarını görüp minberden inerek onları kucağına alan bir peygamberin ümmetiyiz biz. O’nun mescidinde çocuklar yük değil, rahmetti.

Ahir kelam; İslam, bize “Aile halkına namazı emret” diye seslenir. Gelin, bu çağrıya kulak verelim. Henüz namazla buluşmamış olanlar artık başlasın; başlayanlar da bırakmasın. Gönüller huzurla dolsun, evlerimiz secdeyle şereflensin.

Çocuklarımızı camiye, camiyi çocuklarımıza yaklaştıralım. Çünkü bir çocuğun kalbine düşen ilk secde izi, ömür boyu silinmez. Hayırlı Cumalar diyorum. Vesselam...