Kul Hakkı, Tövbematik ve Nasuh Tövbe

Seccadede Yıkanan Günahlar: Ucuz Tövbenin Ahlaksız İllüzyonu ve Kirli Dindarlık!

Modern dindarın trajedisi, “inancını kaybetmesi değil; inancını, vicdanındaki çürümeyi gizleyen devasa bir aklama makinesine dönüştürmesidir.” Günümüzün konforlu, bedelsiz ve zahmetsiz dindarlık anlayışında, zihinleri zehirleyen ve ahlaki çöküşü meşrulaştıran son derece tehlikeli bir sanrı dolaşıyor: "Ne yaparsam yapayım, nasıl olsa bir tövbe eder temizlenirim." Bu, vicdan enkazını tek bir sihirli cümleyle süpüreceğini zanneden, teolojik bir cehaletin ve daha da beteri, ahlaki bir çürümüşlüğün en kibirli dışavurumudur.

DİN, insanı yüceltmek, onu erdemli bir varlık kılmak ve yeryüzünde ADALETİN TESİSİ için bir pusula olmak zorundayken; bu tüccar zihniyeti dini, günahların pervasızca işlendiği ve ardından "tövbe" adı verilen “manevi bir kuru temizleme” işlemiyle sıfırlandığı ucuz bir panayıra çevirmiştir. Oysa ilahi adalet mekanizması, yeryüzünde işlenen zulmün, gasp edilen hakların ve dökülen gözyaşlarının üzerini semavi bir silgiyle öylece kaldırmaz.

Kendi yarattığı sisteme, kendi koyduğu adalet terazisine en büyük ihanet, Allah’ın merhametini bir suç ortaklığına indirgemeye çalışmaktır.

İlahi Sınır ve Mağdurun Egemenliği

Kendi hakları (hukukullah) konusunda sonsuz merhamet ve bağışlayıcılık sahibi olan Yaratıcı, mesele KUL HAKKINA (hukuku’l-ibad) geldiğinde, adalet terazisinin kefelerini doğrudan doğruya MAĞDURUN ellerine bırakır. Bu, ilahi hukukun en muazzam, en sarsıcı ve en tavizsiz kuralıdır.

Kul hakkı söz konusu olduğunda, egemenlik ve mühür yetkisi doğrudan mağdura devredilmiştir. Yeryüzünün en büyük tiranı da olsanız, en çok ibadet eden abidi de olsanız, bir başkasının hakkını gasp ettiğinizde karşınızda muhatap olarak Allah’ı değil, hakkını yediğiniz o mazlumu bulursunuz.

Allah, kulun kula yaptığı haksızlığı, mazlumun rızası, onayı ve affı olmadan kendi merhametiyle taçlandırmaz. Aksi takdirde, “zalimin affedilmesi mazluma yapılmış ikinci ve en büyük ilahi bir haksızlık” olurdu ki, mutlak adalet sahibi bir Yaratıcı için bu düşünülemez.

Burası, ilahi af sınırının bittiği, insanlık sınavının ve hukukun başladığı o çetin sınır çizgisidir. Yaratıcı adeta şöyle der: "Benimle olan meselelerini ben affederim, ancak kulumla olan meseleni gidip kulumla çözeceksin. Benim merhametimi, senin zulmüne kılıf yapamazsın."

Fakat MODERN DİNDAR, bu muazzam adaleti idrak etmekten fersah fersah uzaktır. O, “birinin hakkını yediğinde, birinin itibarını çaldığında, işçisinin terini kurumadan gasp ettiğinde, liyakatsizlikle bir başkasının koltuğuna oturduğunda mağdurdan helallik istemek yerine, yüzsüzce gökyüzüne dönüp Allah’tan af diler.” Bu, teolojik bir küstahlıktır.

“Allah’ı, kendi işlediği suça, kendi çaldığı minareye kılıf yapma çabasıdır.” “Mazlumun ahı arşı titretirken, zalimin seccadede döktüğü sahte gözyaşları semanın kapılarından içeri bile giremez.”

Gerçek Dönüşün Bükülmez Şartları: Tövbe-i Nasuh

Bu yüzdendir ki, kadim öğreti ve İslam’ın sahih ahlak felsefesi, gerçek bir dönüşün (tövbe-i nasuh) önüne, etrafından dolaşılamaz, eğilmez ve bükülmez şartlar koymuştur. Tövbe, dilde çiğnenen sakız gibi pelesenk edilmiş bir "estağfurullah" kelimesinden ibaret değildir. “Tövbe, bir varoluşsal kriz, bir içsel devrim ve somut bir eylem planıdır.”

“Bu eylem planının ilki, kalbin derinliklerinde hissedilen, uykuları kaçıran, insanı kendi iç mahkemesinde yargılayıp mahkûm eden o tarifsiz sızı, yani nedamettir (pişmanlık). Eğer yapılan haksızlık, kişinin ruhunda bir deprem yaratmıyorsa, sadece "cehennem korkusu" veya "imaj zedelenmesi" kaygısıyla dudak ucuyla bir af dileniyorsa, orada nedamet yoktur. “Nedamet, ateşin düştüğü yeri yakması gibi, vicdanın cayır cayır yanmasıdır.”

İkincisi, “o haksızlığı, o günahı derhal ve kesin bir biçimde terk etmek ve bir daha o çamura batmamaya kati bir azim göstermektir.” “Çaldığı malın üzerinde otururken, gasp ettiği makamın sefasını sürerken, yalanla elde ettiği statünün avantajlarını kullanırken edilen tövbe, Allah ile alay etmektir.” "Hem çalayım, hem ağlayayım; hem ezip geçeyim, hem de bağışlanayım" diyen bir zihniyet, dini bir arınma değil, bir ahmaklık içindedir.

Ve en hayati, en zorlu, modern dindarın en çok kaçtığı o üçüncü şart: Islah ve İade. İşte burası, sahte dindarlıkla gerçek ahlakın birbirinden ayrıldığı bıçak sırtıdır. “Yağmalanan itibar, çalınan emek, torpille gasp edilen hak, sahibine kuruşu kuruşuna, zerresi zerresine iade edilmeden; mağdurun kanayan yarası bizzat fail tarafından sarılmadan edilen tüm tövbeler, semada zerre kadar karşılık bulmayan, içi boş, kof birer retorikten ibarettir.”

“Bir ihaleye fesat karıştırıp milyonları cebine indiren, ardından o milyonların zekatıyla veya yaptırdığı camiyle günah çıkarttığını sanan zihniyet, İslam'ın değil, kapitalist bir paganizmin mensubudur.” Kendi yalanlarıyla bir masumun hayatını karartan, işinden eden, itibarını linç ettiren birinin, Kabe örtüsüne sarılıp ağlaması ona hiçbir fayda sağlamaz.” O gözyaşları, çalınan itibarı geri getirmez. “Tövbenin kabulü için o Kabe örtüsünü bırakıp, iftira attığı adamın kapısına gitmesi, ondan af dilemesi ve çaldığı her neyse –maddi veya manevi– onu iade etmesi gerekir.

Hak sahibine hakkı teslim edilmedikçe, Allah merhamet kapılarını o zalime sonsuza dek kapatır.”

Ahlaksızlığın İbadet Maskesiyle Meşrulaştırılması

Bugün karşı karşıya olduğumuz en büyük felaket, seküler dünyadaki sıradan kötülükler değil; dini ritüellerin arkasına saklanarak işlenen "kutsanmış" kötülüklerdir. “Yeryüzünde adaleti pervasızca çiğneyenlerin, haksızlıkla ve adam kayırmayla servetine servet katanların, haram lokmalarla –sadece kendilerinin değil, nesillerinin de– hayatlarını inşa edenlerin, cuma saflarında en öne geçip, seccadede gözyaşı dökerek göklerden merhamet dilenmesi devasa bir ahlaki paradokstur.” Bu paradoks, sıradan bir çelişki değil; daha güçlü ve acı bir ifadeyle, ahlaksızlığın ibadet maskesiyle meşrulaştırılmasıdır.

Toplumda öyle bir zehirli algı yaratılmıştır ki, “kişi namaz kılıyorsa, oruç tutuyorsa, hacca gidiyorsa, onun ticaretteki sahtekârlığı, siyasetteki yalanları, iş hayatındaki zalimliği "insani birer zaaf" olarak görülüp tolere edilmektedir.” “Hatta bu kişiler, kazandıkları haram servetin küçük bir kısmını "hayır hasenat" adı altında dağıtarak, toplum nezdinde kendilerini birer "hayırsever" olarak yeniden paketleyebilmektedir.” Bu, Robin Hood sendromunun İslami sosla sunulmuş, ahlaken tamamen iflas etmiş bir versiyonudur. “Başkasının cebinden çaldığınla sadaka verilmez; başkasının kanı üzerinden merhamet devşirilmez.”

Bu "şekli dindarlar", ritüelleri bir tür bedel ödeme, bir tür "sus payı" olarak görürler. Hac veya umre ibadetini, bir turizm acentesinin ötesinde, geçmişteki tüm kul haklarının ve yolsuzlukların sıfırlandığı bir "reset atma" işlemi olarak algılarlar.

Oysa peygamberi bir uyarı, "Müflis (iflas eden) kimdir?" sorusuyla bu konuyu asırlar öncesinden berraklaştırmıştır. “Gerçek müflis; kıyamet gününe dağlar kadar namaz, oruç ve zekat sevabıyla gelen, ancak dünyadayken şuna sövmüş, bunun kanını dökmüş, ötekinin malını yemiş, berikini dövmüş olan kişidir.” İlahi mahkemede, onun ibadetlerinden elde ettiği sevaplar alınır ve hakkını yediği insanlara dağıtılır.

Sevapları bittiğinde ise, mağdurların günahları bu sözde "dindar zalimin" sırtına yüklenir ve o, ibadetlerine rağmen cehenneme sürülür. İşte ilahi adaletin şaşmaz matematiği budur.

Vicdan Enkazı ve Son Söz

Modern çağın din tüccarları, ritüellere sığınarak ahlakı katletmişlerdir. Onların dindarlığı, şekilden ibaret boş bir kabuk, Tanrı’yı kandırmaya (hâşâ) yönelik nafile bir çabadır. “Bir elinde tesbih, diğer elinde mağdurun hakkı varken okunan dualar, arşa değil, bizzat o kişinin kibrine çarparak geri dönmektedir.”

Unutulmamalıdır ki din, insanın Allah ile olan dikey ilişkisi kadar, belki ondan daha da fazla, insanın diğer insanlarla, doğayla ve canlılarla olan yatay ilişkisini düzenler. Ahlakın, doğruluğun, dürüstlüğün ve adaletin olmadığı bir dindarlık, salt bir gösteriden başka bir şey değildir.

Bugün, "Ne yaparsam yapayım, tövbe eder kurtulurum" pişkinliğiyle hayatını sürdüren, KUL HAKKI YEMEYİ bir "beceri", ADAM KAYIRMAYI bir "dayanışma", HARAM SERVETİ "Allah’ın lütfu" olarak gören her kim varsa, bilmelidir ki; o seccadede döktüğü gözyaşları onu temizlemiyor. Aksine, o gözyaşları işlediği zulmün ve sahtekârlığın çamurunu daha da yapışkan hale getiriyor.

“İlahi adalet ne kördür ne de unutkandır.” Ve göklerin mahkemesinde, hırsızların, zalimlerin ve hak gaspçılarının kendi kendilerine yazdıkları sahte af fermanlarının zerre kadar hükmü yoktur. Islah ve iade edilmemiş her hak, failinin boynunda ebedi bir kement olarak kalacaktır.

“İnsanlığın ve dindarlığın asıl sınavı, gücü yettiği halde o haksızlığı yapmamak, kirlendiğinde ise o kirin bedelini, doğrudan kirlettiği insana ödemektir.” Gerisi, sadece şeytani bir illüzyon ve ahlaksızlığın ibadetle maskelenmiş en rezil halidir. (G. Dihkan)

DİPNOT: Nasuh tövbesi, kişinin işlediği günahlardan bütün kalbiyle pişmanlık duyarak, o günahı tamamen terk etmesi ve bir daha işlememeye kesin karar vermesi suretiyle yapılan en samimi, en halis tövbedir.