Ekrem İmamoğlu İlke TV için yazdı: “YAN YANA”
- İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin seçilmiş Başkanı Ekrem İmamoğlu, tutuklu bulunduğu Marmara 9 No.’lu L Tipi Ceza İnfaz Kurumu’ndan İlke TV için kaleme aldığı yazıda; Kürt meselesi, barış süreci ve demokrasi mücadelesine dair görüşlerini dile getirdi
Türksat: 4A Frekans: 12457,5 Sembol: 30000 Polarizasyon: V(Dikey) FEC: 2/3
İlke TV Yayınlanma: 21 Kasım 2026 00:02 Güncellenme: 20 Kasım 2026 23:46 İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin seçilmiş Başkanı Ekrem İmamoğlu, tutuklu bulunduğu Marmara 9 No.’lu L Tipi Ceza İnfaz Kurumu’ndan İlke TV için kaleme aldığı yazıda; Kürt meselesi, barış süreci ve demokrasi mücadelesine dair görüşlerini dile getirdi.
“Ben kendi özgürlüğümün hesabını ülkemin barışından soramam. Ama tabii bu, gördüklerimi söylememe engel değil. Hatta bu sürecin başarıya ulaşmasını istediğim için söylemek zorundayım” diyen İmamoğlu şöyle devam ediyor:
“Barıştan böyle söz edince bana sık sık aynı soru soruluyor. Seni seçildiğin görevden uzaklaştıran, özgürlüğünden mahrum bırakan, daha yargılama tamamlanmadan suçlu ilan eden bir iktidarın yürüttüğü süreci mi destekliyorsun diye.
Bu soruyu soranları anlıyorum. Bana kızanları da… Yalnız bir şeyi düzelteyim: Ben iktidarı desteklemiyorum, ama evet barışı ve huzuru destekliyorum.”
“2019’da kazandığımız İstanbul seçimi iptal edildiğinde önümüzdeki yolun ne kadar dikenli, ne kadar taşlı olduğunu görmüştük. Kolay bir yol beklemiyorduk zaten. Ama bir şehrin sandıkta verdiği kararı ona yeniden verdirmeye çalışmak başka bir şeydi.
Aradan üç ay geçip sandık yeniden kurulduğunda oy pusulasındaki isimler belki aynıydı ama sorulan soru çoktan değişmişti. Mart’ta İstanbul’u kimin yöneteceğini seçen İstanbullular, Haziran’da verdikleri kararın arkasında durup durmadıklarına yanıt vermeye gittiler. Cevap da ilkinden çok daha büyük bir farkla geldi.
Demokrasinin birbirine bağlı halkalardan oluştuğunu o günlerde biz de bir kez daha görmüş olduk. Normal zamanlarda üzerinde pek düşünmeyiz. Sandığa gideriz, oyumuzu veririz, ertesi gün sonucu öğreniriz, seçilen işine başlar.
Her şey olması gerektiği gibi ilerler. Oysa bunların hiçbiri kendiliğinden olmuyor. Seçimin adil yapılması, herkesin istediği kişiye oy verebilmesi, sonucun tanınması, seçilenin görevini tamamlayabilmesi… Bunlardan biri eksildiğinde ötekiler de anlamını yitirmeye başlıyor.
Biz İstanbul’da sandıktan çıkan sonucun tanınmadığı günleri yaşadık. Fakat bu ülkenin demokrasi zinciri ilk kez o gün kopmuyordu.
Bizim seçimimiz iptal edildiğinde bütün Türkiye bunu konuştu. Oysa özellikle Kürt yurttaşlarımızın yaşadığı şehirlerde başka bir halka yıllardır kırılıyordu. İnsanlar sandığa gidiyor, oylarını veriyor, seçtikleri başkan görevine başlıyor, sonra bir gün yerine başka biri atanıyordu.
Seçilmişin yerine atanmışı koymak Türkiye’de yeni değildi. Ama 15 Temmuz’dan sonra bunun yaygın ve sistemli bir uygulamaya dönüştüğünü gördük. O gece hep birlikte darbeye karşı savunduğumuz demokrasi, darbecilerle mücadele için çıkarılan kararnamelerle bu kez başka bir yerden yaralandı.
İstanbul’u ikinci kez kazanmamızın üzerinden henüz iki ay geçmişti. Benimle aynı gün seçilmiş Diyarbakır, Mardin ve Van Büyükşehir Belediye Başkanları görevden alındığında Diyarbakır’a gittim hemen. Seçilmiş arkadaşlarımızla sokaklarda, halkın arasında yan yana durduk.
Birkaç ay önce bizim seçimimiz de iptal edilmişti ama biz en azından yeniden sandığa gidebilmiştik. Kayyum atanan şehirlerde ne seçmenin ne de seçilmişlerin önüne yeniden bir sandık konulmuştu. Biz İstanbul’da ikinci seçimi kazanmanın sevincini yaşarken, onlar kazandıkları seçimin sonucuna sahip çıkmaya çalışıyordu. Hem de ilk kez değil.
Beş yıl sonra yeniden yola düştüm, bu kez Mardin’e. Ahmet Türk üçüncü kez görevinden alınmıştı. Birkaç gün önce İstanbul’da Esenyurt’a da kayyum atanmıştı. Aradan yıllar geçmişti. Kayyumlar bitmek şöyle dursun, İstanbul’a kadar gelmişti.
O günlere şimdi dönüp bakıyorum da Diyarbakır’da, Mardin’de seçilmiş başkanların yanında dururken, bir gün aynı haksızlığın benim hayatıma da uzanacağını düşünerek hareket etmedim. Böyle bir hesabım yoktu. Bir gün bana da lazım olur diye savunulmaz ki adalet.
Bugün ben de seçildiğim görevden uzağım. O gün savunduğum şeyle bugün kendim için istediğim şey arasında bir fark yok. Diyarbakır’da yapılan, benim başıma da geldi diye yanlış olmadı. Başından beri yanlıştı.
Cumhuriyetin bize verdiği en önemli sözlerden biri bu aslında: Birbirimizden ne kadar farklı olursak olalım aynı ülkenin eşit yurttaşları olduğumuz sözü. İktidara oy verenle vermeyenin, doğuda yaşayanla batıda yaşayanın, Türkçe konuşanla Kürtçe konuşanın aynı hukuka güvenebilmesi.
Aynı partiye oy vermek, aynı meselelerde anlaşmak zorunda da değiliz. Ama birbirimizin hakkına saygı göstermek zorundayız. İnsan, kendi hakkını koruyan bir hukuk düzeninin, kendisiyle hiç aynı düşünmeyen insanı da korumasını istemeli.
Anayasa da en çok bunun için var. İktidarlar değişir, yurttaşın hakkı değişmesin diye. Kimsenin sesini duymadığını düşünen o tek insan da bu ülkenin herkes kadar sahibi olduğunu bilsin diye.
Bütün bunları bugün yeniden düşünmemin bir sebebi var. Türkiye kırk yılı aşkın süren bir çatışmayı geride bırakabileceği günlerden geçiyor. Bu çatışma çok ev yıktı. Köyler boşaldı, gençler geleceklerini başka şehirlerde aradı, anne babaları gözleri yollarda kaldı.
2024 seçimlerine giderken karşılaştığım bir anneyi hiç unutmadım. Türkçe bilmiyordu. Göğsümü defalarca okşayıp Kürtçe dualar etti. Söylediklerinin hepsini anlamadım ama o dua o kadar tanıdık ki.
Bu ülkede aynı duayı edip evladını koruyamamış çok anne var. Evladını şehit veren kaybeden anne de, oğlunu yıllarca cezaevi kapısında bekleyen anne de, çocuğunu Roboski’de toprağa veren anne de. Her birinin hikâyesi başka.
Bazıları yıllardır bir cevap bekliyor, bazılarının yaşadığı haksızlığın hesabı hâlâ sorulmadı. Hiçbirine senin acın daha az diyemeyiz. Bazen yalnızca dinlemek gerekiyor. Söyleyecek söz bulamadığında da yanında durmak.
Silahların susmasını bu yüzden yürekten istiyorum. Ama silahlar sustuğunda insanlar susmayacak. Konuşacaklar, örgütlenecekler, siyaset yapacaklar, itiraz edecekler, birbirleriyle sert tartışacaklar. Öyle de olmalı. Kürt meselesi, zaten hiçbir zaman silahların susmasıyla kapanacak bir dosya olmadı.
İçinde kimlik de var, eşit yurttaşlık da, insanların seçtikleri temsilcileri yerinde bulabilmesi de. İşte bunları konuşmaktan kaçınan bir siyaset barışı taşıyamaz diyorum ben.
Barıştan böyle söz edince bana sık sık aynı soru soruluyor. Seni seçildiğin görevden uzaklaştıran, özgürlüğünden mahrum bırakan, daha yargılama tamamlanmadan suçlu ilan eden bir iktidarın yürüttüğü süreci mi destekliyorsun diye.
Bu soruyu soranları anlıyorum. Bana kızanları da… Yalnız bir şeyi düzelteyim: Ben iktidarı desteklemiyorum, ama evet barışı ve huzuru destekliyorum. İkisi aynı şey değil. Selahattin Demirtaş yıllardır cezaevinde, barışı savunmaktan da bir gün vazgeçmedi.
Bana ve arkadaşlarıma yaşatılanlar da ortada. Kendimin ve arkadaşlarımın hakkını aramaktan elbette asla vazgeçmeyeceğim. Ama bu çatışma ben siyasete girmeden çok önce başladı. Benim tutuklanmamla başlamadı, ben çıkınca da kendiliğinden bitmeyecek.
Diyarbakır’da adaleti bir gün bana lazım olur diye savunmadıysam, barışı da bugün bana yaramıyor diye bir kenara bırakamam.
Ben kendi özgürlüğümün hesabını ülkemin barışından soramam.
Ama tabii bu, gördüklerimi söylememe engel değil. Hatta bu sürecin başarıya ulaşmasını istediğim için söylemek zorundayım. Meclis’in işin içinde olmasını ilk günden istedim. Komisyon kuruldu, farklı partiler ortak bir raporda buluştu, ardından çerçeve yasa çıktı.
Bunlar elbette önemliydi. Yalnız o ortak raporda demokratikleşmeye ilişkin öneriler de vardı. Üstelik altında iktidar milletvekillerinin de imzası bulunuyordu. Peki, o öneriler neden yasaya girmedi? İnsanların bunu sormaya hakkı var.
Böylesine büyük bir meselede hâlâ olup biteni kulis haberlerinden öğrenmeye çalışıyoruz. Kararlar alınıyor, açıklamalar yapılıyor, biz de bir sonraki adımın ne olacağını tahmin ediyoruz. Oysa bu ülkenin insanları kendi gelecekleri hakkında haberdar edilmekle yetinmek istemiyor, söz sahibi olmak istiyor.
Meclis bir yasa çıkarabilir. İnsanların birbirine yeniden güvenmesini ise yalnızca bir kanunla sağlayamazsınız. Hele kırk yılı aşkın bir çatışmanın ardından hiç sağlayamazsınız. Bu çatışmada yakınını kaybeden ailelerin söyleyecekleri var.
Kendi memleketinde başka bir hayat kurmayı bekleyen gençlerin, yıllardır hak mücadelesi verenlerin, çocuklarının geleceğini düşünen annelerin de…
Herkes aynı şeyi söylemeyecek. Kimi umutlanacak, kimi temkinli davranacak. Kimi de bütün bu sürecin nereye varacağından kuşku duyacak. Bırakalım konuşsunlar.
O güveni kurmak bugün bu ülkeyi yönetenlerin işi, bundan kaçamazlar. Bir düşünün. İnsanlara artık sorunlarınızı demokratik siyaset içinde çözün diyorsunuz. Sonra o insanlar sandığa gidip kendi belediye başkanlarını seçtiğinde yerlerine kayyum atıyorsunuz.
Peki, neye inanacaklar? Gazeteciler tutuklanırken, insanlar düşüncelerini söyledikleri için yargılanırken, mahkeme kararları uygulanmazken bu ülkenin siyaset yoluyla değişebileceğine nasıl güvenecekler? Gecenin karanlığında muhalif televizyonları kapatarak kimi, nasıl inandıracaksınız?
İstanbul’a el koymanın hesabını yaparken ağzınızdan çıkan sözle, elinizdeki kalemden çıkan metin ile halkı mı kandıracaksınız? Anayasa Mahkemesi’nin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin kararlarına uymak için barışın tamamlanmasına mı gerek var?
Anayasa bunu zaten emrediyor. Bu çelişkiler çözülmeden kimseyi yeniden inandıramazsınız. Bu ülkenin bir hayâl kırıklığına daha tahammülü yok. Bu kez bir süreci başlatmak yetmiyor. Onu, iktidarlar değişse de geri alınamayacak demokratik güvencelerle kalıcı hale getirmek gerekiyor.
Sevgili yurttaşlarım, bu güvenceleri bu iktidardan beklersek, korkarım daha çok bekleriz. Üstelik burada konuştuğumuz şey, bir yasadan da bir süreçten de büyük. Kürt meselesine vereceğimiz cevap, Cumhuriyetin ikinci yüzyılında nasıl bir ülkede yaşayacağımızı da belirleyecek.
Kimse kimliğini, dilini, inancını kapıda bırakarak bu ülkeye ait olduğunu kanıtlamak zorunda kalmamalı. Bu ülke kimsenin tapulu malı değil, hepimizin memleketi.
İnsanların kendileri olarak bir arada yaşayabildiğini ben İstanbul’da her gün gördüm. Anadolu’nun dört bir yanından gelmiş milyonlarca insan aynı vapura biniyor, aynı yağmurda ıslanıyor. Birbirini anlamakta zorlandığı da oluyor, tartıştığı da.
Sonra hiç tanımadığı birinin yardımına koşuyor. İstanbul’un büyük dertleri, ağır eşitsizlikleri var elbette. Ama insanların birbirine benzemeden de aynı hayatı paylaşabildiğini bize en iyi bu şehir öğretti. Bir kentte bunu başarabildiysek bir ülkede neden başaramayalım?
Başarırız. Bu ülkenin insanlarını tanıyorum. Haksızlık karşısında susmayanları, kendi hakkını ararken başkasınınkini de unutmayanları gördüm. 2019’da bir seçim iptal edildiğinde milyonlarca insan yeniden sandığa gitti ve kararının arkasında durdu. Bir milletin iradesinin bir kararla silinemeyeceğini o gün hep birlikte gösterdik.
Kolay değil, biliyorum. Kolay olanı seçseydim bugün burada olmazdım zaten. Ama bu ülkenin geleceğinden umudumu kesmedim. Buradan da sesimi duyurmaya, Cumhuriyeti, demokrasiyi, adaleti de barışı da savunmaya devam edeceğim.
Bir gün bu ülkede kimse, verdiği oy yüzünden hakkından bir şey kaybetmeyecek. Kimse, seçtiği belediye başkanının yerinde başka birini, oy verdiği adayı da cezaevinde bulmayacak.
O günleri birlikte kazanacağız, kıymetli milletim. Yan yana durarak… Birbirimizin oyuna da diline de kendi hakkımız gibi sahip çıkarak… Adaleti de barışı da bir gün bize lazım olur diye değil; hepimizin hakkı olduğu için isteyerek… Gerçekten isteyerek…
Demokrasiye inananlar olarak, Cumhuriyet’i yaşatmak için hukukun üstünlüğünü kurmanın sorumluluğunu taşıyarak birlikte bunu başarmak zorundayız! Halkımız kendine güvenmeli ve demokratik bir yol bularak birlikte başarmalı.
Ha bir de siyasi yasak koydular bana geçen gün. İstedikleri yasağı koysunlar. Halk susmayacak. Barış susmayacak. Demokratik ve adil bir ülkenin, Cumhuriyetin hayâli susmayacak.
İlke TV'yi, Google'da tercih edilen kaynak olarak ekleyin İlke TV’nin özel haberlerini ve güncel gelişmeleri anında takip etmek için tıklayarak WhatsApp kanalımıza abone olabilirsiniz. SON HABERLER 6.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Asayiş
Yayın: 20 Kasım 2026 21:06 · Kaynak: ilketv.com.tr