Olaylı günün perde arkası: Telsizden ne talimat verildi?
- Olayların biraz durulmasını bekledim
- Çünkü öfkeyle konuşup ağzımdan yanlış bir söz çıkmasını, yaşadıklarımı sinirle anlatıp asıl söylemek istediklerimin önüne geçmesini istemedim
Olayların biraz durulmasını bekledim.
Çünkü öfkeyle konuşup ağzımdan yanlış bir söz çıkmasını, yaşadıklarımı sinirle anlatıp asıl söylemek istediklerimin önüne geçmesini istemedim.
Şimdi ise söyleyeceklerim var.
14 Kasım Cumartesi günü, sabahın erken saatlerinde başlayan ve geceye kadar süren yoğun bir programı takip etmek üzere evden çıktım.
O gün yaşananları başından itibaren anlatmak istiyorum.
Çünkü akşam Kocaeli Kongre Merkezi’nde yaşananların, aslında sabah saatlerinden itibaren kendisini gösteren bir anlayışın sonucu olduğunu düşünüyorum.
Sabah gerçekleştirilecek toplantının yalnızca genel yayın yönetmenlerine açık olduğu, muhabirlerin toplantıya alınmayacağı defalarca söylendi.
Hatta bu durumun altı öyle bir çizildi ki sanki kulağımıza küpe olması gereken çok önemli bir kuraldan bahsediliyor. Her neyse…
Nitekim salona gittiğimizde de aynı sözler, bu kez yüksek bir ses tonuyla tekrar hatırlatıldı.
Ben ise kendi adıma bir karar verdim.
Kayıt almasam da o salona girecek, konuşulanları dinleyecektim.
Öyle de yaptım.
Haliyle konuşulacakları merak ediyordum.
Salonda kaldım, dinledim.
Ardından toplantıdan haberlerin basına yansıdığını görünce ben de haberlerimi yazdım.
Pişman mıyım? Hayır değilim!
Bugün olsa yine aynı şeyi yaparım.
Ancak burada asıl üzerinde durulması gereken mesele, toplantıya kimin girip girmediğinden çok daha başka.
ÜSLUP!
Günler öncesinden yapılan uyarılara meslektaşlarımın sosyal medyada ve köşe yazılarında tepki göstermesinden rahatsız olanlar, aynı uyarıları salonda yüksek ses tonuyla tekrarladı.
Kısacası mesele karar değil, bizlere yönelik sergilenen tavır.
Bir kesim muhabirleri alt kademede gördüğü için her aklına geleni söyleyebileceğini, istediği ses tonuyla konuşabileceğini düşünüyor.
Yanılıyorsunuz!
Biz kimseye yaşından ve en önemlisi insan olmasından dolayı saygısızlık etmiyorsak siz de etmeyeceksiniz.
Saygı tek taraflı bir mecburiyet değil.
Ben o sabah salonda kaldığım için de haberlerimi yaptığım için de pişman değilim.
Gelelim akşam saatlerine…
Kongre Merkezi’nde, sahnenin ön tarafında Kemal Kılıçdaroğlu’nun gelmesini bekliyorduk.
Ön tarafta bulunan biri kadın, diğeri erkek iki kişinin elinde telsiz vardı.
Bu sırada balkon kısmı neredeyse tamamen boştu.
Balkonda iki elin parmaklarını geçmeyecek sayıda genç bulunuyordu.
Derken ismini bilmediğim görevli, telsizden şu anonsu geçti:
“Balkon boş duruyor. Ya doldurun ya da balkondakileri aşağıya indirin, balkonu kapatın.”
Sırf balkonun boş görüntüsü ortaya çıkmasın diye görevlilerin aklına dahiyane (!) bir fikir geldi.
Bu anonsun üzerinden çok geçmeden balkonun ışıkları kapatıldı.
Balkonda bulunanlar aşağıya indirildi.
Aşağıya inenler de 18-19 yaşlarında, ne yapacağını şaşırmış, oradan buradan toplanıp salona getirilmiş bir grup genç.
Daha nerede, nasıl davranacağını bilmeyen bu kalabalık,
Kısa süre sonra basın mensuplarının çalışma alanını da birbirine kattı.
Balkonu boşaltma kararı alan, gençleri aşağıya yönlendiren ve basın mensuplarının bulunduğu alanda oluşabilecek kargaşayı hesaba katmayanların sorumluluğu çok büyük.
O telsizleri ellerinde tutanlar, verdikleri talimatların ardından neler yaşandığını gördüler mi acaba?
O gün yalnızca talimat vermekle iş bitmedi.
O talimatların sonuçlarının da sorumluluğunu almak gerekiyor!
Siyasetin doğasında slogan vardır, coşku vardır, yüksek ses vardır.
Bunların hepsi anlaşılabilir.
Ancak bu coşku, bir başkasının özgürlüğünü kısıtlamaya başladığı anda mesele değişir.
Basın bölümü karıştı.
Sabah saat 09.00’dan beri programı takip eden, saatlerdir ayakta bekleyen, haber yetiştirmeye çalışan meslektaşlarım akşam saatlerinde linç girişimiyle karşı karşıya kaldı.
Gazetecilere hakaret edildi,
Görüntü almaları engellendi, üzerlerine yüründü.
Bayraklar gazetecilere karşı bir müdahale aracına dönüştü.
Yetmedi, kadın gazeteci meslektaşımıza el kaldırıldı!
Kalabalık görüntüsü oluşturmak için çevre ilçelerden ve başka yerlerden getirilen kişilerin de bulunduğu salon, resmen boks ringine çevrildi.
İşin bir garip tarafı da, yaşanan kargaşada CHP Kocaeli İl Başkanı Selman Yıldırım’ın da saldırıya uğradı.
Düşünebiliyor musunuz?
Kendi düzenlediğiniz programda kendi il başkanınızı bile koruyamıyorsunuz!
Sonra çıkıp özgürlükten, demokrasiden, basın özgürlüğünden bahsediyorsunuz.
Hangi özgürlük?
Kimin özgürlüğü?
Biz sabahtan akşama kadar sizin genel başkanınızın ne söyleyeceğini kamuoyuna aktarmak için emek harcadık.
Saatlerimizi verdik, koşturduk, bekledik, haber yazdık.
Karşılığında gördüğümüz ise hakaret, saygısızlık ve şiddet.
O gün yaşadıklarımız bana bir kez daha gösterdi ki bazıları demokrasiyi kendi istediği kadar savunuyor.
Gün bitti, rezalet bitmedi!
Bu kez Hasan Aktepe isimli bir partili çıktı ve sosyal medya hesabından basın mensuplarını hedef alan şu ifadeyi kullandı:
“Maaşı aldığı namus kadar olan tetikçi basın mensupları”
Sormak istiyorum.
Siz kimsiniz de insanların namusunu maaşıyla ölçüyorsunuz?
Siz kimsiniz de sabahın erken saatlerinden geceye kadar çalışan gazetecilere böyle ifadeler kullanma hakkını kendinizde buluyorsunuz?
Gazetecilerin yaptığı haberlerden rahatsız olabilirsiniz.
Eleştirebilirsiniz.
Yanlış olduğunu düşündüğünüz bir haber varsa çıkıp açıklama yapabilirsiniz.
Ama hakaret edemezsiniz!
Bu şahsa aynı üslupla cevap vermek bizim edebimize sığmaz.
Ancak bu, söylenenleri sineye çekeceğimiz anlamına da gelmez.
Sonrasında Aktepe’nin istifasının istendiği yönünde paylaşımlar yapıldı.
Bazıları istifa etmesinin suçu kabul etmek anlamına geleceğini savunarak kendisine destek çıktı.
Şaka gibi!
Ortada ağır bir hakaret var.
Ancak bazıları hala bu sözleri savunmanın, yapılanları meşrulaştırmanın derdinde.
Demek ki mesele yalnızca bir kişinin kullandığı ifadeler değil.
Mesele, bu anlayışa sahip çıkan zihniyet!
Biz oraya görevimizi yapmaya gidiyoruz.
Salon dolu mu, boş mu?
İnsanlar gelmiş mi, gelmemiş mi?
Programda ne konuşulmuş, ne yaşanmış?
Bunların hepsi haber konusu.
E bizim görevimiz de bunları kaydetmek ve aktarmak.
Ben bu olayların bir daha yaşanmamasını, kadın gazeteci meslektaşlarıma kalkan ellerin hukuk önünde hesap vermesini istiyorum.
Çünkü bugün sessiz kalırsak yarın aynı şeyi bir başka gazeteciye yapacaklar.
Bugün bayrakla vuranlara ses çıkarmazsak yarın daha fazlasını yapabileceklerini düşünecekler.
Ve en kötüsü de ne biliyor musunuz?
Yüzleri bile kızarmayacak!
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Hava · Bölge: Kocaeli
Yayın: 16 Kasım 2026 09:01 · Kaynak: demokratkocaeli.com