Reddedildiğimizde
- Bir insanın kendisine yapabileceği en büyük kötülük, başkalarının ona yaptığını kendi eliyle tamamlamasıdır
- Birisi sizi reddetti
Bir insanın kendisine yapabileceği en büyük kötülük, başkalarının ona yaptığını kendi eliyle tamamlamasıdır.
Düşünün. Birisi sizi reddetti. Bir arkadaşınız sizi dışladı, bir sevgili terk etti, bir işveren "hayır" dedi. O an canınız yandı. Ama asıl yara, siz o acının üstüne bir de kendinizi reddetmeye başladığınızda açılıyor.
"Ben zaten yeterli değilim."
"Ben sevilmeye layık biri değilim."
"Ben sorunlu biriyim."
"Ben kimseye yaramam."
İşte o an, dışarıdan gelen reddedilme içeriye yerleşiyor. Artık size yalnızca bir kişi değil, kendi içinizdeki bir ses de saldırıyor.
Neden Kendimizi Reddediyoruz? Çünkü çocukken öğrendik.
Bir çocuk, annesi ondan uzaklaştığında "Annem kötü" diyemez. Çünkü anneye muhtaçtır. Hayatta kalmak için ona ihtiyacı vardır. O yüzden kendini suçlar: "Ben kötüyüm, o yüzden uzaklaştı."
Bu, çocuk için hayatta kalma stratejisidir. Çünkü "Annem kötü" demek, dünyanın güvensiz olduğunu kabul etmek demektir. Ama "Ben kötüyüm" demek, bir umut bırakır: "Ben iyi olursam, annem beni sever."
Yıllar geçer. Anne yerini sevgiliye, arkadaşa, işverene bırakır. Ama strateji aynı kalır: Reddedildiğimde kendimi suçlarım, çünkü bu bana kontrol hissi verir.
Peki Bu Ne Kaybettirir?
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Genel
Yayın: 22 Kasım 2026 08:52 · Kaynak: gunisigigazetesi.net