Minnet duymak ve teşekkür etmek

Bugün, her geçen gün elimizden biraz daha kayıp giden bir davranıştan bahsedelim mi dostum? Minnet duymak ve teşekkür etmekten…

Ne garip değil mi? Bir zamanlar insan olmanın inceliği sayılan bazı davranışları artık hayatımızda ne kadar da ihmal ediyoruz. Birisi bizim için bir iyilik yapıyor, zamanından ayırıyor, bir yükümüzü hafifletiyor; çoğu zaman bütün bunları sanki olması gereken şeylermiş gibi karşılıyoruz. Teşekkür etmek aklımıza bile gelmiyor.

Mesela kapımıza gelen kargocuya, mahallemizi süpüren temizlik görevlisine, çöpümüzü alan belediye işçisine teşekkür ediyor muyuz? Yoksa içimizden, “Zaten işi bu, parasını alıyor, yapmak zorunda.” mı diyoruz?

Oysa bir insanın yaptığı iş karşılığında ücret alması, onun emeğine duyduğumuz saygıyı ortadan kaldırmaz. Ücret, yapılan işin karşılığıdır; teşekkür ise o işi yapan insana verdiğimiz değerin ifadesidir. Birbirinin yerine geçmez bunlar.

Her şeyi görev ve mecburiyet olarak görmeye başladığımızda hayatın inceliklerini de birer birer kaybediyoruz.

Dahası, iyilikleri sıradanlaştırdığımızda yalnızca kendi gönül dünyamızı yoksullaştırmıyoruz; karşımızdaki insanın iyilik yapma şevkini de kırabiliyoruz. Elbette iyilik, bir karşılık beklemek için değil, Allah rızası için yapılır.

Ancak yapılan iyiliğin fark edilmesi, takdir edilmesi, bir gönülde karşılık bulması insanın içindeki iyilik arzusunu besler. Teşekkür edilmeyen, kıymeti bilinmeyen iyilikler zamanla insanı yorabilir. Farkında olmadan biz de iyiliklerin önünü kesen, bir bakıma iyilik katiline dönüşen insanlar hâline gelebiliriz.

Peygamber Efendimiz (s.a.s.) bu konuda son derece çarpıcı bir ölçü koyuyor: “İnsanlara teşekkür etmeyen, Allah’a da şükretmez.” (Tirmizî, Birr, 35)

Bu hadis üzerinde biraz düşününce insanlara teşekkür etmekle Allah’a şükretmek arasındaki güçlü bağı daha iyi anlıyoruz. Çünkü Allah’ın nimetleri çoğu zaman başka insanların elleriyle, emekleriyle, iyilikleriyle bize ulaşıyor.

Bir iyiliği fark etmek, ona vesile olan insanın emeğini görmek ve nimeti vereni hatırlamak demek.

Üstelik bütün bunları sıradanlaştırırken mutlu olma fırsatını da kaçırıyoruz. Çünkü mutluluk her zaman büyük olaylarda, olağanüstü güzelliklerde saklı değildir. Bazen bir insanın yardım elinde, içtenlikle söylenmiş bir teşekkürde, bahçemizde açan küçücük bir gülün güzelliğinde saklıdır.

Küçük güzelliklerin kadrini bildiğimizde hayat bize neşe ve sevinç verir. Şükür duygumuz güçlenir, Rabbimizle bağımız derinleşir.

Şimdi bir düşünelim dostum. Bugün kime teşekkür etmeyi unuttuk? Kimin emeğini görmezden geldik?

Belki bizim için her türlü fedakârlığa katlanan anne babamıza… Yoksa içimizden, “Zaten anne babam, yapmak zorunda. Ben dünyaya gelmeyi istemedim ki, beni onlar dünyaya getirdi.” mi diyoruz? Her zaman nazımızı çeken arkadaşımıza, varlığıyla gönlümüzü ferahlatan bir insana ne zamandır teşekkür etmedik?

Belki bir çiçeğe, penceremize konan bir kuşa, bize eşlik eden bir hayvana bile gönülden teşekkür edebiliriz.

Teşekkür etmek, bir nezaket kuralından öte, şükreden bir kalbin hayata bakışıdır. İnsan teşekkür etmeyi öğrendikçe hem insanların kıymetini hem de Allah’ın nimetlerini daha derinden fark eder.

Haydi dostum, gözümüze şükür gözlüklerimizi takalım. Çevremizde bize dokunan her iyiliğe minnetle, kalbimizi teşekkür duygusuyla bakalım. Bize sunulan güzellikleri sıradanlaştırmayalım. Unutmayalım ki minnet duygusu bizi mutluluğa götüren yollardan biridir.

Belki bugün bir telefon açmalı, bir mesaj göndermeli, yanı başımızdaki bir insana içtenlikle “İyi ki varsın, benim için yaptıklarını görüyorum, teşekkür ederim.” demeliyiz.

Kim bilir, belki de yeniden şükretmeye başlamak için önce bir insana teşekkür etmemiz gerekiyordur.

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Kastamonu Açıksöz Haber, Kastamonu ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.