Avrupa’daki entegrasyon politikaları iflas etmiştir!

Fransa ne zaman kitlesel bir protesto, sokak hareketi veya banliyö patlamasıyla sarsılsa, televizyon ekranlarını aynı sahneler kaplar: Alev alev yanan araçlar, kırılan mağaza camları, sokaklarda koşturan maskeli gençler ve elinde çalıntı mallarla hızla uzaklaşan kalabalıklar.
Ekran başındaki izleyici için bu manzara çoğu zaman tek bir kelimeyle özetlenir: Vandalizm.
Peki, Fransız devrimlerinin, insan hakları bildirilerinin ve "Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik" (Liberté, Égalité, Fraternité) sloganının doğduğu bir ülkede sokaklar nasıl bu derece kontrolden çıkabiliyor? Fransa'daki bu yağma dalgaları aslında ne anlama geliyor?
Fransız cumhuriyet modeli, teoride herkesi dini, ırkı veya kökeni ne olursa olsun eşit "Fransız vatandaşı" kabul eder. Ancak pratik, büyük şehirlerin çeperlerine (banliyölere) sıkışmış milyonlarca insan için çok farklı işler.
Yüksek işsizlik, yetersiz kamu hizmetleri, polis baskısı ve gettoşlaşma, bu bölgelerde ciddi bir dışlanmışlık hissi yaratır. Yağma, bu kesimler için bir bakıma sistemin onları görmezden gelmesine karşı kontrolden çıkmış, yıkıcı bir çığlığa dönüşür.
Modern yağma eylemlerinde dikkat çeken en önemli detaylardan biri hedef alınan yerlerdir: Lüks mağazalar, elektronik zincirleri ve marka giyim dükkanları.
Reklamlar ve sosyal medya aracılığıyla her gün devasa bir tüketim çılgınlığına maruz kalan, ancak ekonomik olarak bu dünyanın tamamen dışında bırakılan gençler için yağma, bir "kestirme yol" haline gelir.
Sahip olamadığı statü sembollerine şiddet yoluyla el koymak, tüketim toplumuna verilmiş vahşi ve öfkeli bir yanıttır.
Sosyal taleplerle başlayan (emeklilik reformu protestoları, polis şiddetine karşı yürüyüşler veya ekonomik kriz tepkileri) kitlesel eylemler, bir noktadan sonra kontrolsüz grupların sızmasıyla yön değiştirir.
Meşru hak arayışının yerini yağmaya bırakması, hareketin toplumsal tabandaki haklılığını gölgeler. Ancak burada sormak gerekir: Şiddet ve yağma, sorunun kaynağı mıdır, yoksa derinleşen toplumsal çürümenin bir semptomu mu?
Fransa'daki yağma olayları, sadece birkaç yağmacının fırsatçılığı olarak görüldüğü sürece bu döngü kırılamaz.
Bu olaylar; entegrasyon politikalarının iflas ettiğini, ekonomik uçurumların derinleştiğini ve cumhuriyetin vaat ettiği "Eşitlik" ilkesinin sokaktaki karşılığını yitirdiğini gösteren sert bir alarm zilleridir.