Tirzepatid ve Semaglutid: Yağsız Kütle Kaybı Kilo ile İlişkili

12 Kasım 2026 tarihinde npj Exercise Medicine and Health dergisinde yayımlanan geniş kapsamlı gözlemsel çalışma, obezite ve tip 2 diyabet tedavisinde kullanılan tirzepatid ile semaglutidin vücut kompozisyonu üzerindeki etkilerini karşılaştırdı. Araştırmacılar, ilk kez bu ilaçları kullanmaya başlayan 670.422 yetişkinin elektronik sağlık kayıtlarını taradı.

Analiz sürecinde, tedavi öncesi ve sonrası karşılaştırılabilir ölçümleri bulunan 7.965 hasta detaylı olarak incelendi; bu grubun 6.196'sı semaglutid, 1.769'u ise tirzepatid tedavisi görüyordu. Araştırmanın 12 aylık verileri, tirzepatid kullanan hastalarda semaglutid kullananlara kıyasla daha yüksek oranda kilo kaybı yaşandığını gösterdi.

Semaglutid grubunda başlangıç ağırlığına göre ortalama yüzde 9,7'lik bir düşüş gözlenirken, tirzepatid grubunda bu oran yüzde 15,2 olarak kaydedildi. Benzer şekilde, yağsız kütledeki azalma semaglutid grubunda yüzde 3,6, tirzepatid grubunda ise yüzde 5,6 seviyesinde gerçekleşti.

İlk bakışta tirzepatid grubunda daha fazla yağsız kütle kaybı yaşandığı görülse de, araştırmacılar toplam kilo kaybını ve klinik değişkenleri istatistiksel analize dahil ettiklerinde sonuçlar değişti. Düzeltilmiş veriler ışığında, iki ilaç arasındaki yağsız kütle kaybı farkı 0,1 yüzde puanına kadar geriledi.

Bu durum, gözlemlenen farkın temel nedeninin ilaçtan ziyade, toplam kilo kaybının büyüklüğü olduğunu kanıtlar nitelikteydi. Çalışma, kaybedilen toplam ağırlığın yaklaşık beşte birinin yağsız kütleden kaynaklandığını ortaya koydu.

Bununla birlikte, yağsız kütle ölçümlerinin vücuttaki su ve organ dokularını da kapsadığı, dolayısıyla bu kaybın doğrudan kas kaybı anlamına gelmediği vurgulandı. Ayrıca, biyoelektrik impedans analizi yöntemiyle elde edilen verilerin, hastaların sıvı durumu gibi değişkenlerden etkilenebileceği belirtildi.

Araştırmacılar, 9 Kasım 2026'da Nature Medicine'da yayımlanan başka bir çalışmaya atıfta bulunarak, tirzepatid tedavisine direnç egzersizi eklenmesinin yağsız doku kaybını azaltabildiğini hatırlattı. Ancak mevcut çalışmanın gözlemsel olması, hastaların rastgele gruplara ayrılmaması ve ölçüm yapılan hasta sayısının toplam popülasyona oranının düşük olması, sonuçların kesinliği üzerinde sınırlayıcı faktörler olarak değerlendirildi.