Mahallede gözü olmayan, derdi duymayan ne bilsin muhtarlığı?

Son günlerde zaman zaman ısıtılarak yeniden gündeme getirilen “muhtarlıklar kaldırılmalı mı?” tartışması, yerel yönetimlerin en kılcal damarlarında yaşanan gerçekleri bir kez daha gözler önüne serdi. "Her şey E-Devlet üzerinden yapılıyor, muhtarlara ne gerek var?" diyen teknolojik iyimserlerin sahadaki gerçeklikten ne kadar kopuk olduğunu, İzmit Serdar Mahallesi Muhtarı Ümit Yılmaz’ın yaptığı ironik ve bir o kadar da sarsıcı çıkış çok net özetliyor.

Yılmaz, muhtarlığın yalnızca resmi evrak veren, mühür basan bir bürokrasi kapısından ibaret olmadığını; aksine mahallenin vicdanı, esnaf ile hayırsever arasında kurulan bir köprü, kimsesizlerin kimsesi olduğunu hatırlatıyor. Haklı olarak soruyor:

“E-Devlet her şeyi yapıyor diyenler, bir garibanın çocuğuna ayakkabı, yatalak hastaya gıda, çaresiz bir aileye ilaç ulaştırabiliyor mu?”

Ümit Yılmaz’ın açıklamalarındaki en vurucu nokta, muhtarlık kurumunu kaldırmayı savunan zihniyete yönelttiği keskin eleştiriler. Yılmaz, durumu adeta bir kara mizahla ele alarak, muhtarlıkların neden kaldırılması gerektiğine (!) dair sıraladığı maddelerle aslında tam tersi bir gerçeğe parmak basıyor:

Vatandaşın bir hasta yatağına ya da resmi kurumlarda bir çözüme ulaşmak için çağrı merkezlerinde dakikalarca müzik dinlemesi, muhtarların ise bu bürokratik engelleri aşmak için köprü olmasından rahatsız olanlar var.

"Her şey E-Devlet’ten yapılıyor" kolaycılığının arkasına sığınanlar, acaba evinde bilgisayarı, yazıcısı ya da interneti olmayan binlerce vatandaşın varlığından haberdar mı?

Oğluna, eşine dahi derdini açamayan, cebinde pazar parası olmayan, bayramda çocuğuna bir elbise alamayan kimsesizlerin sığınabileceği tek kapı muhtarlıktır.

Muhtarlar; mahalledeki olumsuzlukları ilgili mercilere taşıyarak, bazı makam sahiplerinin konforunu bozuyor, onların "rahatını kaçırıyor". Asıl mesele de burada düğümleniyor zaten. Konfor alanlarından mahallenin gerçeklerini görmezden gelenler, bu sesin kesilmesini istiyor.

Muhtar Ümit Yılmaz, açıklamasının sonundaki o çarpıcı ve sert ironiyle yazısını adeta taçlandırıyor:

"Tabii ki devlete, millete faydası olacaksa muhtarlıklar hemen kaldırılsın. Hatta muhtarlar şehir meydanlarında idam edilsin, malı mülkü hazineye kalsın, çoluk çocuğu yetiştirme yurduna verilsin, evleri ocakları yakılsın kimse muhtarlığa özenmesin. Yeter ki memleketteki muhtar düşmanları sevinsin."

Bu sözler sadece bir tepki değil; sahada gece gündüz demeden fedakârca çalışan, vatandaşın derdiyle dertlenen tüm muhtarların ortak feryadıdır.

Muhtarlık; tabeladan ibaret bir unvan değil, mahallenin dert babası olmaktır. Evrak veren bir memur değil, vatandaşın kapısını çalan bir dosttur. Muhtarlığı sadece masabaşı maliyet hesaplarıyla ele alanlar, bu kurumun toplumsal barış ve dayanışma için ne kadar hayati bir emniyet sübabı olduğunu asla anlamayacaklar.