Kasımda Aşk Bir Başkadır

KASIMDA AŞK BİR BAŞKADIR…

TÜRK MİLLETİNİN ATATÜRK SEVGİSİ HİÇ ESKİMEZ!..

Sözer AKYILDIRIM

Iğdır Üniversitesi, Öğretim Görevlisi

Kasımda aşk bir başkadır derler… Belki de bundandır kasımın hüznü, biraz daha derinden hissedilir. Sararan yaprakların sessizce toprağa düşüşünde, rüzgârın taşıdığı ayrılık türkülerinde, gökyüzünün griye çalan renginde bir özlem saklıdır.

Bazı ayrılıklar vardır ki aradan yıllar geçse de dinmez; bazı sevgiler vardır ki zaman onları eksiltmek yerine daha da büyütür.

İşte 10 Kasım, Türk milletinin yüreğinde böyle bir özlemin, böyle bir sevginin ve tarifsiz bir hasretin adıdır.

Saatler 09.05'i gösterdiğinde yalnızca bir insanın hayata gözlerini yumduğu anı hatırlamayız. Bir milletin kaderini değiştiren, esaret zincirlerini kırarak bağımsızlık yolunu açan, umudunu kaybetmiş bir halkın yüreğine yeniden yaşama cesareti veren büyük bir önderin ardından duyduğumuz derin hüznü yaşarız.

Mustafa Kemal Atatürk…

O, yalnızca bir asker, bir devlet kurucusu ya da bir tarihî şahsiyet değildi. O, milletinin en zor zamanında onun gücüne inanan, kendi kaderini tayin etme hakkını hiçbir güce teslim etmeyen bir bağımsızlık iradesiydi.

UMUTSUZLUĞUN UMUDA DÖNÜŞTÜĞÜ SAKARYA…

Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Anadolu işgal altındayken, pek çok kişi umutsuzluğa kapılmıştı. Ancak Mustafa Kemal, milletinin bağımsız yaşama kararlılığına güveniyordu.

Samsun'dan başlayan yolculuk, Amasya'da ilan edilen millî irade, Erzurum ve Sivas kongrelerinde şekillenen birlik ruhu, Ankara'da açılan Türkiye Büyük Millet Meclisi ve ardından gelen Kurtuluş Savaşı…

Bu yolculuğun en kritik dönemeçlerinden biri Sakarya Meydan Muharebesi'ydi.

23 Ağustos 1921'de başlayan ve 22 gün 22 gece süren Sakarya Savaşı, yalnızca cephede kazanılacak bir zaferin değil, milletin geleceğinin belirlendiği büyük bir sınavdı. Mustafa Kemal Paşa, savaş öncesinde attan düşerek yaralanmasına rağmen cepheden ayrılmadı.

Onun komutasındaki ordu, büyük fedakârlıklarla düşmanın ilerleyişini durdurdu. Sakarya Zaferi'nin ardından Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kendisine Gazi unvanı ve Mareşal rütbesi verildi.

O günlerde söylediği şu söz, bir milletin bağımsızlık kararlılığını tarihe kazıdı:

"Hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır. O satıh bütün vatandır."

Artık vatanın her karış toprağı savunulacaktı.

Sakarya'da kazanılan zafer, umutsuzluğun yerini umuda, geri çekilmenin yerini ilerleyişe bıraktı. Bir yıl sonra, 26 Ağustos 1922'de başlayan Büyük Taarruz, 30 Ağustos Başkomutanlık Meydan Muharebesi'yle kesin zafere dönüştü. 9 Eylül'de İzmir'in kurtuluşuyla işgalin sonu geldi.

Bu zafer, yalnızca silahların gücüyle değil; milletin inancı, fedakârlığı, bağımsızlık tutkusu ve ortak iradesiyle kazanılmıştı.

SAVAŞ MEYDANLARINDAN CUMHURİYET'İN AYDINLIĞINA…

Atatürk'ün mücadelesinin merkezinde millet vardı. Onun gözünde millet, yalnızca aynı topraklarda yaşayan insanların toplamı değildi; ortak bir tarihin, ortak bir acının, ortak bir umudun ve bağımsız bir geleceğin sahibiydi.

O, emperyalizmin karşısında boyun eğmeyen bir milletin sesiydi. Türk milletinin kendi vatanında özgür ve bağımsız yaşama hakkını savundu. Hiçbir milletin başka bir milletin egemenliği altında yaşamaması gerektiğini ortaya koydu.

Ancak onun büyük hayali yalnızca işgalcileri yurttan çıkarmak değildi. Asıl büyük mücadele, savaşın ardından başlayacaktı. Çünkü yıkılmış bir ülkeyi yeniden ayağa kaldırmak, yoksulluğu yenmek, halkı eğitmek, üretimi artırmak ve çağdaş bir devlet inşa etmek gerekiyordu.

29 Ekim 1923'te Cumhuriyet ilan edildi.

Artık egemenlik bir hanedanın değil, milletindi.

Atatürk, Cumhuriyet'i yalnızca yeni bir yönetim biçimi olarak görmedi. Onu halkın özgürleşmesinin, eşit vatandaşlığın, toplumsal ilerlemenin ve çağdaşlaşmanın temeli olarak değerlendirdi.

"Cumhuriyet bilhassa kimsesizlerin kimsesidir."

Bu söz, Cumhuriyet'in sosyal vicdanını anlatan en anlamlı ifadelerden biridir. Devletin gücü yalnızca büyük eserlerle, fabrikalarla, yollarla ölçülmez. Asıl gücü; yoksulun, yetimin, yaşlının, çocuğun, engellinin, emeğiyle geçinen insanın yanında durabilmesidir. Hiç kimsenin kendisini sahipsiz hissetmediği bir toplum yaratabilmektir.

Atatürk'ün halkçılık anlayışında insan vardı. Milletin mutluluğu, refahı ve huzuru vardı.

BİR MİLLETİN KALKINMA HAYALİ…

Cumhuriyet'in ilk yıllarında Anadolu'nun dört bir yanında yeni bir hayatın temelleri atılıyordu. Fabrikalar kuruluyor, demiryolları inşa ediliyor, bankalar açılıyor, tarım ve sanayi destekleniyor, eğitim kurumları yaygınlaştırılıyordu.

İzmir İktisat Kongresi'yle ortaya konulan ekonomik bağımsızlık düşüncesi, devletçilik politikaları, Sümerbank ve Etibank gibi kurumların kuruluşu, demir çelik sanayisine yönelik yatırımlar ve eğitim seferberliği bu büyük kalkınma idealinin parçalarıydı.

Çünkü Atatürk biliyordu ki siyasi bağımsızlık, ekonomik bağımsızlıkla güçlenmedikçe eksik kalacaktı.

Bir ülke kendi kaynaklarını değerlendirmeli, kendi insanını yetiştirmeli, kendi teknolojisini geliştirmeli ve üretim gücüyle dünyada söz sahibi olmalıydı.

Bugün Cumhuriyet'in farklı dönemlerinde yürütülen kalkınma programları, millî gelirin artırılması, sanayinin geliştirilmesi, altyapı yatırımları, teknolojik ilerleme ve yerli savunma sanayisinin güçlendirilmesi çabalarını da bu tarihsel hedefin devamı olarak değerlendirmek gerekir.

Elbette her dönemin kendi şartları, başarıları ve eksiklikleri vardır. Ancak değişmeyen temel gerçek şudur: Güçlü bir Türkiye'nin yolu eğitimden, bilimden, üretimden, teknolojiden ve ekonomik bağımsızlıktan geçmektedir.

Bugün kendi savunma sistemlerini geliştiren, savunma sanayisinde yerli üretim kapasitesini artırmaya çalışan, teknoloji üreten ve dünya pazarlarında rekabet etmeyi hedefleyen bir Türkiye'nin arkasında, Cumhuriyet'in ilk yıllarında atılan sanayileşme ve kalkınma adımlarının tarihî mirası bulunmaktadır.

Bunlar, Atatürk'ün ortaya koyduğu bağımsız, üreten ve çağdaş Türkiye idealinin gelecek kuşaklara bıraktığı hedeflerdir.

1926 yılında İzmir'de kendisine yönelik bir suikast girişimi ortaya çıkarıldığında Atatürk, yalnızca kendi hayatını hedef alan bir saldırı olarak değerlendirmedi bu olayı. Cumhuriyet'in ve onun dayandığı ilkelerin hedef alındığını ifade etti.

Ve tarihe geçen o unutulmaz sözünü söyledi:

"Benim naçiz vücudum bir gün elbet toprak olacaktır; fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır."

Bu sözde bir insanın ölüme meydan okuyuşundan çok daha büyük bir anlam vardı. Cumhuriyet'in bir kişinin varlığına bağlı olmadığını, onun asıl sahibinin Türk milleti olduğunu anlatıyordu.

Atatürk, kendi ömrünün sınırlı olduğunu biliyordu. Fakat milletin iradesine dayanan Cumhuriyet'in nesiller boyunca yaşayacağına inanıyordu.

İşte onun büyüklüğü biraz da buradaydı. Kendisinden sonrasını düşünen, geleceği gençlere emanet eden ve kurduğu devletin bir kişinin ömründen çok daha uzun yaşayacağını bilen bir liderdi.

YURTTA BARIŞ, DÜNYADA BARIŞ…

Atatürk'ün büyüklüğünü ortaya koyan bir başka yön ise savaşın içinden çıkmış bir komutan olmasına rağmen barışı insanlığın en büyük değerlerinden biri olarak görmesiydi.

"Yurtta sulh, cihanda sulh."

Bu birkaç kelimeye ne büyük bir insanlık düşüncesi sığdırılmıştır!

Savaşın yıkımını yaşamış, cephelerde binlerce evladını kaybetmiş bir milletin önderi olarak barışın kıymetini herkesten iyi biliyordu. Onun için barış, yalnızca silahların susması değildi. İnsanların güven içinde yaşaması, milletlerin birbirlerinin egemenliğine saygı duyması, çocukların korkusuzca büyümesi ve gelecek kuşaklara huzurlu bir dünya bırakılmasıydı.

Çanakkale'de karşı karşıya geldiği askerlerin annelerine seslenirken gösterdiği insanlık da bu anlayışın unutulmaz örneklerinden biriydi.

Çünkü Atatürk, savaşın acısını bilen ama barışın değerini her şeyin üzerinde tutan bir devlet adamıydı.

ATATÜRK'Ü ANLAMAK, EMANETİNE SAHİP ÇIKMAKTIR…

Aradan geçen yıllar bize bir gerçeği daha gösterdi: Atatürk'ü anlamak; aklın ve bilimin ışığında yürümek, ülkesini sevmek, üretmek, çalışmak, adaleti ve hukuku savunmak, farklı düşüncelere saygı duymak ve bağımsızlığın değerini bilmektir.

Cumhuriyet'i yaşatmak, halkın refahını yükseltmek, çocuklara fırsat eşitliği sağlamak, gençlere umut vermek, kadınların toplumsal hayattaki yerini güçlendirmek ve hiçbir vatandaşın kendisini bu ülkenin dışında hissetmediği bir gelecek inşa etmektir.

Çünkü Atatürk, geleceği gençlere emanet ederken onlardan yalnızca geçmişi hatırlamalarını değil, Cumhuriyet'i akıl ve bilimle ileriye taşımalarını istiyordu.

Bugün aradan 88 yıl geçti. 10 Kasım 1938'de Dolmabahçe Sarayı'nda duran saatler, milletimizin hafızasında hâlâ 09.05'i göstermektedir. Fakat zamanın durduramadığı bir şey varsa o da Atatürk'e duyulan sevgi, saygı ve minnettarlıktır.

Bir çocuğun okul bahçesinde bayrak direğine bakarken gözlerinin dolması, bir öğretmenin sınıfta Atatürk'ü anlatırken sesinin titremesi, bir yaşlının eski bir fotoğrafa bakıp sessizce iç çekmesi… İşte bu, bir milletin hafızasıdır.