Yozgat'ta Her Şey Var, Peki Neden Kimsenin Yüzü Gülmüyor?

Geçtiğimiz yazımda Yozgat'ın yıllardır mücadele ettiği bir zihniyetten söz etmiştim.

Yüksek Hızlı Tren'e, havalimanına, üniversiteye, şehir hastanesine, kütüphaneye, hatta şehrin geleceğine dair kurulan hayallere bile “Ne gerek var?” diye yaklaşanlardan...

Bugün meselenin biraz daha derinine inmek istiyorum.

Çünkü ortada cevap bekleyen çok daha büyük bir soru var.

Yozgat'a bunca yatırım yapılırken neden insanların yüzü gülmüyor?

Neden sokaklarında heyecan, esnafında umut, gençlerinde gelecek hayali giderek zayıflıyor?

Neden her yeni yatırımın ardından büyük bir sevinç yaşamak yerine, birkaç gün sonra yeniden aynı karamsarlığa dönüyoruz?

Yozgat'ın insanı mı mutsuz, yoksa bu şehri mutsuz eden bir düzen mi var?

Bence artık bu sorularla yüzleşmenin zamanı geldi.

BU ŞEHİR FAKİR DEĞİL, ENERJİSİ TÜKETİLMİŞ!

Yozgat'a dışarıdan baktığınızda önemli bir potansiyel görürsünüz.

Ankara'da, İstanbul'da, Türkiye'nin dört bir yanında güçlü iş insanları, siyasetçiler, bürokratlar, akademisyenler...

Devletin önemli kademelerinde görev üstlenmiş hemşehrilerimiz...

Tarım var, hayvancılık var, termal kaynaklar var, tarih var, kültür var.

Ama bütün bu zenginliğe rağmen Yozgat'ın kendisine duyduğu güven her geçen gün biraz daha aşınıyor.

Çünkü bir şehrin zenginliği yalnızca sahip olduklarıyla değil, sahip olduklarını ne kadar doğru değerlendirdiğiyle ölçülür.

Yozgat'ın asıl yoksulluğu imkansızlık değil, ortak hedef eksikliğidir.

Birbirine güvenmeyen, birbirinin başarısından rahatsız olan, birlikte büyümek yerine ayrı ayrı küçük kalmayı tercih eden anlayışlar bu şehrin enerjisini tüketiyor.

Yozgat'ın belki de en tehlikeli hastalıklarından biri bu!

Bir kurum güçlenecekse benim kontrolümde olsun.

Bir yatırım gelecekse benim çevrem üzerinden gelsin.

Bir isim yükselecekse benim adamım olsun.

Bir başarı elde edilecekse benim haneme yazılsın.

İşte bu hesapların arasında çoğu zaman Yozgat unutuluyor!

Bir yatırımcı şehre gelmek istiyor. Ona kim yardımcı olacak?

Bir genç iş kurmak istiyor. Önünü kim açacak?

Bir bürokrat şehre hizmet etmek istiyor. Arkasında kim duracak?

Bir iş insanı büyümek istiyor. Onun başarısını kim sahiplenecek?

Bu soruların cevapları liyakat, ortak akıl ve kurumsal iş birliği yerine kişisel yakınlıklara göre şekilleniyorsa orada ciddi bir sorun var demektir.

Çünkü küçük hesaplarla büyük şehir olunmaz!

Yeni yatırımcılar gelirse, yeni iş insanları ortaya çıkarsa, yeni fikirler güç kazanırsa kimin kurduğu düzen değişir?

Bazen bir şehrin önündeki en büyük engel dışarıdan gelen tehditler değildir.

Kendi çevresini korumak için değişime mesafeli duranlar, yeni insanların öne çıkmasını istemeyenler, kurumları ortak hizmet alanı yerine kişisel nüfuz sahası gibi görenler...

Bunlar yalnızca bir kişinin ya da grubun meselesi değildir.

Şehrin geleceğini doğrudan ilgilendiren bir yönetim kültürü sorunudur.

Elbette herkesin aynı düşünmesini bekleyemeyiz.

Ama bir şehrin gelişmesi için herkesin aynı kişiyi sevmesi de gerekmez.

Yeter ki Yozgat'ın menfaati söz konusu olduğunda kişisel hesaplar ikinci plana düşebilsin.

Benim valim, benim müdürüm, benim amirim!

Yozgat'ta yıllardır üzerinde düşünülmesi gereken bir mesele var.