176. Tablet, Asi

Söyle şair, anlat beni bana, ip ile satır boynumda, Nedir benim ruhumu böyle titreten, isyankâr kılan? Dedi: Ben zalim kayasını delen çelik kargının ucuyum, İçimde bir bağ, beni isyana bağlar, bütün istediğim: Bilmez mi yangını söndüren ateş, ölümlü görevini?

İşte o hurafeye, bilimin ruhunu üfler, zorba putu yıkılır, Gelir genler boyu nesiller, korur mazlum kalelerini: Çekin şu münafık ellerinizi, insanın yetkin kudretinden. Onlar kılıç kuşandı, çarmıha gerildiler, ipe çekildiler, Köleliğe baş kaldıran Spartaküs o, savaş meydanındadır.

Onlar ezdi yalanın ordusunu, yıktı kötülüğün kültünü. Derisi yüzülen, ateşe atılan gösterdi asinin asaletini. Pir Sultan ipsizleri iplemez, derisi kefenidir Nesimi’nin, Köroğlu’nun sazı mı kılıç, kılıcı mı saz, ne desek az.

Uyandırıyor Şeyh Bedreddin, uyutmuyor kanlı beyleri, Başkaldırıyor boynu bükükler, kükrüyor tarihin yiğitleri. Gelberi ediyor sömürgeci iblisleri, yeni Firavunları…Ey adaletin muhafızı, Musa ile Muhammed’i zikir eyle, Göğün yedi katına çıkar gibi idam sehpasın çıkanlar: Ulucanlar şahadetinize tanıktır: Ey Deniz, Yusuf, İnan…Emeğin kurtuluşu, emekçinin dik duruşu, dünya barışı.

Haydi, göster kendini zalime, isyan insan hakkıdır, Dedi: Kamunun uyanışı için, izin yok boyun eğmeye, Asılırız özden, dönmeyiz doğarken verdiğimiz sözden: Eğer mayasında asilik varsa, asalet onun onurudur, Asi olan sorumludur, hak ile halkın kuruyucusu odur.