Bir Eski Bakanın HikÂyesi

Eski Aile Bakanı ve Ak Parti Genel Başkan Yardımcısı Fatma Betül Sayan Kaya'nın son dönemde yaşadığı süreç, bana daha önce yazdığım hayali Bossland ülkesi hikâyelerini hatırlattı.

Fatma Betül Sayan Kaya’nın R.T. Erdoğan ve ailesine çok yakın olduğu bilinir. Daha iki hafta önce Cumhurbaşkanının ABD resmi ziyaretinde beraberdiler. O şimdi tutuklu.

Bu süreçte yer alan insanların ruh halini anlama çabasıyla bir kısa hikâye yazdım. Aşağıdaki hikâye bahsi geçen olayların ve kişilerin iç dünyalarının gerçek anlatımı değildir. Bir siyasetçinin hızlı yükseliş, ani düşüş ve yalnızlık karşısında yaşayabileceği duygular üzerine kurulmuş edebi ve simgesel bir çalışmadır.

Fatma Betül başörtülü kızlarımıza, kadınlarımıza "rol model" olarak gösteriliyordu.

Genç yaşta siyasete girmiş, iki dönem milletvekili olmuş, ardından bakanlık yapmıştı. Partide en etkili Genel Başkan Yardımcılarındandı.

Ülkemizde bazı kariyerler insanı hayrete düşürürdü. Çünkü yükselişin hızı, çoğu zaman yeteneğin değil, koruyucu kanatların büyüklüğünü gösterirdi.

Fatma Betül her atamasından sonra aynı cümleyi duyardı: "Sayın Cumhurbaşkanımızın sana güveni tam."

Bu cümle ülkemizde artık bir görev tanımıydı. Bakan olmak önemliydi. Ama Başkan'ın güvendiği biri olmak daha önemliydi.

Yıllar geçtikçe Fatma Betül bunu kişisel bir başarı olarak görmeye başladı.

Başlangıçta minnettardı. Sonra alıştı. Daha sonra bunu doğal hakkı sandı ve hiç değişmeyeceğine inandı.

İktidara yakın olmak zamanla insana başka bir hastalık bulaştırırdı: Kalıcılık yanılgısı. İnsan bulunduğu makamın geçici olduğunu unutmaya başlardı.

Bir gün özel bir fonun yöneticileriyle tanıştı.

Fon yöneticilerinden biri sakin bir sesle konuştu: "Sizin ve ülkenin geleceği burada." Burada "gelecek" kelimesi çoğu zaman para demekti.

Fatma Betül önce temkinli davrandı. Sorular sordu. O’na bu mekanizmadan servetler kazanan çok önemli kişilerin isimlerini verdiler. Sonra çevresindeki önemli makam ve unvan sahibi insanların rahatlığını fark etti.

Fona yatırım yapanlar sıradan insanlar değildi. Eski bürokratlar... Devlet şirketlerinin yöneticileri... Saray çevresinden isimler... Büyük iş insanları...

Kimsenin yüzünde endişe yoktu. Sanki risk diye bir şey hiç var olmamıştı. Fatma Betül içinden şöyle geçirdi: "Bu kadar kişi aynı yerdeyse yanlış olamaz."

Türkiye’de insanlar çoğu zaman gerçeği araştırmazdı. Kalabalığın yönüne bakardı.

Fona eşiyle beraber 163 milyon TL yatırdı. Aylar içinde yatırım katlanarak büyüdü. Her gelen haber bir öncekinden daha parlaktı.

Fon yöneticisiyle yaptığı her görüşme daha neşeli geçiyordu. Kazanç arttıkça sorular azalıyordu. Yüksek kâr, muhakemenin en büyük düşmanıydı. Kazandığı servetin kaç bin küçük yatırımcıdan çalınmış olabileceği sorusu aklına bile gelmiyordu.

Bir akşam rakamlara baktı. 5 ay içinde rakamlar 13’e katlanarak, 2 milyar 170 milyon liraya çıkmıştı. İçi içine sığmıyor, yüzündeki gülücükler mutluluğunu dışa vuruyordu.

Pencereye yürüdü. Şehrin ışıkları aşağıda parlıyordu.

Kendi kendine fısıldadı: "Doğru yerde durmuşum."

DÜŞÜŞ VE SON UMUT

Fonun yöneticileri hep aynı dili kullanıyordu. "Devletimizin vizyonu..." "Ülkenin kalkınma hedefleri..." "Yeni ekonomik model..."

Bu kavramlar öyle ustaca kullanılıyordu ki, insanlar kazancın piyasa başarısından mı yoksa “organize bir manipülasyondan” mı kaynaklandığını sorgulamayı bırakıyordu.

İnsanların çoğu rahatlatan yalanları, huzursuz eden gerçeklere tercih ederdi.

Sonra bir sabah haberler değişti. Televizyon ekranlarında yeni başlıklar dönüyordu.

Düne kadar başarı hikâyesi olarak anlatılan şeyler artık soruşturma dosyalarının konusu olmuştu. Muhalefet Partisi sözcüsü O’nu konuşuyordu. Gazeteciler “hırsızlık ve soygunu” anlatıyordu.

Kendi partisinin içinden de aleyhine konuşmalar başlamıştı. Parti tabanında daha düne kadar kendisine “Nene Hatun” yakıştırması yapılırken, şimdi adı “Kene Hatun”a çıkmıştı. İnsanlar O’nun yargılanmasını istiyordu.

Fatma Betül ilk günlerde sakin kaldı. Parti Genel Sekreterinin, kendisi hakkında, “Cumhurbaşkanımızın talimatları doğrultusunda parti ile ilişiği kesildi” açıklamasını okudu.

Görüşmesi gereken yerlerle görüşmeye çalıştı. Bazı makamlara erişemez olduğunu gördü.

Çünkü ülkemizde herkes bir gerçeği bilirdi: Sistemin içindeyken koruma hissedersin. Sistemden koptuğunda ise ne kadar yalnız olduğunu anlarsın. Artık uyuyamaz olmuştu.

Bir zamanlar önünde eğilen insanların önemli kısmı görünmez olmuştu. Telefonu susmuştu. Mesaj kutusu boşalmıştı. Düne kadar fotoğraf vermek için yarışan insanlar artık başka tarafa bakıyordu.

Anladı ki, dostlukların çoğu görev süresi kadardı.

İfade gününde koridorlar kalabalıktı. Kameralar bekliyordu. Mikrofonlar uzatılıyordu.

Karar açıklandığında gece çoktan çökmüştü. Fatma Betül araca bindirilirken gözyaşlarını saklamak için gece bile çıkarmadığı güneş gözlüğünün arkasından gökyüzüne baktı.

Belki de ilk kez, yıllardır kendisini taşıyan görünmez merdivenin kırıldığını hissediyordu. Korktu ve titredi.

Cezaevindeki tek kişilik hücresinde ilk gece sessiz geçti. Sessizlik bazen sorgudan daha güçlüdür.

Çünkü insan başkalarının sorularından kaçabilir. Ama kendi sorularından kaçamaz.

Dar odada volta attı. Altı adım bir duvara, altı adım ötekine. Bir süre sadece nefesini dinledi. Sonra yatağa oturdu.

Geçmişi düşünmeye başladı. Kürsüler... Konvoylar... Kalabalık salonlar... Televizyon programları... Koruma araçları... Protokol sıraları... Hepsi başka bir hayata aitmiş gibiydi.

Kendi kendine sordu: "Bu nasıl oldu?"

Sonra zihninin derinliklerinden bir cevap yükseldi: "Belki de hiç olmayacağını düşündüğün için."

Çünkü esas yanılgı “dokunulmazlık” hissiydi. İnsanlar yasaların kendileri için de geçerli olabileceğini unutuyordu.

Güce uzun süre yakın duranlar, gücün kaynağını kendilerinde görmeye başlıyorlardı.

Oysaki, ülkemizde güç sahip olunan bir şey değildi. Sadece bir süreliğine emanet edilen bir şeydi.

Gecenin ilerleyen saatlerinde, ifadeye gitmeden önce kendisine fısıldanan senaryoyu düşünmeye başladı:

Bu süreç kısa sürecekti. “En fazla 4 ay kadar misafir edileceği” cezaevinden çıkacaktı. Belki unutulacaktı. Belki bu günler ileride “davaya fedakârlık” olarak anlatılacak bir kahramanlık hikâyesine dönecekti.

Bu düşünceye sıkıca tutundu. İnsan bazen umut ettiği için inanmazdı. İnanmak zorunda olduğu için umut ederdi.