“Fakirlere siyasette yer yok!”

Gayrimeşru vasıtalarla meşru hedeflere ulaşılamaz!

Birçok dünya ülkesinde olduğu gibi Türkiye’de siyasetin finansmanı, öteden beri tartışılan, üzerinde ciddiyetle düşünülmesi gereken köklü meselelerden biridir.

Zira bir ülkenin siyasetini kimin, hangi kaynaklarla finanse ettiği meselesi, o ülkenin geleceğini kimin, hangi saiklerle şekillendireceği sorusundan bağımsız değildir!

Ancak mesele herhangi bir kişi, parti veya güncel hadiseyle sınırlı değildir. Cumhuriyetin ilk yıllarından çok partili hayata, geçmişten bugüne farklı biçimlerde karşımıza çıkan yapısal bir sorundur.

Bugün iktidarıyla muhalefetiyle Türkiye’de üzerinde ciddiyetle durulması gereken asıl mesele:

Siyasetin giderek ağırlaşan maliyeti, ölçüsüz israfı ve finansmanının hukuki, ahlaki boyutudur!

Bir siyasi parti kurmak, teşkilatları ayakta tutmak, belediye başkanlığına, milletvekili ne talip olmak, seçim kampanyaları yürütmek…

Binalar, personel, araçlar, konaklamalar, ağırlamalar, mitingler, afişler, reklamlar, seçim organizasyonları…

Elbette siyasetin meşru giderleri vardır. Devlet de kanuni şartları taşıyan siyasi partilere Hazine yardımı yapmaktadır. Ancak her parti bu yardımdan yararlanamamaktadır.

Kaldı ki özellikle teşkilat ve seçim harcamaları öylesine büyüyebilmektedir ki, alınan yardımlar dahi bu giderler karşısında tabir yerindeyse “devede kulak” kalabilmektedir.

Üstelik harcamaların önemli bir bölümü, siyasetin zorunlu ihtiyaçlarından değil, giderek normalleşen gösteriş, rekabet ve ciddi israf alışkanlıklarından kaynaklanmaktadır.

Bir insan belediye başkanı veya milletvekili olmak istiyor. Henüz seçilip seçilmeyeceği belli değilken, seçilse bile yıllarca alacağı maaşla karşılayamayacağı ciddi harcamalarla yüzleşebiliyor.

Kendi imkânlarından mı? Partisinden mi? Dostlarından mı? İş insanlarından mı?

İşte meselenin can alıcı noktası burasıdır!

Üstelik siyasetin böylesine pahalılaşması; ehliyetli, liyakatli, dürüst fakat maddi imkânları sınırlı insanların siyasete katılmasını da zorlaştırmaktadır.

Oysa milletin kaderini belirleyecek makamlara ulaşmanın ölçüsü, insanın serveti değil; ehliyeti, ahlakı ve millete hizmet kabiliyeti olmalıdır!

YARDIM MI, YATIRIM MI? BAĞIŞ MI, MENFAAT Mİ?

Elbette hiçbir karşılık beklemeden siyaset yapan, siyasete destek veren, ülkesine hizmet etmeyi arzulayan samimi insanlar vardır. Onları töhmet altında bırakmak haksızlık olur.

Bugün verilen büyük bir bağış, yarın belediyelerden ya da kamudan alınacak bir ihalenin, elde edilecek bir makamın, sağlanacak ayrıcalığın peşinatına dönüşebilir mi?

İşte burada yardım ile yatırım, bağış ile menfaat, siyaset ile ticaret arasındaki çizgi tehlikeli biçimde incelmektedir.

Bugün siyasete verilen bir lira, yarın kamudan beş, on, hatta yüz lira olarak geri alınmak isteniyorsa, bunun adı yardım değil, kamu kaynaklarına çökmektir!

Vergisini ödeyen esnaf, alın teriyle geçinen işçi, memur, emekli, çiftçi…

Burada önemli bir hususun da altını çizelim:

Rüşvet, yolsuzluk, finansal manipülasyon ve gayrimeşru kazanç iddialarına konu olan paraların tamamı, hatta büyük bölümü siyasetin finansmanına gitmemektedir!

Bu tür ilişkilerde elde edilen paraların bir kısmı siyasi faaliyetlere aktarılabilirken, önemli bir kısmı da şahsi servetlere, haksız kazançlara ve çıkar çevrelerinin cebine gidebilmektedir.

Dolayısıyla mesele yalnızca siyasetin finansmanı değildir; siyasetin pahalılaşmasının da beslediği, fakat onunla sınırlı olmayan kirli menfaat ilişkileridir.

İşte bu yüzden hem paranın kaynağı hem nereye harcandığı hem de kimlerin bundan menfaat sağladığı sorgulanmak zorundadır

MESELE KİŞİLERDEN ÖNCE SİSTEM MESELESİDİR!

Siyaset neden bu kadar büyük paralara ihtiyaç duymaktadır ve bu paraların kaynağı ne ölçüde şeffaftır?

Meseleyi herhangi bir partiye, kişiye veya güncel hadiseye indirgemek, asıl hastalığı gözden kaçırmaktır.

Birincisi insanın ahlaki zaafı, ikincisi bu zaafın istismarına imkân veren sistemin eksiklikleri.

Hırs, tamah, menfaat düşkünlüğü tarihin her döneminde vardı.

Fakat hukuk, ahlak ve denetim mekanizmaları tam da bunun için vardır!

Biz genellikle yolsuzluk ortaya çıktıktan sonra kimin suçlu olduğunu tartışıyoruz. Oysa asıl mesele, insanları yanlış ilişkilere sürükleyebilen şartları önceden ortadan kaldırabilmektir.

Çünkü iyi bir siyasi düzen, yalnızca iyi insanların varlığına güvenen değil, kötü niyetli insanların da kamu kaynaklarını istismar etmesini zorlaştıran sistemdir!

ÇÖZÜM: İSRAFI ÖNLEMEK, SİYASETİ ŞEFFAFLAŞTIRMAK!

Hedefimiz temiz siyaset, temiz toplum ve güçlü Türkiye ise; son dönemde bu istikamette atılan önemli adımların, siyasetin finansmanındaki israfı, kirli para ilişkilerini ve suistimalleri önleyecek köklü düzenlemelerle tamamlanması hayati önem taşımaktadır. Zira temiz toplum mücadelesi, temiz siyaseti teminat altına alan bir düzeni de gerektirir!

Öyleyse çözüm yalnızca kirli parayı takip etmek değil, siyasetin ölçüsüz para ihtiyacını da azaltmaktır.