Ne Ara Böyle Olduk?

Önce fark ediyoruz, sonra alışıyoruz, ardından kabulleniyoruz.

Bir süre sonra da dönüp hayatımıza baktığımızda şu soruyu soruyoruz:

Bugün yeniden sizlerle buluşurken siyaseti, kurumları, kişileri bir kenara bırakmak istiyorum.

Ve belki de dışarıya pek belli etmediğimiz gerçek hayatımızı…

Çünkü son zamanlarda kiminle konuşsam benzer cümleler duyuyorum.

İnsanların işi farklı, maaşı farklı, hayatı farklı ama dertleri birbirine çok benziyor.

Çünkü artık mesele ay sonunu getirmek değil.

İnsanlar daha maaş gününden sonraki birkaç günü düşünmeye başladı.

İnsan daha parasını cebinde hissedemeden para el değiştirmiş.

Eskiden birçok evde bir kişinin geliriyle hayat dönerdi.

Ama yine hesap makinesi masadan kalkmıyor.

Dışarıda bir yemek yenilecek, önce fiyatına bakılıyor.

Bir yere gidilecek, yol masrafı düşünülüyor.

“Bunu alırsam ayın geri kalanını nasıl geçiririm?”

Belki de hayatımızdaki en büyük değişimlerden biri tam olarak bu.

Biz artık hayallerden önce hesap yapıyoruz.

Ekrandan bakarsanız sanki kimsenin derdi yok.

Ama telefonu kapatıp insanların gerçek hayatına girdiğinizde başka bir dünya başlıyor.

Kredi kartının asgarisini nasıl ödeyeceğini düşünen var.

Çocuğunun istediğini alamadığı için içine atan anne-baba var.

Ayın ortasında cebindeki parayı ay sonuna bölmeye çalışan var.

Bir de bütün bunları yaşayıp kimseye belli etmeyenler var.

Belki de bugün en kolay söylediğimiz ama arkasında en fazla şey sakladığımız kelimelerden biri bu.

Bir zamanlar “lüks” denildiğinde insanların aklına güzel bir araba, büyük bir ev, tatil gelirdi.

Bugün bana sorarsanız insanların önemli bir bölümü için lüksün anlamı bile değişti.

Markette aldığı üç-beş ürünün toplamını sürekli hesaplamamak…

Telefon çaldığında borç hatırlatması beklememek…

Ama bugün birçok insan için bunları başarabilmek bile huzur sebebi.

Borçsuz yaşamak bile insana lüks gibi gelmeye başladıysa bir şeyleri ciddi ciddi konuşmamız gerekiyor.

İnsan yalnızca karnını doyurarak yaşamaz.

Kısacası insan sadece bugünü kurtarmak için değil, yarını kurmak için çalışmak ister.

Peki insan sürekli bugünü kurtarmaya çalışıyorsa yarını nasıl düşünsün?

Gelecek ayı düşünemeyen insan beş yıl sonrasının hayalini nasıl kursun?

Mesele insanın hayatının sürekli bir hesap cetveline dönüşmesi.

Mesele yarının sürekli “sonra bakarız” denilerek ötelenmesi.

Belki sosyal medyada hayatlarından güzel kareler paylaşıyorlar…

Ama birçok insanın kafasının içinde görünmeyen bir hesap makinesi çalışıyor.

Çünkü artık insanların derdi yalnızca daha fazlasına sahip olmak değil.

Elbette herkes daha güzel bir hayat ister.