Falih Rıfkı Atay'ın kaleminden Atatürk

Manevi evlatlarından Sabiha Gökçen, bir akşam Atatürk’ün ağladığına şahit olduğu bir olayı şöyle anlatır:

“Bir akşamdı. Belki de gayet tabii bir akşam. Ama bende hatırası çok derin olan bir akşam. Sofrada arkadaşlarına ekseriya mevzuları milli, vatani ve ilmi olan tatlı ve heyecanlıhatıralarını anlatıyor. Bir taraftan radyoda güzel bir müzik çalıyor ve şarkı okunuyordu.

Bir ara Ata’nın gözleri birdenbire buğulandı ve sonra yaşlar akmaya başladı. Atatürk ağlıyordu.

Bu hal, benim merakımı artırdı. Acaba Ata neden ağlıyordu? O şarkı neden O’na bu kadar tesir etmişti? Bir hayli düşündüm, üzüldüğüne üzüldüm. Ertesi günü daima olduğu gibi odasına elini öpmeye gittim. O da mutadı veçhile bana gecemin nasıl geçtiğini sordu. Ben de merak ettiğim geceki ağlamalarından bahisle:

Yüzüme her vakitki munis bakışlarıyla baktı ve yalnız:

Bana bir sigara ver çocuğum, beraber çiftliğe dolaşmaya gidelim, dedi.

Birkaç dakika sonra otomobilde eski yaveri merhum Cevat Abbas da olduğu halde beraber çiftlik yolunda ilerlerken, Ata eski yaverine:

Cevat hani Anadolu’ya ilk çıktığımız vakitler otomobilde seninle bir marş okurduk. Haydi onu yine beraber okuyalım, dediler. (Dağ başını duman almış)

Hep beraber marşı okumaya başladık. Bir ara Ata’nın sesi değişti. Yüzüne baktım gözleri yaşla dolu Atatürk yine ağlıyordu…”

Yaverlerinden Kılıç Ali, Atatürk’ün insan yönünü ön plana çıkaran bir olayışöyle anlatır:

“Evet, Atatürk’ün cömertliği yanında, her nedense, bazen de hasisliği tutardı. Mesela bir gün, arkadaşım Salih Bozok’la ben yanındaydık. Çok neşeliydi. Şuradan buradan konuşuyor, şakalar yapıyordu. Bir ara ikimize birden şöyle dedi:

‘Çocuklar, size bugün birer hediye vermek istiyorum. Gelin birlikte yukarı çıkalım.’

Dediler ve bizi aldılar, yukarıya gardrop odasına çıktılar.

Bizi aldı, yukarıdaki gardrop odasına çıktı. Bu anlattığım olay, Milli Mücadele’nin ilk yıllarında cereyan ediyordu ve o zaman başlara kalpak giyiliyordu. İyi deriden bir kalpak sahibi olmak o zaman hem bir mesele, hem de moda idi.

‘Size birer kalpak vereceğim.’ dedi. Kalpak dolabını açtırdı. Dolapta on beş - yirmi kadar kalpak vardı. Bunlardan her biri ayrı ayrı güzeldi. Bu yirmi kalpağı ayrı ayrı bana ve

‘Şöyle sağa dön, sola dön. Olmadı çıkar, ötekini giy’ diye emirler veriyordu. Bütün kalpaklar ikimizin başında tecrübe edildikten sonra şöyle dedi:

‘Bakınız çocuklar! Bunların hepsinin ayrı ayrı zevki ve güzelliği var. Affedersiniz size veremeyeceğim!’

Salih’e burnu örülmüş bir çorap, bana da bir kravat verdi.”