Kervanın Yol Kesene Verecek Vakti Yoktur

Bir tarafta erbab-ı amel, diğer tarafta fitne erbabı…

Kimi haber peşinde koşar, Kimi dedikodu peşinde… Kimi emek verir, eser bırakır, Kimi başkasının emeğine çamur atar!

Kalem tutar, mürekkebi yalan, Dili uzun, hakikati noksan. İftira desen ziyadesiyle mebzul, Doğru söz desen kendisine meçhul!

Kimi kendini pek mühim sanar, Bulunduğu yerden güç devşirir. Emanet olanı kendi malı sayar, Gölgesini bile nimet bilir!

Aman efendim, ne kibir, ne eda! Bir selam versen lütuf sayar, İki kelam etsen tenezzül sanar. Sanki kendisi bulunmaz nimet, Etrafındaki herkes kendisine hizmet!

Üretmek yok, çalışmak yok, Lakin maşallah dedikodu pek çok! Fitne kazanı fokur fokur, Fesat kepçesi şakır şakır!

Birisi iş başarsa hemen başlarlar: “Nereden bulmuş, nasıl yapmış?” İnsaf yahu, bir defa da tebrik et! Bir hayırlı kelam etmek bu kadar mı müşkül?

Ben iş yaparım, siz seyredersiniz. Ben emek veririm, siz dedikodu devşirirsiniz. Benimle uğraşacağınıza kendinizle uğraşsanız, Belki bir gün siz de ilerlersiniz!

Lakin unutmayın muhteremler, Makam geçici, menfaat fani. Bugün oturduğunuz yer yarın başkasının, Lakin bıraktığınız iz sizin nişanınız!

Herkesin bir meziyeti vardır elbet, Kiminin meziyeti üretmek, Kimininki üreteni tüketmek!

Benim işim belli: Çalışmak, üretmek, kendimi geliştirmek. Sizin işiniz de belli: Fitneye devam, fesada mesai!

Ben eser bırakırım, siz laf yetiştirirsiniz. Benim kalemim iş üretir, Sizin diliniz başkasının işini bitirmeye uğraşır!

Biraz izan, biraz edep, Biraz vakar, biraz ahlak, biraz da liyakat! İnsan başkasının başarısına gölge olacağına, Kendi hayatına bir ışık yaksa ne ala!

Benim kimseyle uğraşacak vaktim yok. Ne fitneye ayıracak mesaim var, Ne de fesatla harcayacak ömrüm!

Kervan yürür, gürültü eden kendi sesine hayran, Yorulur da kalır, sanır kendini pek kahraman! Ben yarına eser bırakır, yoluma bakarım, Siz bugüne dedikodu… Ben menzile akarım!