Gazze’den Bir Feryat: Enkazlar Altında Kalan Hayatlar

Ben Gazze’deyim… Belki adımı hiç duymayacaksınız. Ama sesimi duyun istiyorum. Çünkü burada artık insanlar değil, acılar konuşuyor. Bir zamanlar bir evim vardı. Kapısını her açtığımda çocuklarımın kahkahasıyla karşılanırdım.

Bahçemde toprağa dokunur, geleceğe dair umut ekerdim. Şimdi ne kapı var, ne duvar… Ne de o kahkahalar. Geriye sadece kül kokusu ve susmayan bir iç sızı kaldı. Geceleri gökyüzüne bakamıyorum artık. Çünkü yıldızlar değil, korku yağıyor üzerimize.

Her ses, her sarsıntı içime bir şeyleri daha gömüyor. Çocuklarımın gözlerine bakıyorum… O gözlerde olması gereken masumiyetin yerini, yaşlarından büyük bir korku almış. Bir baba olarak en ağır yük bu: Sarılamadığın güven, veremediğin huzur.

Açlık… Kelimeler yetmez onu anlatmaya. Bir annenin, çocuğunun “Baba, ekmek var mı?” sorusuna sessiz kalışı… İşte insan o an paramparça oluyor. Midemiz değil sadece, umutlarımız da aç. Ama en çok ne acıtıyor biliyor musunuz?

Duyulmamak… Görülmemek… Sanki biz hiç yaşamamışız gibi, sanki bu acılar bir rakamdan ibaretmiş gibi. Oysa her kayıp bir dünyaydı. Her yıkılan ev bir hayattı. İçimde bir çığlık var… Susmayan, dinmeyen bir çığlık. “Neden?” diye haykırıyor.

Neden çocuklar ölür? Neden anneler ağlar? Neden dünya bu kadar sessiz? Ve yine de… Her şeye rağmen bir parça umut arıyorum. Bir çocuğun saçını okşarken, bir yudum suyu paylaşırken… İnsan kalabilmek için tutunduğum son dal bu.

Ben Gazze’yim. Ben yıkılan bir ev, susan bir çocuk, ağlayan bir anneyim. Ama hâlâ bir şeyim var: Duyulma umudu. Eğer bir gün sesim size ulaşırsa, bilin ki bu sadece benim değil… Küller içinden yükselmeye çalışan bir insanlığın sesidir.

702px)" srcset=" Milyonları Sevindirecek Değişiklik: O Hizmet Artık Ücretsiz Olacak 702px)" srcset=" Emekliler e-Devlet’e Hemen Baksın! Maaşlar Faiziyle Geri İstenebilir 702px)" srcset=" Yozgat’ta Yeni Tarım Kuralı! Yanlış Araziye Meyve Diken Yasal İşlemle Karşılaşabilir 702px)" srcset=" Yozgat’ta 41 Yıldır Aynı Lezzet!