Kendime yetişebildiğim yer

Hayat bazen insana aynı anda birkaç yerde olmayı öğretiyor. Bir yanda mikrofon başında dinleyicilere sesleniyorum, bir yanda yazılarımı yetiştirmeye çalışıyorum. Günün başka bir saatinde bambaşka bir işin içinde buluyorum kendimi. Eve geldiğimde ise beni bekleyen en güzel sorumluluğum var: annelik.

Dışarıdan bakınca insan her şeye yetişiyor gibi görünebilir. Konuşuyor, çalışıyor, üretiyor, gülümsüyor.. Ama günün telaşı içinde insan bazen kendine de dönüp bakıyor. Bunca koşuşturmanın arasında, beni gerçekten ben yapan şey ne diye düşünüyorum.

Benim cevabım çoğu zaman mikrofon oluyor.

Kulaklığımı takıp yayına başladığımda, dinleyicilerimle aramızda görünmeyen ama çok güçlü bir bağ kuruluyor. Bir mesaj geliyor: “Arabada seni dinliyoruz.” Bir başkası sevdiği türküyü istiyor, kimi de o an içinden geçenleri benimle paylaşıyor.

O mesajlarda yalnızca dinleyicilerimin duygularını değil, bazen kendimden parçaları da buluyorum.

Bir türkü, kiminin özlemini anlatıyor; kiminin sevincine, kiminin derdine eşlik ediyor. Yayında gelen istekler ve mesajlar bana şunu hatırlatıyor: Biz sadece şarkıları paylaşmıyoruz, hayatın içinden duyguları da paylaşıyoruz. Bazen aynı türküyü birlikte söylüyor, bazen tek bir cümleyle birbirimize iyi geliyoruz.

Gün içinde farklı sorumlulukların peşinden koşarken yorulduğum oluyor. Ama yayın saati geldiğinde, mikrofonun başında dinleyicilerimin sesini ve mesajlarını duyduğumda içimde başka bir enerji uyanıyor. Orada yalnızca işimi yapmıyorum; kendimi ifade ediyor, dinliyor ve dinleyicilerimle aynı duyguda buluşuyorum.

Kendime yetişebildiğim en güzel yer, mikrofonun başı. Dinleyicilerimle kurduğum bağ, bu yolun bana verdiği en kıymetli şeylerden biri. Yayın biter, mikrofon susar ama sizden gelen ses içimde kalır. Her yayında yeniden anlıyorum: Ben yalnızca size seslenmiyorum; sizinle birlikte kendi sesimi de buluyorum. İyi ki aynı türkülerde, aynı duygularda buluşuyoruz.