Kocam boşanmak istiyor ama aynı evde yaşamaya devam edelim diyor!

İrem Hanım merhaba, 46 yaşındayım, 19 yıllık evliyim. İki çocuğumuz var, biri 15, diğeri 12 yaşında. Geçen ay eşim artık bana aşık olmadığını ve boşanmak istediğini söyledi. Çok üzüldüm ama asıl şaşkınlığı sonra yaşadım.

Çocukların düzeni bozulmasın diye boşandıktan sonra da aynı evde yaşamaya devam edebileceğimizi söyledi. Hatta ayrı odalarda kalırmışız, çocuklarla birlikte yemek yermişiz, tatillere bile beraber gidebilirmişiz. Ona göre bu çok medeni bir çözüm.

Ben ise ne düşüneceğimi şaşırdım. Adam hem evlilikten çıkmak istiyor hem de evin bütün imkanlarından yararlanmaya devam etmek istiyor. Geçen gün ‘Peki birimiz başka biriyle tanışırsa ne olacak?’ diye sordum. ‘O zaman bakarız’ dedi.

İrem Hanım, boşanmış ama aynı evde yaşayan bir aile gerçekten mümkün mü? Yoksa kocam evliliği iptal edip aile paketini kullanmaya devam mı etmek istiyor?

Şaka bir yana, boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam eden çiftler var. Özellikle ekonomik nedenlerle veya çocukların düzenini korumak için böyle çözümler tercih edilebiliyor. Ama bunun işe yarayabilmesi için iki tarafın da gerçekten istemesi, sınırların açık olması ve düzenin herkes açısından sürdürülebilir olması gerekiyor.

Sizin epostanızda ise önemli bir dengesizlik görüyorum. Eşiniz boşanmak istiyor. Siz henüz bu kararla baş etmeye çalışıyorsunuz. O ise size yeni bir yaşam düzeni öneriyor. Yani bir taraf ilişkinin bitişini kabullenmiş olabilirken diğer taraf hâlâ yasını tutuyor.

Böyle bir durumda aynı evde yaşamak, ayrılığı kolaylaştırmak yerine duygusal olarak daha karmaşık hale getirebilir.

Bir de çocuklar meselesi var. Çocuklar için önemli olan anne babalarının mutlaka aynı çatı altında olması değil, güvenli ve öngörülebilir bir ortamda yaşamalarıdır. Sürekli belirsizlik yaşayan bir ev, dışarıdan ne kadar medeni görünürse görünsün çocuklar için de zorlayıcı olabilir.

Eşinize şu soruyu sorun. “Bu düzen gerçekten hepimiz için mi iyi, yoksa senin hayatını daha az değiştirdiği için mi cazip?” Çünkü boşanma kararı almakla boşanmanın sonuçlarını üstlenmek aynı şey değildir.

Ben sizin yerinizde olsam böyle bir kararı aceleyle kabul etmezdim. Önce kendi duygusal ihtiyaçlarımı, çocukların durumunu, ekonomik koşulları ve yeni hayatın sınırlarını değerlendirirdim. Gerekirse aile terapistinden ve hukuki danışmandan destek alırdım.

İrem Hanım merhaba, 35 yaşındayım, 7 yıllık evliyim. Eşim 39 yaşında ve son bir yıldır çocuk sahibi olmak için çok ısrar ediyor. Ben de anne olmak istiyorum ama açıkçası korkuyorum. Çünkü evdeki bütün düzeni ben sağlıyorum.

Faturaları ben takip ediyorum, alışverişi ben yapıyorum, doktor randevularını ben alıyorum. Eşimden bir şey istediğimde ‘Söyleseydin yapardım’ diyor. Söyleyince yapıyor ama ben söylemeden hiçbir şeyi fark etmiyor. Geçen gün çocuk konusunu konuşurken ‘Merak etme, sana çok yardım ederim’ dedi.

İşte o cümlede içim daraldı. Çocuk ikimizin olacak ama babası bana yardım mı edecek? Çocuk olursa bütün sorumluluğu bana kalacak diye korkuyorum. İrem Hanım, çocuk sahibi olmadan önce eşimin gerçekten baba olmaya hazır olup olmadığını nasıl anlayabilirim? Yoksa ben şimdiden iki çocuk annesi miyim?

Değerli Okurum, Öncelikle eşinizin “Sana yardım ederim” cümlesini biraz açalım. Çünkü çocuk sahibi olmak ortak bir proje ise babanın görev tanımında “anneye yardımcı personel” yazmaması gerekiyor.

Sizin korkunuz annelik değil, bütün sorumluluğun yine size kalması. Ve bence bu son derece önemli bir endişe. Çünkü bir bebeğin gelişi evdeki mevcut iş bölümünü sihirli biçimde değiştirmez. Hatta çoğu zaman var olan dengesizlikleri daha görünür hale getirir.

Bugün alışveriş listesini siz hazırlıyor, randevuları siz alıyor, her şeyi siz hatırlatıyorsanız yarın çocuk doktorunu, aşı takvimini, okul görüşmelerini de sizin takip etmeniz beklenebilir.

Burada asıl mesele eşinizin yardım etmeye istekli olması değil, sorumluluk alabilmesi. Bir yetişkinin kendisine söylenen işi yapması güzel. Ama ortak hayatın ihtiyaçlarını fark etmek de yetişkinliğin bir parçası.

Ben sizin yerinizde olsam çocuk konusunu bir süreliğine romantik hayallerden çıkarıp günlük hayata indirirdim. Evdeki sorumlulukları açıkça paylaşın. Bazı işleri tamamen eşiniz üstlensin. Hatırlatmadan, kontrol etmeden, sizin yöneticiliğinize ihtiyaç duymadan yapabiliyor mu, görün.

Çünkü babalığa hazırlık bebek doğduğunda başlamaz. Ortak hayatın yükünü paylaşmayı öğrenmekle başlar.

Bir de eşinize şunu söyleyin. “Bana yardım etmeni değil, benimle birlikte sorumluluk almanı istiyorum.” Çocuk yapmak iki kişilik bir karar. Büyütmek de iki kişilik olmalı.