Ankara’da ekim ayında 12 işçi hayatını kaybetti: İSİG Meclisinden önlem çağrısı

İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği (İSİG) Meclisi, Ekim 2026 İş Cinayetleri Raporu’nu yayımladı. Rapora göre bir ayda en az 193 işçi yaşamını yitirdi. Ankara’da ise 12 işçi çalışırken hayatını kaybetti. Hayatını kaybedenlerin 15’inin kadın, 178’inin erkek olduğu belirtilen raporda, ölenler arasında 9 çocuk işçi ile 25 mülteci ve göçmen işçinin de bulunduğu kaydedildi.

EN FAZLA ÖLÜM TARIM VE İNŞAATTARaporda en fazla can kaybının yaşandığı işkolları şöyle sıralandı: Tarım ve orman: 40 ölümİnşaat ve yol: 38 ölümTaşımacılık: 23 ölümGemi, tersane, deniz ve liman: 17 ölümKonaklama ve eğlence: 15 ölümÖlüm nedenleri arasında yüzde 22 ile ezilme ve göçük ilk sırada yer aldı. Bunu yüzde 18 ile trafik ve servis kazaları, yüzde 16 ile yüksekten düşme izledi.

İl bazındaki dağılımda İstanbul’da 23, Ankara’da 12, Manisa’da 9; Antalya, Konya ve Sakarya’da ise sekizer işçinin hayatını kaybettiği bildirildi.“İŞÇİNİN EVE DÖNEMEMESİ, ÜRETİMİN OLAĞAN BİR SONUCU OLARAK KABUL EDİLEMEZ”Rapora ilişkin Yeni Ankara’ya açıklamalarda bulunan İSİG Meclisi Üyesi, gazeteci ve yazar Özgür Hüseyin Akış, işçi ölümlerinin önlenebilir olduğunu vurguladı. Yalnızca ölüm sonrasında sorumluların araştırılmasının yeterli olmadığını belirten Akış, şunları söyledi:“İş cinayetlerini önlemenin yolu, yalnızca ölüm gerçekleştikten sonra sorumluları aramak değildir.

Ölümlere neden olan koşulları ortadan kaldırmaktır. Çünkü bir işçinin eve dönememesi, üretimin olağan bir sonucu olarak kabul edilemez. Bir babanın, annenin, gencin ya da çocuğun çalışırken hayatını kaybetmesi, ekonomik büyüme tablolarının içinde sıradanlaştırılamaz.”“İNSAN YAŞASIN DİYE ÜRETİM VARDIR”Üretim süreçlerinde insan yaşamının öncelikli olması gerektiğini söyleyen Akış, işçinin yaşam hakkının güvence altına alınması çağrısında bulundu.

Akış, değerlendirmesini şu sözlerle sürdürdü:“Bizim açımızdan mesele açıktır. İnsan yaşasın diye üretim vardır; üretim sürsün diye insanın yaşamından vazgeçilemez. İş cinayetleri kader değildir. Önlenebilir ölümlerin önlenmemesi, toplumsal ve hukuki sorumluluk doğuran bir çalışma düzeninin sonucudur.

Emeğin korunmadığı, işçinin yaşam hakkının güvence altına alınmadığı bir üretim düzeninde kalkınmadan, refahtan ve toplumsal adaletten söz etmek mümkün değildir. İşçinin en temel hakkı, sabah evinden çıktığında akşam yeniden evine dönebilmektir.

Emekçinin yaşam hakkı pazarlık konusu değildir. Üretimin değil, insanın yaşamının merkezde olduğu bir çalışma düzeni kurulmalıdır.”