Yaşasın Şeriat

VATAN HAİNLİĞİ SADECE DAĞDA OLMAZ!Asıl hain bazen yanı başımızda, bazen makam koltuğunda, bazen de kravatın arkasına saklanmıştır! Biz bu memlekette hain denilince nedense hep dağdaki teröristi, eline silah almış düşmanı, yabancı istihbaratın maşası olmuş işbirlikçiyi hatırlıyoruz.

Peki ya yetimin hakkını yiyen? Ya garibanın üç kuruşuna göz diken? Ya bir insanın alın terini, emeğini, umudunu çalan? Ya çaresiz bir insanın çaresizliğini fırsata çeviren? Ya devletin makamını millete hizmet için değil, kendi menfaati için kullanan? Ya koltuğunu korumak uğruna binlerce insanın hakkını hiçe sayan?

Bunlar kim? Bunlar bu vatanın evladı mı, yoksa bu vatanın sırtındaki yük mü? Benim nazarımda vatan hainliği sadece silahla, bombayla, yabancıya hizmet etmekle olmaz. Yetimin hakkını çalmak da vatana ihanettir. Masumun hakkını gasp etmek de ihanettir.

Bir insanı iş göremez, yaşayamaz, ailesine bakamaz hâle getirmek de ihanettir. Çünkü vatan dediğin yalnızca toprak parçası değildir. Vatan, üzerinde yaşayan insanın hakkıdır, hukukudur, namusudur, ekmeğidir, huzurudur. Dağdaki teröristle mücadele ederken şehirdeki ahlaksızlığı görmezden geliyorsak, biz neyi savunuyoruz?

Bir tarafta silahla insanın canına kasteden var, diğer tarafta hileyle, yalanla, rüşvetle, gasp ederek insanın hayatını karartan var. Yöntemleri farklı olabilir ama ikisinin de ortak noktası başkasının hakkını çiğnemektir.

Hapishanelerde yalnızca terör suçluları yok. Hırsızlık yapanlar, dolandırıcılık yapanlar, insanların emeğini sömürenler, kamu malına el uzatanlar da var. Üstelik bunların bir kısmı dışarıda, aramızda, bazen de toplumun en saygın makamlarında oturuyor.

Kravat takmak dürüstlük belgesi değildir. Makam sahibi olmak ahlak göstergesi değildir. Elinde mühür taşımak vicdan sahibi olmak anlamına gelmez. Suçun karşılığı bellidir; Hırsızın eli Arsızın diliHainin kellesi....adaleti yaratıcıdan daha mi iyi bileceksiniz.

Bizim dinimiz kul hakkını hafife almaz. Kısasta hayat vardır derken adaletin hayat kurtaran gücünü anlatır. Mazlumun hakkını korumayı, zalimin zulmünü engellemeyi emreder. Öyleyse neden sadece görünen düşmanla mücadele ediyoruz da içimizdeki ahlaki çürümeye aynı kararlılıkla karşı çıkmıyoruz?

Neden dağdaki haine gösterdiğimiz tepkiyi, yetimin hakkını yiyene de göstermiyoruz? Neden sokaktaki hırsızı lanetlerken makamındaki hırsıza sessiz kalıyoruz? Neden küçük hırsızın peşine düşerken büyük vurguncunun önünde eğiliyoruz?

Benim itirazım tam da bunadır! Vatan sevgisi nutuk atmakla ölçülmez. Vatan sevgisi, başkasının hakkına el uzatmamaktır. Devlet sevgisi, devletin malını kendi malından daha fazla korumaktır. Din sevgisi, Allah'ın kullarına zulmetmemektir.

Bu memleketin düşmanı yalnızca sınırın ötesinde değildir. Bazen yanı başımızdadır. Bazen aynı sofrada oturur, bazen aynı kürsüde konuşur, bazen de milletin emaneti olan koltuğa kurulmuştur. Artık şunu anlamalıyız: Yetimin hakkını yiyen de hesap vermelidir!

Mazlumun malını gasp eden de hesap vermelidir! Devletin imkânlarını şahsi çıkarına kullanan da hesap vermelidir! Milletin güvenini istismar eden de hesap vermelidir! Hainlik makamla aklanmaz, servetle örtülmez, kravatla gizlenmez.

Bir ülkede adalet yalnızca güçsüzlere uygulanıyorsa orada adaletten söz edilemez. Bizim istediğimiz intikam değil, adalettir. Bizim istediğimiz öfke değil, haktır. Bizim istediğimiz ayrıcalık değil, herkes için eşit hesaptır.

Yaşasın seriatYaşasın hakkın hukuku Yaşasın mazlumun hakkını zalimden alan bir hukuk düzeni!