“Haber salın! Yeşil odada toplantı var, hemen!..”

Yıldırım Han: “Evet, mâdem asıl hedefimiz Kostantiniyye’yi fetih… Ona mâni olacak tehlikeleri daha büyümeden, şimdi bertaraf etmeli." Kalbinin derinliklerinden dalga dalga geliyordu; “Kostantiniyye fetholunacaktır. Onu fetheden asker ne güzel askerdir.

Onu fetheden komutan ne güzel komutandır” diyordu defalarca. Bu uhrevî ses kulaklarını doldurarak sanki bütün Bursa’yı kuşatır gibi oldu. Bu yaratılmışların en güzeli, sevgili ve şerefli Peygamberimizden bir müjde, vazgeçilmez hedef, kafasına derince kazılmış bir idealdi onun için.

Daha neler neler hatırlamadı ki… “Sanki hiç yaşanmamış bir düş, kocaman ömür…” diyerek derin hayallerinden uyandı. Anlatılamaz bir ağırlık ve yorgunluk vardı üzerinde. Hareme geçip istirahat etmek istedi. Kaftanını toparlayarak kalktı.

“Evet, mâdem asıl hedefimiz Kostantiniyye’yi fetih… Ona mâni olacak tehlikeleri daha büyümeden, şimdi bertaraf etmeli. O bizi tutuşturmadan, biz o Timur denilen adamı yakmalı öldürmekten beter etmeliyiz” diye düşünen Yıldırım Han, sırma perdenin arkasında birer gölge sessizliğinde bekleşen hizmetçilere döndü; “Haber salın.

Yeşil odada toplantı var. Hemen bugün!” emrini vererek haremine geçti. Denirse ki, akılla, mümkün Hakk’ı anlamak, Bu olur, peygamberlik yoluna inanmamak. *** Geniş kubbeli, yeşil çinilerle bezeli ferah divan, bugün daha bir hareketli, daha bir kalabalıktı.

Pencerelerinden süzülen mavi, kızıl, limon sarısı aydınlık, çinilerinin neftî derinliklerinde birikiyor, yakuttan yıldızlar gibi ışıl ışıl parlıyordu. Kabartılmış kaz tüyü şiltelere kimi bağdaş kurmuş, kimi diz çökmüş vezir, bey, paşa ve ulemâdan devlet adamları edeple önlerine bakıyor, anlatılanlara pek şaşıyordu.

Ak düşmüş sakalını tutan Gâzî Evrenos Paşa’nın kederden mi, yoksa ilerleyen yaşından mı ne iyice büzülmüş gözleri, çok uzak, pek derin şeyler hayal ediyor gibi dalıp dalıp gidiyordu. Neden sonra toparlanarak: “Hülâsa, gözü kara, bileği güçlü, korkusuz bir yiğit lâzım beyler, paşalar…” dedi ve oradakilerin tek tek tepkilerini beklemeden sözüne devam etti: “Bize ulaşan malumatları daha önce sizlerle paylaşmıştık.

Padişah Efendimiz de açıkça söyledi. Gizli, saklı bir şey kalmadı. Onun altınlara, elmaslara boğulan süslü askerleri, her biri bir bölük nefere bedel azgın filleri bizim için hiçbir şey ifade etmez. Haçlılar da sayılarına, servetlerine güveniyordu.

Ne oldular peki? Padişahımıza sığınan şah, vezir ve beylerin anlattıklarına inanmazlık olmaz. Lâkin olup bitenleri bir de yerinde görmek, bizzat şahit olmak âdetimizdendir. Osmanlı hiçbir zaman başkalarının ‘tuzsuz’ dediği çorbasının tadına bakmadan tuz ekmemiştir aşına.

Muvaffakiyetinin temelindeki sır da belki bu hususiyetinde gizlidir.” “Bakın, Timur da boş durmamış bizden kaçan ödlekleri himayesine almış. ‘Gelsin benden istesinler…’ diye meydan okuyormuş aklınca. Hele bakın bu edepsize!

Biz ne yaparsak şüphesiz o da karşılıkta bulunmaya kalkacak.” “Şüphesiz!” “Hiç tereddüdümüz yok Paşam.” “Mutlaka!” “Öyledir!” “Belki daha fazlasıyla cevap verecek…” “Bir insan edepsizse, her şey beklenir!” DEVAMI YARIN Ragıp Karadayı'nın önceki yazıları...