Kendi hikâyesinin kahramanı olan biz, başkasının hikâyesinde kimiz?

Bir kitap düşünelim.

Her sayfası bir öncekinin devamı olan, bazen de hiç beklenmedik bir gelişmeyle okurunu şaşırtan bir kitap…

Akşam gözlerimizi kapattığımızda bir sayfası biten, sabah uyandığımızda yeni bir sayfası başlayan bir kitap…

İşte hayat da biraz böyle değil mi?

Her sabah yeni bir sayfaya başlıyoruz. Kimi zaman dünün devamını yaşıyor, kimi zaman hiç hesapta olmayan olaylarla karşılaşıyoruz. Bazen hikâyenin nasıl ilerleyeceğini biliyor, bazen de bir sonraki sayfada neyle karşılaşacağımızı tahmin bile edemiyoruz.

Üstelik bu kitabın kaç sayfa süreceğini de bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, bir gün son sayfasının yazılacağı…

Kahramanın hayatı sona erdiğinde kitap da kapanacak.

Hepimizin kitabının sonu aynı. Fakat hikâyelerimiz birbirinden farklı. Karakterlerimiz, yaşadıklarımız, seçimlerimiz ve geride bıraktıklarımız…

Her insan, kendi hayat hikâyesinin başrolünde. Kendi kitabının kahramanı.

Peki, çocukluğumuzdan beri bize anlatılan hikâyelerde kahramanlar nasıl insanlardır? İyidir, haklıdır, mücadele eder ve sonunda kazanırlar. Kötüler ise karşılarındadır. Kahramanın yoluna engel çıkarır, ona zarar verir ve hikâyenin sonunda kaybederler.

Belki de insanın kendisini her zaman haklı görmesinin nedeni biraz da budur.

Çünkü herkes kendi hikâyesinde kahramandır. Kahramanlar da kötü olmaz, değil mi?

İnsan, kendi kararlarının arkasında durur. Kendi davranışlarına gerekçeler bulur. Kırıldığında neden kırıldığını, üzdüğünde neden öyle davrandığını anlatacak bir sebebi mutlaka vardır. Kendisine yapılanı kolay kolay unutmaz ama başkasına yaptığını çoğu zaman aynı yerden hatırlamaz.

Kendi hikâyesinde yaşadığı haksızlıkları sayfalarca anlatabilir. Fakat başkasının hikâyesinde bıraktığı izlere gelince birkaç cümleyle geçiştirir.

Çünkü kendi kitabını okurken başroldedir. Diğer insanların kitaplarını okurken ise yalnızca bir karakter…

Asıl mesele de burada başlıyor.

Bir insanın hayatına giriyoruz. Belki bir arkadaş, belki bir eş, belki bir evlat, belki de yalnızca bir yol arkadaşı olarak…

Kendi hikâyemizde sıradan bir gün yaşadığımızı düşünürken başka bir insanın hayatında unutulmayacak bir sayfaya dönüşebiliyoruz.

Bizim için önemsiz olan bir söz, başkasının hikâyesinde kırılma noktası olabiliyor. Bizim çoktan unuttuğumuz bir davranış, bir başkasının hafızasında yıllarca yerini koruyabiliyor.

Belki de biz o hikâyede kahraman değiliz. Belki de tam tersine, bir başkasının yaşadığı kırgınlığın sebebiyiz.

Ama bunu nereden bileceğiz?

Çünkü kendi kitabımızı okurken başkalarının kitaplarında nasıl anlatıldığımızı görmüyoruz.

Herkes kendi hikâyesini anlatıyor. Herkes kendi haklılığını savunuyor. Herkes yaşadıklarının kendisine göre olan tarafını hatırlıyor.

Oysa aynı olayın iki ayrı kitapta iki ayrı anlatımı olabilir. Birinde haksızlığa uğrayan kişi, diğerinde haksızlığı yapan kişi olarak yer alabilir.

Bir hikâyede terk edilen, başka bir hikâyede terk eden olabilir. Bir hikâyede kalbi kırılan, başka bir hikâyede kalp kıran…

İşte insanın kendisine sorması gereken soru belki de tam olarak bu:

Ben kendi hikâyemde nasıl bir kahramanım değil, başkalarının hikâyesinde nasıl hatırlanıyorum?

Çünkü herkes kendi hayatının kahramanı olabilir. Ancak bu, herkesin hayatında iyi bir karakter olduğu anlamına gelmez.

Belki de hayatın en zor tarafı, kendi hikâyemizdeki başrolü bırakıp bir anlığına başkasının gözünden kendimize bakabilmektir.

Sonuçta hepimizin kitabı bir gün kapanacak. Geriye ise yalnızca yaşananlar ve başkalarının hafızasında bıraktığımız izler kalacak.

Ve belki de o gün, kendi kitabımızın son sayfasından çok, başkalarının kitaplarında hangi cümlelerle yer aldığımız önem kazanacak.