Osmanlı ve Türk Ordularının Düşmanı Çaresiz Bırakan 8 Savaş Taktiği

Üç kıtada altı yüzyıl hüküm süren Osmanlı’nın savaşlarını yalnızca güçle değil, akıllıca kurulan tuzaklarla da kazandığı belirtiliyor. Bu taktiklerin kökleri Hunlara, Göktürklere ve Selçuklulara uzanıyor.

Osmanlı İmparatorluğu’nun üç kıtaya yayılan altı asırlık hâkimiyetinde savaşları güç kadar kurduğu tuzaklarla da kazandığı ifade ediliyor. Kullanılan taktiklerin birçoğunun, Hunlardan ve Göktürklerden Mete Han ve Selçuklulara uzanan eski Türk savaş geleneğinden geldiği belirtiliyor.

Hilal ya da Turan taktiği, kurt kapanı olarak da biliniyor ve üç aşamadan oluşuyor. Hafif süvariler önce düşmanı ok ve mızraklarla rahatsız ediyor. Merkezdeki süvari ve öncü birlikler ardından geri çekiliyormuş gibi yapıyor.

Düşman merkeze doğru hücuma geçtiğinde ise yanlardaki birlikler hilal biçiminde kapanarak düşmanı çembere alıyor. Bu taktiğin Mete Han’ın Çinlilere karşı kazandığı Baideng Savaşı’nda (MÖ 200), Alparslan’ın Bizans’a karşı zafer kazandığı Malazgirt’te (1071) ve Kanuni Sultan Süleyman’ın Mohaç Meydan Muharebesi’nde (1526) uygulandığı belirtiliyor.

Ana ordu gelmeden önce akıncılar düşman topraklarına sızıyor, ikmal yollarını kesiyor, yiyecek depolarını yakıyor, köprüleri yıkıyor ve vur-kaç saldırılarıyla düşmanı yıpratıyordu. Bu taktik, 14. ile 16. yüzyıllar arasındaki akıncı seferlerinde, özellikle Evrenosoğulları ve Malkoçoğulları akıncılarında kullanıldı.

Kurtcebe taktiğinde ordu geniş bir alana küçük gruplar halinde dağılıyor, böylece düşmanın düzeni bozuluyor ve kuvvetleri bölünüyor. Ardından birlikler hızla tek noktada toplanarak düşman hattını yarıyor. Taktiğin adını, 1223'teki Kalka Nehri Savaşı’nda Subutay’ın emrinde Rus ve Kıpçak ordusunu yenen komutan Kurtcabe Noyan’dan aldığı belirtiliyor.

Gece yarısı, kendinden büyük güçlere karşı yapılan sürpriz saldırılarla düşman kampında kaos çıkarılıyor, komuta zinciri kesiliyor ve düşman paniğe sürükleniyordu.

Savaş öncesinde ve sırasında düşmanın morali de hedef alınıyordu. Korkuyu artırmak için mehter müziği çalınıyor, casuslar yanlış bilgi yayıyor, öncü birlikler deliler arasından seçiliyor, ordunun gerçek büyüklüğü ise gizleniyor ya da olduğundan büyük gösteriliyordu.

Tabur taktiğinde arabalar birbirine zincirlenerek hareketli bir kale oluşturuluyor, arkasına tüfekli askerler ve hafif toplar yerleştiriliyor, ağır zırhlı sipahi süvarisi ise kritik anlar için yedekte bekletiliyordu. 15. ve 16. yüzyıllara ait bu taktiğin, Fatih Sultan Mehmed’in Otlukbeli’ndeki ve Yavuz Sultan Selim’in Çaldıran’daki zaferlerinde uygulandığı belirtiliyor.

Hunlardan, Göktürklerden, Uygurlardan, Gazneliler, Karahanlılar ve Selçuklulardan miras kalan bu taktikte atlı okçular düşmanın 40 ile 50 metre yakınında yarım daire ya da halka şeklinde hareket ediyordu. Her atlı ok atıp geri çekiliyor, dinlenirken sıradaki grup görevi devralıyordu.

Akıncı ve tımarlı sipahi birlikleri bu yöntemle düşman saflarını yıpratıyordu. Selçukluların Bizans’a karşı Pasinler Savaşı’nda (1048) ve Gazneliler’e karşı Dandanakan Savaşı’nda (1040) bu yöntemi kullandığı belirtiliyor.

Arapça “Sad” (ص) harfinin şeklinden adını alan plan, düşmanın kaçış yolunu kesmeye dayanıyor. Süvariler harfin kuyruk kısmında konumlanarak düşmanın çıkışını kapatıyor, ordu ikiye bölünerek bir bölüm SAD şeklinin güneyine, diğer bölüm doğusuna yerleşip düşmanı kuşatıyordu.

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Yorum yazarak Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Yorum yazarak Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Adapazarı Akşam Haberleri Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.