Bir 10 Kasım daha… Seni daha iyi anlıyoruz Atam!

Saat dokuzu beş geçe…

Bir ülkede hayat bir anlığına durur. Arabalar susar, insanlar oldukları yerde kalır, sirenler çalar.

Kimi gözlerini kapatır, kimi başını öne eğer, kimi de gözyaşlarını tutamaz.

Bazı ölümler vardır, üzerinden yıllar geçse de insanın içindeki acı dinmez. Bazı yokluklar vardır, zaman geçtikçe daha derinden hissedilir.

10 Kasım, işte böyle bir yokluğun adıdır.

Aradan 88 yıl geçti. Ama biz halâ 10 Kasım sabahlarında yalnızca bir lideri değil, bir umudu, bir inancı, bir milletin yeniden doğuşunu kaybetmenin hüznünü yaşıyoruz.

Çünkü sen, Atam, yalnızca bir ülkeyi kurtarmadın. Bir millete yeniden kim olduğunu hatırlattın.

Savaşlardan yorgun düşmüş, toprakları işgal edilmiş, orduları dağıtılmış, insanları yoksullaşmış, umudunu neredeyse kaybetmiş bir halktan çağdaş bir Cumhuriyet yarattın.

Üstelik bunu sarayların, orduların, hazinelerin gücüyle değil; milletine duyduğun güvenle, aklınla, cesaretinle ve sarsılmaz inancınla başardın.

Küllerinden yeniden doğan bir ülkenin temellerini attın.

Kadınlara seçme ve seçilme hakkı verdin.

Eğitimi yaygınlaştırmaya çalıştın.

Bilimi, sanatı, hukuku ve çağdaşlaşmayı bir milletin temel hedefi hâline getirdin.

Çocuklara, gençlere ve gelecek nesillere güvendin.

Çünkü biliyordun ki bir ülkenin gerçek zenginliği ne altınlarıdır ne de yer altı kaynakları…

Gerçek zenginliği, özgür düşünen insanlarıdır.

Peki ya bugün?

Bugün dönüp ülkemize baktığımızda içimiz neden bu kadar acıyor Atam?

Ekonomik sıkıntılarla boğuşan milyonlarca insan, geçim derdiyle ezilen emekliler, geleceğinden umudunu kesen gençler, emeğinin karşılığını alamayan çalışanlar…

Eğitimde fırsat eşitsizliği, adalete duyulan güvenin zedelenmesi, toplumsal kutuplaşma, liyakat tartışmaları, şiddet, yoksulluk ve giderek büyüyen umutsuzluk…

Bir zamanlar cehalete karşı savaş açan bir ülkenin bugün eğitim üzerine yeniden ve yeniden tartışmak zorunda kalması…

Bir zamanlar bağımsızlığı için dünyanın en güçlü ordularına meydan okuyan bir milletin, bugün ekonomik bağımsızlığını sorgulaması…

Bir zamanlar yurtta barış, dünyada barış diyen bir ülkenin, kendi içinde bu kadar ayrışması…

İşte bütün bunlar insanın yüreğini acıtıyor.

İnsan ister istemez soruyor...

Biz senin bize emanet ettiğin Cumhuriyet'e ne kadar sahip çıkabildik?

Elbette sen de her şeyi bir anda değiştiremedin.

Kurduğun ülke de yoksuldu, senin milletin de yorgundu.

Ama senin bir farkın vardı...

Bu ülkenin insanlarına yapabileceklerine inandırdın. İmkansız denilenleri mümkün kıldın.

Bugün en çok özlediğimiz şey tam olarak bu...

Umut.

Bir liderin, bir öğretmenin, bir devlet adamının, bir komutanın ötesinde; bir milletin geleceğine güven veren o büyük irade…

Büyüklüğün yalnızca kazandığın savaşlarda değil, savaşın ardından barışı seçebilmiş olmaktadır.

Seni büyük yapan yalnızca düşmanlarını yenmen değil, bir zamanlar savaştığın milletlerle dostluk kurmayı hedeflemendir.

Seni büyük yapan, kendini milletin üzerinde görmemen; egemenliği millete vermendir.

Seni büyük yapan, makamını ve gücünü kişisel bir saltanata dönüştürmek yerine, Cumhuriyet'i gelecek kuşaklara emanet etmendir.

En önemlisi, senden sonra geleceklerin de seni sorgulayabilecekleri, fikirlerini tartışabilecekleri bir akıl ve bilim anlayışını savunmandır.

Atam, bugün seni anarken yalnızca fotoğraflarına bakıp gözyaşı dökmek yetmiyor.

Seni anlamak gerekiyor.

Seni anlamak; bir çocuğun nitelikli eğitim alabilmesi için mücadele etmektir.

Adaletin herkes için eşit işlemesini istemektir.

Kadınların özgürce yaşayabildiği, gençlerin hayal kurabildiği, insanların düşüncelerini korkmadan ifade edebildiği bir ülkeyi savunmaktır.

Seni anlamak, Cumhuriyet'i yalnızca geçmişten kalan bir miras olarak değil, her gün yeniden korunması gereken bir sorumluluk olarak görmektir.

Bugün kurduğun ülkenin insanları olarak çok yorulduk, kırıldık, umutsuzluğa kapıldık.

Ama bize bıraktığın en büyük miras, hiçbir koşulda teslim olmamayı öğreten bağımsızlık ruhudur.

Biz halâ o ruhun çocuklarıyız.

Saat dokuzu beş geçe yine susacağız.

Yine gözlerimiz dolacak.

Yine seni özleyeceğiz.

Ama saat dokuzu altı geçe hayat devam edecek.

Asıl mesele o zaman başlayacak...

Bıraktığın Cumhuriyet'e sahip çıkabilecek miyiz?

Rahat uyu Atam…

Seni unutmayan, fikirlerini yaşatmaya çalışan, Cumhuriyet'in değerini bilen milyonlarca insan var.

Bugün ülkemizin üzerine kara bulutlar çökmüş olabilir.

Ama sen bize bir kez şunu öğrettin...

En karanlık günlerde bile aydınlığa inanmak gerekir.

Sen bu millete yalnızca bir vatan bırakmadın; bir onur, bir kimlik, bir gelecek ve yeniden ayağa kalkma iradesi bıraktın.

Aradan 88 yıl geçti.

Seni her 10 Kasım'da biraz daha özlüyor, yaşadıklarımız karşısında seni biraz daha iyi anlıyoruz.

Çünkü bazı insanlar tarihe geçer, bazıları ise tarihin yönünü değiştirir.

Sen, bir milletin kaderini değiştiren insansın.

Saat dokuzu beş geçe…

Minnetle, özlemle, sonsuz saygıyla…