Burçin Tetik, Birimiz Hatırlasa Yeter’de yaşamın farklı evrelerinde farklı sınavlardan geçen insanların ilham verici hikâyelerini anlatıyor

“Bir mutfak dolusu kadın sessizce beni izliyor. Metal kazanın içindeki irmiği yanmasın diye hızla karıştırıyorum. Çam fıstıklarının kavruk kokusu şekerle karışıp burnuma doluyor. O an odadaki tüm kadınlarla birim sanki, beni izleyenlerin hepsi ellerimden, kollarımdan tutmuş gibi, birlikte karıyoruz cenaze helvasını.

Kimini iyi tanıyorum, kimini ömrümde ilk kez görüyorum. Gözlerim yanmaya başlıyor, tutmaya çalışsam da gözyaşlarım dinlemiyor beni. Sırtımda bir el duyuyorum yine.”

Hiç konuşmadan bile aralarında kurdukları gizli dil ile anlaşan kadınlar; aile ve toplum baskısından sıyrılıp kendini arayan, kimliğinden onur duyan cesur gençler; eşyalarla örülü güvenli sığınaklarından çıkıp hayata karışmaya çalışan yaşlılar; yabancı bir ülkede var olma mücadelesi verirken birbirine kol kanat geren göçmenler…