CHP’nin basın özgürlüğü bu mu?

Her fırsatta basın özgürlüğünü savunan, tutuklu gazetecilerin arkasında duran, Türkiye’de basına yönelik baskıları her fırsatta Avrupa’ya şikayet eden Cumhuriyet Halk Partisi, butlandan sonra ne hallere düştü.

Gördüklerime inanamadım.

Kırk yıllık gazeteciyim, çok saldırı, çok tehdit gördüm.

Ancak bunun CHP’den gelmesini ilk kez görüyorum.

Basın özgürlüğü, demokrasinin kilometre taşı, halkın haber alma hakkının sigortasıdır. Bu cümleyi siyasi kürsülerden, parti kongrelerinden, manifesto metinlerinden o kadar çok dinledik ki artık zihnimizde bir refleks haline geldi.

"Halkın gözü, kulağı ve sesiyiz" diyen siyasetçiler, mikrofon uzatıldığında en gür sesle bu ilkeyi savunurlar. Ancak mesele kendi içlerindeki eleştirilere, kameraların rahatsız edici flaşlarına ya da sahadaki gerçeğin çıplaklığına geldiğinde, o büyük lafların ne çabuk rafa kaldırıldığına şahit oluyoruz.

Kocaeli Kongre Merkezi’nde geçen cumartesi günü yaşananlar, bu çelişkinin en acı ve en somut örneklerinden biri olarak kayıtlara geçti.

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun programını takip etmek, halka gerçekleri aktarmak için orada bulunan yerel basın mensupları, ne yazık ki görevlerini yaparken bazı partililerin hem sözlü hem de fiziksel saldırısına uğradı.

Fotoğraf çekmesi engellenen, kamerası kapatılan, hakaretlerle salondan dışarı itilmeye çalışılan o gazeteciler, sadece bir meslek grubuna değil; doğrudan halkın haber alma hürriyetine yapılan müdahalenin hedefi oldular.

Peki, sorun nerede?

Siyaset kurumu, basını yalnızca kendisini övdüğü, kendi mesajlarını filtrelemeden servis ettiği sürece mi "özgür" kabul ediyor?

Yoksa sahada yaşanan en ufak bir gerginlik, en sade bir protesto ya da kontrol dışı bir kare, iktidar heveslilerinin de tahammül sınırlarını zorlayacak kadar ağır mı geliyor?

Unutulmamalıdır ki özgürlük, yalnızca işimize geldiğinde koruduğumuz bir imtiyaz değildir. Özgürlük, en çok da zorlukla karşılaşıldığında, eleştirildiğimizde ya da görmek istemediğimiz bir gerçek yüzümüze çarptığında anlam kazanır.

Bir siyasi partinin etkinliğinde görevini yapan yerel basına el kaldırmak, kamerayı kapatmaya çalışmak; özgürlük söylemlerini ilk kriz anında çöpe atmaktır.

Bugün meslektaşlarına Kocaeli’nde parmak sallayanlar, yarın demokrasinin kalesini savunduklarını iddia edemezler.

Çünkü basın özgürlüğü lütuf değil, haktır. Ve o hakkı korumak, en çok da kürsüdekilerin sorumluluğudur.

Kalemler kırılabilir, kameralar karartılabilir; lakin gerçeğin üstü hiçbir zaman örtülemez. Yerel basının onuru, hiçbir siyasi hırsın ya da parti içi gerginliğin mezesi yapılamaz.

Not: Sevgili okurlarım; yıllık iznimin 1 haftalık bölümünü kullanacağım. Haftaya görüşmek umuduyla…