Mehmet şükrü Baş’a Veda

Bazı insanlar vardır yanı başınızdadır, yaşarken kıymetinin farkına varamazsınız gittiklerinde ise arkalarından söylenecek sözler boğazınıza düğümlenir. Onlar yalnızca bir ömür tüketip gitmezler; hatıralarını, eserlerini, dostluklarını ve gönüllerde açtıkları yerleri de arkalarında bırakırlar.

İşte bugün böyle bir dostun, böyle bir arkadaşın ardından yazıyorum. Adı Mehmet Şükrü Baş...

Mehmet Şükrü Baş; bir dost, bir arkadaş, kalemi güçlü, yüreği pek, sözü eğip bükmeyen bir gönül dostu, kalem erbabıydı. 5 Kasım 2026 tarihinde Hakk'a yürüdü. Ardında yüzlerce şiir, binlerce köşe yazısı, sayısız hatıra ve kolay kolay silinmeyecek bir isim bıraktı.

1944 yılında Elazığ'da başlayan hayat yolculuğu, Lotoğlu (Gökçe) köyünden şehre uzanan bir kamyon kasasında şekillenmişti. Kendi anlatımıyla, şehir yüzü görmemiş, kitapla, defterle tanışmamış bir çocuktu. O kamyonun kasasından inen küçük Mehmet'in yıllar sonra binlerce yazıya imza atacağını, şiirleriyle gönüllere dokunacağını kim bilebilirdi?

Önce okul sıraları, ardından memuriyet yılları... Elazığ Adliyesinde başlayan çalışma hayatı, Adli Yargı Adalet Komisyonu Yazı İşleri Müdürlüğü görevine kadar uzandı. 1998 yılında emekliye ayrıldı. Ama o, emekliliği hayatın kenarına çekilmek olarak görmedi. Tam tersine, asıl sevdasına daha fazla zaman ayırdı. Neydi o sevdası? Yazmak…

Nurhak, Hâkimiyet ve Söz gazetelerinde kaleme aldığı yazılarla okurunun karşısına çıktı. Ardından Fırat ve Günışığı gazeteleri… Beş bini aşkın köşe yazısı, dört yüze yakın şiir... Rakamlar, Mehmet Şükrü Baş'ı anlatmaya yetmez.

Çünkü bazı kalemlerin mürekkebi kâğıda değil, doğrudan insanın yüreğine akar. Onun kaleminde sevgi vardı, hasret vardı, ayrılık vardı, acı vardı ve bir de memleket sevdası...

Kendi ifadesiyle şiir, yalnızlığında koluna girdiği tek arkadaşı, hatta sırdaşıydı. Kimseye söyleyemediklerini şiire anlatırdı. Kırılırdı ama kırmazdı. Ağlardı ama ağlatmazdı. Seveni de severdi, sevmeyeni de... Çünkü sevginin merhamet, merhametin de sevgi olduğunu bilirdi.

Bakınız, ne güzel anlatmış kendisini: "Ben şiirlerime sevgiyi, sevgiyi de şiirlerime ilham yaptım." İşte Mehmet Şükrü Baş buydu! Ona şair dostları boşuna "Gözyaşı Şairi" dememişlerdi. "Dertle kalkıyorum sahura, dertle iftar açıyorum" dizeleri, yalnızca bir şiirin mısraları değildi. Bir ömrün özeti, bir yüreğin itirafıydı.

Mehmet Şükrü Baş, ailesine ve çocuklarına düşkün; onları cumhuriyetin temel değerlerine bağlı olarak yetişmeleri için bütün imkânlarını seferber eden müşfik bir babaydı. 2015 yılında yayımlanan "Azap Yolu" adlı şiir kitabı, onun iç dünyasının kâğıda dökülmüş hâliydi.

"Sarıkamış'ta O Gece" şiiri bestelendi, seslendirildi ve geniş kitlelere ulaştı. Şehitlerimizi, vatan sevgisini, milletin ortak hafızasını dizelerine taşıdı.

Mehmet Şükrü Baş'ın kalemi yalnızca aşkı, ayrılığı ve hüznü yazmadı. Adaleti de yazdı! "Bünyesinde ahlak olmayan hiçbir şey güzel değildir" diyerek ahlakın olmadığı yerde güzelliğin de olamayacağını hatırlattı insanlara.

"Ey adalet, sen bana ekmek gibi, su gibi, hava gibi lazımsın" diye seslendi. “Mührünü satan ülkeyi” de yazdı, “bir şehidin bayraklaşan mektubunu” da... Çünkü onun için vatan, yalnızca üzerinde yaşanılan toprak parçası değildi.

Şehidin kanı, yetimin hakkı, milletin namusu ve gelecek nesillere bırakılacak kutsal bir emanetti. İşte bu yüzden yazdıkları yalnızca edebiyat sayfalarında kalmadı. Türkiye'de, Azerbaycan'da ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde yayımlandı.

"Mührünü Satan Ülke" ve "Bir Şehidin Bayraklaşan Mektubu" başlıklı yazıları yüzlerce gazete, dergi ve internet sitesinde yer buldu. 2013 yılında Yaşam Boyu Sanat Ödülü'ne layık görüldü.

Bir insanın arkasından ne kalır? Malı mülkü mü? Makamı mı? Unvanı mı? Yoksa insanlara bıraktığı güzel hatıralar, söylediği doğru sözler ve gönüllerde açtığı yer mi? Mehmet Şükrü Baş'ın cevabı, yaşadığı hayatın içinde saklıydı.

O, ununu eleyip eleğini asmayanlardandı. Emekli olduktan sonra da yazdı, düşündü, üretti. Düşüncelerini, duygularını kaleme döktü. Hayatın acılarına, ülkenin meselelerine, insanın yalnızlığına ve adalet arayışına kendi penceresinden baktı.

Şimdi o kalem sustu! Ama yazdıkları sustu mu? Hayır! İnsan ömrü sınırlıdır. Bir gün hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. Kimi ardında bir servet, kimi bir makam, kimi de birkaç güzel söz, birkaç anı bırakacak. Ne var ki zaman, çoğunu unutturacak.

Fakat gönül kazanmış, eser bırakmış, dostlarının yüreğine dokunmuş insanların adı kolay kolay silinmeyecek.

Sevgili Mehmet Şükrü Baş... Sen, şiirlerinde acıyı anlattın, biz bugün senin ardından acıyı yaşıyoruz. Sen yalnızlığında şiire sığındın, biz şimdi yokluğunda hatıralarına sığınıyoruz. Sen yazdığın köşe yazılarında vatan sevgisini, doğruluğu, adaleti, insan sevgisini ilmik ilmik işledin.

Biz yazdıklarını okuyarak ideallerini yaşatmaya çalışacağız ömrümüz yettikçe. Dostluk, insanın her gün yanında bulunması değildir. Bazen bir insanın ardından yıllar geçse de onun adını aynı sevgiyle anabilmektir. İşte gerçek dostluk, biraz da budur. Mekânın cennet, ruhun şad olsun.

Güle güle MEHMET ŞÜKRÜ BAŞ... Bir dostu kaybettik, ama bir ömrün kalemle yazılmış hatırasını kaybetmedik, kaybetmeyeceğiz.