Her yerde elektronik sigara!

Sakız çiğnerken bir süre sonra çenenizin nasıl hareket ettiğini fark etmezsiniz. Sohbete dalar, yürür, işinizi yapar; çiğnemeye devam edersiniz. Çünkü bir süre sonra bu hareket alışkanlığa dönüşür ve dikkatiniz başka yerlere kayar.

Elektronik sigara da benzer bir alışkanlık oluşturabilir. Üstelik aradaki önemli bir farkla: Sakız çiğnerken ne kadar çiğnediğinizi takip etmemek başka, nikotin içeren bir ürünü ne kadar tükettiğinizi fark etmemek bambaşkadır.

Geleneksel sigaranın aksine elektronik sigaranın belirgin bir bitiş anı olmayabilir. Bir sigara yakıp bitirme zorunluluğu hissetmeden, gün boyunca elinizin altında tutabilirsiniz. Evde, odanızda, koridorda, arabada ya da dışarıda… Birkaç nefesle başlayan kullanım, farkına varmadan sıklaşabilir.

Böylece kişi ne kadar nikotin aldığını takip etmekte zorlanabilir. Yüksek miktarda nikotin maruziyeti ise bulantı, kusma, baş dönmesi, çarpıntı gibi belirtilere; ağır durumlarda ciddi zehirlenmelere yol açabilir. Asıl dikkat çekici olan ise elektronik sigaranın gençlerin hayatına nasıl girdiğidir.

Kalem taşır gibi cebinde, çantasında taşıyan gençler var. Küçük boyutları, farklı tasarımları ve kolay taşınabilmeleri, bu ürünleri sıradan bir eşya gibi gösterebiliyor. Bazı gençler için elektronik sigara, ailelerinden gizleyebilecekleri bir alışkanlığa dönüşebiliyor.

Görünürlüğünün azalması, oluşturduğu riskin de azaldığı anlamına gelmiyor. Burada ailelere önemli bir sorumluluk düşüyor. Çocuklarımızın çantalarında, ceplerinde ya da çalışma masalarında gördüğümüz her küçük cihazı masum bir elektronik eşya olarak değerlendirmemeliyiz.

Ancak şüpheyle yaklaşmak, suçlamak veya yalnızca yasak koymak da tek başına çözüm değil. Önemli olan, çocuklarımızla güvene dayalı bir iletişim kurmak; elektronik sigaranın içeriğini, nikotin bağımlılığı riskini ve sağlığa verebileceği zararları açıkça konuşabilmek.

Çocuğumuzun elektronik sigara kullandığını öğrendiğimizde ilk tepkimiz öfke değil, nedenini anlamaya çalışmak olmalı. Arkadaş çevresi, merak, kabul görme isteği veya stres gibi etkenler bu alışkanlığın başlamasında rol oynayabilir.

Sorunu görmezden gelmek kadar, çocuğu kendini gizlemeye itecek bir yaklaşım da sakıncalıdır. Unutmayalım; bir ürünün küçük olması, kolay taşınması veya kokusunun daha az hissedilmesi onu zararsız yapmaz. Hele söz konusu çocuklarımız ve gençlerimiz olduğunda, fark edilmeyen her alışkanlık zamanla daha büyük bir soruna dönüşebilir.

Çünkü bazen tehlike, elimizde tuttuğumuz şeyin büyüklüğünde değil; onu ne kadar sık kullandığımızı fark edemeyişimizdedir. Önce eğitim, önce çocuk… Ve hatta hep çocuk.