Büyük balığın yuttuğu hayaller

Son dönemde art arda patlak veren fon krizleri, sadece bankacılık sistemindeki denetim açıklarını değil, aynı zamanda toplumsal ahlakın ve adalet duygusunun nasıl bir erozyona uğradığını gözler önüne seriyor.

Yazılıp çizilenleri, ekranlarda ardı arkası kesilmeyen ifşaatları, mağdurların çığlıklarını görünce insanın adeta kanı beynine sıçrıyor.

Ortada ibretlik, bir o kadar da acı bir tablo var: Bir yanda hiçbir emeği, hiçbir alın teri olmadan, haksız ve hukuksuz yollarla köşeyi dönenler; diğer yanda dişinden tırnağından artırdığı, çoluğunun çocuğunun rızkını, geleceğini tek umut bağladığı birikimini bu vurgun düzenine kaptıran masum insanlar.

Büyük balığın küçük balığı yuttuğu, vahşi bir orman kanununu andıran bu düzen, modern toplumun en temel direği olan güveni tabiri caizse kökünden sarsıyor.

Bu trajik manzarayı seyrederken, insanın aklına istemsizce edebiyatın ve insan ruhunun en derin gözlemcilerinden biri olan Lev Tolstoy’un yıllar ötesinden bugüne ışık tutan o sarsıcı sözleri geliyor:

"Yapanlar, yaptıklarından utanmaz hale gelir. Görenler, yapanları görür ama susar. Karşı çıkanlar ise huzuru bozmakla suçlanır. Ve zamanla ahlaksızlık kabul gören bir yaşam biçimine dönüşür."

Ne kadar acı, değil mi? Tolstoy sanki bugünlerimizi, bu fon vurgunlarını, köşeyi dönme sevdasıyla her yolu mübah görenleri, bizzat tasvir etmiş.

Para kaybedilir, yerine konur; lakin adalet duygusu ve toplumsal vicdan bir kez yara aldı mı, o yarayı sarmak nesiller alır.

İnşallah, canım ülkemde bu filmin sonu böyle bitmez.

Çünkü bir milletin adalete olan inancı, geleceğe olan inancıdır. Bu toprakların insanı, çalınan emeklerinin, sönen umutlarının hesabının sorulduğunu, adaletin er ya da geç tecelli ettiğini görmek zorundadır.

Vurguncuların, dolandırıcıların ve bu düzene sırtını sıvazlayarak ortak olanların yaptıklarının yanına kar kalmadığı bir Türkiye, hepimizin en temel ortak hayalidir.