Hayır Deme Sanatı

Her Şeye "Evet" Demek Sizi İyi Biri Yapmaz, Sadece "Kullanışlı" Yapar

Hepimize çocukluktan itibaren aynı toplumsal denklem fısıldandı: "Uyumlu olursan sevilirsin, sivrilmezsen ve fedakar olursan değer görürsün, kendini en sona atarsan en başta tutulursun." Gözümüzü bu öğretilerle açtık, ilişkilerimizi bu kurallara göre inşa ettik. Oysa hayat, her geçen gün bize bu denklemin tam tersini büyük hayal kırıklıklarıyla ispatlıyor.

Bugün etrafınıza bir bakın. Ya da aynaya bir bakın. Her şeye, herkese, her an "evet" diyen o "iyi niyetli" insanlardan mısınız? Eğer öyleyseniz, size kötü bir haberim var: Siz iyi niyetli değilsiniz; sadece fazla kullanışlısınız.

Sürekli evet diyen insanlar, bir süre sonra çevreleri tarafından bir "insan" olarak görülmemeye başlar. Onlar artık birer birey değil, birer işleve dönüşmüştür. Lazım olduğunda hemen aranan, işi bittiğinde ise tozlu raflara kaldırılan birer hayat kolaylaştırıcıdırlar.

Fazla uyumlu olmak bir erdem, bir ahlak göstergesi ya da büyüklük değildir; aksine, sinsice ilerleyen bir tükenme biçimidir.

Çünkü farkında olmadığımız evrensel bir kural var: Her evet, aslında başka bir şeye söylenmiş gizli bir hayırdır.

Patronunuza akşam vakti gelen o fazladan iş için "evet" dediğinizde, aslında kendi dinlenmenize ve ailenize "hayır" dersiniz. Sizi sürekli sömüren, enerjinizi emen bir arkadaşınızın bitmek bilmeyen dert seansına "evet" dediğinizde, kendi ruhsal huzurunuza "hayır" dersiniz.

Sizi tüketen, değersiz hissettiren bir ilişkiyi sürdürmeye "evet" dediğinizde, doğrudan kendinize "hayır" dersiniz.

Peki, bu bitmek bilmeyen fedakarlıkların sonunda ne olur? Dünyanın en sevilen, en el üstünde tutulan insanı mı olursunuz? Asla. Sonunda dünyanın en yorgun, en sinirli ve en tahammülsüz insanına dönüşürsünüz. İçinizde biriktirdiğiniz, yuttuğunuz ve söyleyemediğiniz o "hayır"lar, zamanla içinizde birikir ve günün birinde dışarıya kontrolsüz bir öfke olarak püskürür.

İşte tam da bu yüzden, "hayır" demeyi bir kabalık ya da reddetme biçimi olarak görmekten vazgeçmeliyiz. Hayır demek, en temel anlamıyla bir korunma biçimidir.

Sınır koymak bencillik değildir. Sınır koymak, dünyaya karşı "Benim de enerjim, benim de zamanım ve benim de bir sabrım var; ben de buradayım ve varım" diyebilme cesaretidir.

Modern dünya bizi hep koşmak zorunda olduğumuza inandırdı. Durursak geride kalacağımızı, insanları kaybedeceğimizi sanıyoruz. Oysa bazen en büyük ilerleme, durup nefes almaktır. Yorulduğumuz yerde yavaşlamayı öğrenmektir. Durmak, izlemek, hayatın farkına varmaktır. Hayata farklı bir pencereden bakmaktır.

Bugün kendinize bir köşe yazarı tavsiyesi, kendinize yapacağınız küçük bir iyilik olsun: Bugün ilişkilerinizdeki tek bir gereksiz "evet"i iptal edin. Göreceksiniz, dünya başınıza yıkılmayacak. Ama siz, çok uzun zamandır uğramadığınız o eve; yani kendinize geri dönmeye başlayacaksınız.

702px)" srcset=" Milyonlarca Emekliye Ocakta Çifte Zam Masada: İşte Kök Maaşı Değiştirecek Yeni Formül 702px)" srcset=" İstifa Eden Çalışanlar Kıdem Tazminatı Alabilir: Haklı Nedenle Ayrılmanız Yeterli 702px)" srcset=" Yozgat Aydıncık’ta Acı Kayıp! Cemal Sarıkaya Hayatını Kaybetti 702px)" srcset=" iPhone ve iPad'i Olanlara Ciddi Uyarı!