Roma’da çalınan Sadece Cüzdanım Değildi: Güven Duygum Da çalındı

Bazen bir seyahatten geriye güzel fotoğraflar, unutulmaz anılar ve keyifli hatıralar kalır. Bazen de hiç beklemediğiniz bir olay, bütün o güzelliklerin üzerine koyu bir gölge düşürür. Üstelik kaybettiğiniz yalnızca paranız, belgeleriniz ya da kredi kartlarınız değildir; bir süreliğine kendinize ve dünyaya duyduğunuz güveni de kaybedersiniz.

Mayıs 2026'da eşimle birlikte Belçika, Fransa ve İtalya'yı kapsayan güzel bir Avrupa seyahatine çıktık. Uzun zamandır seyahat etmeyi seven, farklı ülkeleri, kültürleri ve insanları tanımaktan büyük keyif alan bir aileyiz.

Seyahat benim için yalnızca yeni yerler görmek değil; hayatın rutininden uzaklaşmak, başka dünyalara dokunmak, insanları gözlemlemek ve güzel anıları sevdiğiyle biriktirmektir.

Belçika ve Fransa'nın ardından İtalya'ya geçtiğimizde bizi yine tarih, sanat, mimari ve büyüleyici sokaklar karşıladı. Roma ise bütün tarihi dokusuyla insanı kendisine hayran bırakıyordu. Ancak bu güzelliklerin arasında, seyahatimizin bütün anlamını değiştirecek bir olay yaşayacağımızı elbette bilmiyorduk.

Aslında İtalya'ya gelmeden önce de orada bulunduğumuz sırada da yerel halk tarafından defalarca hırsızlığa karşı uyarılmıştık. Özellikle kalabalık metro ve toplu taşıma araçlarında dikkatli olmamız gerektiği söylenmişti.

Çok sık seyahat eden bir insan olarak bu uyarıları elbette dikkate alıyordum. Her ortam ve her seyahat koşulu için ayrı çantalarım vardır. Güvenli olduğunu düşündüğüm, vücuduma yakın taşıdığım bir kanguru çantam da bunlardan biriydi.

Açıkçası böyle bir çantanın içindekilerin çalınabileceğini düşünmüyordum. Kendime güveniyordum. Hatta biraz da tecrübeme…

Ama yanılmışım!

Roma'nın oldukça kalabalık metro trenlerinden birinden indikten sonra, hiç beklemediğim bir anda çantamın açıldığını ve içindeki cüzdanımın çalındığını fark ettim. İçerisinde önemli belgelerim, nakit paramızın, ABD bankasına ait kredi kartım, Türkiye’deki bankalara ait kredi kartlarım vardı.

O an yaşadığım duyguyu anlatmak gerçekten zor. Sanki Roma'nın bütün ağırlığı üzerime çökmüştü. Birkaç dakika öncesine kadar tarihin ve sanatın içinde keyifle dolaşan insan, bir anda kendisini çaresizliğin ortasında bulmuştu.

İlk aklıma gelen para değildi. Kaybolan belgeler, yeniden çıkarılması gereken evraklar, iptal edilmesi gereken kartlar, yapılması gereken başvurular ve Türkiye'ye döndüğümüzde bizi bekleyen bürokratik işlemlerdi. Bunların ne kadar zaman ve emek gerektirdiğini biliyordum.

Elbette polise giderek olayın kaydını yaptırdık. Çalınan eşyaların ve belgelerin bulunmasını umuyorduk. Fakat gerçekçi olmak gerekirse, böyle bir olayda eşyaların bulunma ihtimalinin düşük olduğunu da tahmin ediyorduk. Nitekim hiçbir şey bulunamadı.

Bu arada Polis ofisinin kapısının önünde kuyruk vardı. Ne sırası diye merak ederseniz benim gibi mağdurlar rapor tutturmak için sırada bekliyorlardı.

Asıl mücadele ise Türkiye'ye döndükten sonra başladı. Günlerce kaybolan belgeleri yeniden temin etmek, gerekli işlemleri tamamlamak ve yaşanan mağduriyeti gidermek için uğraştım.

Üstelik cüzdanımdaki temassız kredi kartlarımdan alışveriş yapıldığına ilişkin bildirimler gelmeye başlamıştı. İlk işimiz bankaları arayarak kartları kapattırmak oldu. Ancak bildirimler bize ulaşana ve kartlar iptal edilene kadar bir süre geçmiş, bazı kartlarımız çoktan kullanılmıştı.

Türkiye’ye döndükten üç gün sonra Bir Türk bayan bana ve eşime sosyal medyadan ulaşarak bir Amerika bankasına ait kredi kartımı ATM de bulduğunu ve bana nasıl ulaştıracağını sordu. Artık o kartı kapattığımızı söyleyerek duyarlılığı için de teşekkür ettik.

Fakat olayın bende bıraktığı en ağır iz, kaybettiğimiz eşyalardan çok daha farklıydı. İnsan bazen başına gelen olaydan daha fazla, o olay karşısında kendisine yönelttiği suçlamalarla mücadele ediyor.

Kendime kızıyordum. Neden daha dikkatli olmadım? Neden çantamı daha sık kontrol etmedim? Bunca seyahat deneyimime rağmen nasıl böyle bir şey yaşayabildim?

Oysa burada çok önemli bir psikolojik gerçek var: Hırsızlığın sorumlusu mağdur değildir. İnsan tedbir alabilir, dikkatli davranabilir, önlem geliştirebilir. Ancak hiçbir önlem, başkasının suç işleme kararını ortadan kaldırmaz.

Buna rağmen mağdur olan insan çoğu zaman kendisini sorgulamaya başlar. Olayı zihninde tekrar tekrar yaşar. Keşke der, acaba der, neden der… Sanki geçmişteki birkaç dakikayı yeniden yaşayabilse her şeyi değiştirebilecekmiş gibi düşünür.

Bir süre sonra neyseki pasaportuma ve ABD ile ilgili bir belgeme ulaşamamış olmaları biraz olsun nefes almamı sağladı.

Ama gerçek değişmiyor. Bir suçun sorumluluğu, onu işleyene aittir. Mağdurun yeterince dikkatli olmaması, suçlunun sorumluluğunu azaltmaz.

İtalya kuşkusuz Avrupa’nın en güzel ülkelerinden biri. Roma, Floransa, Venedik, Milano… Tarihi, mimarisi, sanat eserleri ve yaşam kültürüyle insanı kendisine hayran bırakıyor. Ancak bu güzelliklerin yanında turistlerin karşı karşıya kaldığı bazı acı gerçekleri de görmezden gelemeyiz.

Özellikle Roma gibi yoğun turist çeken şehirlerde yankesicilik ve organize küçük hırsızlık olayları, ziyaretçilerin karşılaştığı önemli güvenlik sorunlarından biri. Metro istasyonları, kalabalık trenler, turistik meydanlar ve insanların birbirine yakın hareket ettiği alanlar hırsızlar için fırsata dönüşebiliyor.

Bu olayların en üzücü taraflarından biri de suçun çoğu zaman son derece hızlı ve fark ettirmeden işlenmesi. İnsan ne olduğunu anlamadan çantasının fermuarı açılmış, cüzdanı veya belgeleri ortadan kaybolmuş olabiliyor.

Üstelik turistler için mesele yalnızca maddi kayıp değil. Yabancı bir ülkede, dilini ve bürokrasisini tam olarak bilmediğiniz bir ortamda, kimlik belgelerinizin ve paranızın çalınması çok daha büyük bir çaresizlik yaratıyor.

Bir de işin başka bir boyutu var: Turizmden büyük gelir elde eden ülkelerin, turist güvenliğini yalnızca ziyaretçilerin kendi tedbirlerine bırakmaması gerekir. Güvenlik konusunda bilgilendirme, etkin denetim, kolay ulaşılabilir yardım mekanizmaları ve mağduriyet sonrasında hızlı destek sağlanması da turizm hizmetinin bir parçasıdır.

Elbette birkaç kötü deneyimden hareketle bütün İtalya'yı, İtalyan halkını ya da bu güzel ülkeyi suçlamak doğru olmaz. Bize yardımcı olmaya çalışan, içtenlikle uyaran ve iyi niyet gösteren insanlar da vardı. Ancak bir ülkenin güzelliklerini anlatırken, turistlerin karşılaştığı güvenlik sorunlarını da konuşabilmeliyiz.

Çünkü gerçekleri konuşmak bir ülkeyi kötülemek değil, daha güvenli bir seyahat kültürüne katkıda bulunmaktır.

Bugün geriye dönüp baktığımda, yaşadığımız olayın bana önemli bir ders verdiğini düşünüyorum. Seyahat ederken ne kadar deneyimli olursak olalım, hiçbirimiz her ihtimali kontrol edemeyiz. Güvenli olduğunu düşündüğümüz bir çanta, aldığımız bütün önlemler, yılların seyahat tecrübesi bile bazen yeterli olmayabilir.

Ancak bir başka şeyi de öğrendim: Kendimizi suçlamak, yaşadığımız mağduriyeti ortadan kaldırmıyor. Tam tersine, zaten zor olan bir deneyimi içinden çıkılması daha güç bir psikolojik yük hâline getiriyor.

Bir süre sonra belgeler yeniden çıkarılıyor, kartlar yenileniyor, kaybedilen paranın yerine yenisi konulabiliyor. Bürokratik işlemler bir şekilde tamamlanıyor. Fakat insanın güven duygusunu yeniden kazanması biraz daha zaman alabiliyor.

Yine de bütün bunlar seyahat etmekten vazgeçmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Dünyayı tanımak, yeni yerler görmek ve hayatın güzelliklerini keşfetmekten vazgeçmek, yaşadığımız kötü bir olayın bize verebileceği en büyük kayıp olur.

Ben Roma'yı yine tarihî güzellikleriyle hatırlamak isterim. Ama artık metroda yaşadığım o anı da unutmayacağım.

Bu yazıyı bir şikâyet olsun diye değil, benim gibi seyahat etmeyi seven insanlara küçük bir uyarı ve hatırlatma olsun diye yazıyorum.

Çantanıza, paranıza, belgelerinize dikkat edin. Önemli belgelerin dijital kopyalarını bulundurun, nakit paranızı ve kartlarınızı tek yerde taşımayın. Fakat başınıza kötü bir olay geldiğinde kendinizi suçlamayın.

Çünkü hırsızlığın mağduru olmak bir dikkatsizlik belgesi değildir. Bir insanın güveninin kötüye kullanılmasıdır.

Ve unutmayalım: Bir turistin ülkesinden güzel anılarla ayrılması, o ülkenin yalnızca tarihî eserlerine ve mutfağına değil, insanına ve güvenliğine de bağlıdır.

Roma'nın güzelliği hâlâ hafızamda. Ancak o metro yolculuğunda kaybettiğim güven duygusunu yeniden kazanmak, çalınan belgelerimi tamamlamaktan çok daha uzun sürdü.

Belki de bu seyahatten çıkardığım en önemli ders tam olarak buydu: Dünyayı gezmekten korkmamalı, ama dünyanın her yerinde iyi niyetli insanların yanında kötü niyetli insanların da bulunabileceğini unutmamalıyız.