Gazze'de Vicdan Enkazı Altında Kalan Aciz ve Rezil İslam Dünyası

İnsanlık tarihinin utanç sayfaları, hiçbir dönemde bugün olduğu kadar arsızca yazılmamıştı.

Gözlerimizin önünde, avuç kadar bir kara parçası Gazze’de, on binlerce Müslü- man, gökyüzünden yağan İzrail bombalarıyla parça parça ediliyor. Bebeklerin kefenleri kanla bezeniyor, babalar evlatlarının bedenlerini poşetlerde taşıyor, annelerin feryatları arş-ı âlâyı titretirken yeryüzündeki sağır edici sessizliğe çarpıp paramparça oluyor.

Ve sanki gökten yağan ateş yetmezmiş gibi, şimdi bir de dondurucu kışın, amansız soğuğun, çamurun ve selin pençesinde can çekişiyor geride kalanlar.

Derme çatma, rüzgarda yırtılan, yağmurda su alan o naylon çadırların içinde tir tir titreyen masum bedenler… Toprağa karışan kan, şimdi dondurucu yağmur sularıyla, çamur deryalarıyla birleşip Gazze’nin sokaklarında bir utanç nehri gibi akıyor.

Bütün dünya, bu vahşeti, bu insanlık dışı kıyımı bir sinema filmi izler gibi izliyor. Telefon ekranlarında, iki eğlence videosunun arasına sıkışmış birkaç saniyelik "iç burkan" görüntüler olarak tüketiliyor Gazze’nin acısı.

Ve o çamurun, o kanın, o dondurucu soğuğun içinden, dudakları soğuktan morarmış, gözlerindeki yaşlar kurumuş o mazlumlar dünyaya, en çok da sözde din kardeşlerine dönüp tek bir şey söylüyorlar: "Hasbunallah ve ni'mel vekil." (Allah bize yeter, O ne güzel vekildir.)

Bu söz, basit bir tevekkül cümlesi değildir. Bu söz, İslam dünyasının alnına çalınmış kapkara bir lekedir! Bu söz, 2 milyarlık devasa bir ümmetin, aslında koca bir hiç olduğunun yüzümüze vurulmasıdır. O çadırı su basmışken, o çocuk soğuktan titrerken söylenen "Allah bize yeter" nidası, aslında şunun ilanıdır: "Sizden hiçbir hayır yok.

Sizin gücünüzden, sizin sözde kardeşliğinizden, sizin ordularınızdan, sizin servetinizden, sizin siyasetinizden iğrendik, umudumuzu kestik. Bizim sadece Allah'ımız var!"

Ve ardından gelen o kahredici cümle: "Hakkımızı Müslümanlara helal etmiyoruz!"

Bir mazlumun, bir yetimin, bombalar altında can veren bir şehidin "Hakkımı helal etmiyorum" demesi ne anlama gelir, biliyor musunuz? Bu, hesap gününde yakamıza yapışacak ateşten bir el demektir. Bu, kıldığımız namazların, tuttuğumuz oruçların, yaptığımız ibadetlerin o kanlı mizanda suratımıza bir paçavra gibi çarpılma ihtimalidir.

Bu tablo, zerre kadar vicdanı, zerre kadar imanı olan bir Müslüman için rezillik olarak, zillet olarak, kahır olarak yeter de artar bile!

Ama biz ne yapıyoruz? Din kardeşlerimiz, canımızdan saymamız gereken kıymetlilerimiz azap görürken, inim inim inlerken, çamurun içinde donarak can verirken biz ne yapıyoruz? Kendi sınırlarımız içinde, sıcak evlerimizde, lüks ve israfın dibine vurarak yaşamaya devam ediyoruz.

Kendi ülkelerimizde haram lokmalarla besleniyor, yolsuzlukların, hırsızlıkların, rüşvet çarklarının içinde yuvarlanıp gidiyoruz. Gazze’de bir lokma ekmek, bir yudum temiz su bulamadığı için hayvan yemlerinden un yapıp yiyen insanlar varken, İslam coğrafyasının geri kalanı devasa israf sofralarında midelerini şişiriyor.

Gösterişli iftarlar, altından kadehler, milyon dolarlık makam araçları, göğe yükselen kibir kuleleri…

Bu neyin Müslümanlığıdır?

Bu neyin kardeşliğidir?

Ümmetin bir uzvu kesilirken, diğer uzuvlarının bırakın acı duymayı, bu kesilen uzvun kanı üzerinden ticaret yapmaya, siyasi çıkar sağlamaya, makamını korumaya çalışması nasıl bir çürümüşlüktür? Allah kahretsin bu ikiyüzlülüğü!

Allah kahretsin vicdanını cüzdanına, onurunu koltuğuna satmış olanların kurduğu bu düzmece düzeni!

İslam ülkeleri bugün her anlamda bitmiş, tükenmiş, ruhunu teslim etmiş birer ceset yığınından farksızdır. Hiçbir işe yaramayan, sadece kınama mesajları yayınlamayı marifet sayan, kapalı kapılar ardında kendi iktidarlarının hesabını yapan o çapulcu sürüsü yöneticiler...

O korkak, o basiretsiz, o pısırık siyasetçiler... Gazze yerle yeksan olurken, on binlerce çocuk paramparça edilirken, o koca koca orduları, o trilyonlarca dolarlık bütçeleri, o devasa silahlı kuvvetleri sadece geçit törenlerinde kendi halklarına gövde gösterisi yapmak için mi besliyorsunuz?

Bir yanda petro-dolarların içinde yüzen, lüks mağazalarda servet harcayan, Batı'nın aferinini almak için takla üstüne takla atan Körfez zenginleri; diğer yanda günü kurtarmaya çalışan, koltuğunu kaybetmemek için zulme sessiz kalan, ticari ilişkilerini kesmeye bile cesaret edemeyen sözde "büyük" İslam devletleri. Topunuzun zirveleri, toplantıları, bildirileri yerin dibine batsın!

Bir çocuğun donarak ölmesini engelleyemeyen, bir annenin feryadını dindiremeyen, Siyonist vahşetin önüne bir set çekemeyen o koltuklarınız başınıza yıkılsın!

Gerçek şu ki; bugün bombalanan sadece Gazze değildir. Bombalanan, param- parça olan şey Müslümanların onurudur, haysiyetidir, şerefi ve insanlığıdır. Gazze, o derme çatma çadırlarında, o kanlı çamurun içinde şerefini koruyarak, cennete yürüyerek aslında direniyor.

Asıl ölen, asıl çürüyen, asıl enkaz altında kalan biziz! Bizim vicdanlarımız, bizim insanlığımız, bizim o sahte dindarlığımız enkaz altında kaldı. Onlar şehadet şerbetini içip en yüce mertebelere ulaşırken, biz burada, harama, rüşvete, lükse ve korkaklığa bulanmış hayatlarımızla manevi bir lağım çukurunda boğuluyoruz.

İzlediğimiz her videoda, gördüğümüz her fotoğrafta o masum çocukların gözlerinin içine bakarken hissettiğim utanç, kalbimi mengene gibi sıkıyor. Sıcak yata- ğıma girerken, o çadırları su basmış insanları düşünüp kendimden iğreniyorum.

Musluktan temiz suyu içerken, Gazze'deki o kirli, çamurlu suyu içmek zorunda kalan çocukların görüntüsü aklıma geliyor ve içtiğim su boğazımda cam kırıkları gibi düğümleniyor.

Bu nasıl bir imtihandır ki, bizler bu kadar aciz, bu kadar zayıf, bu kadar korkak bırakıldık? Hayır, bırakılmadık; biz bu korkaklığı, bu acizliği kendimiz seçtik! Dünyevi çıkarları, rahatı, konforu, statüyü o masumların kanlarına tercih ettik.

Sosyal medyada atılan birkaç tweet, paylaşılan birkaç hikaye, hashtaglerin arasına sıkıştırılmış göster- melik duyarlılıklarla vicdanlarımızı mastürbe edip, görevimizi yaptığımızı sandık. "Beğen" butonuna basınca İsrail bombalarının duracağını, "Paylaş" diyerek cenneti garantilediğimizi zannettik.

Bizim direnişimiz klavye tuşlarından öteye geçemedi. Bizim isyanımız, ekranı kaydırana kadar sürdü. Sonra? Sonrası yine komedi videoları, yine lüks tüketim çılgınlığı, yine aynı vurdumduymaz, iğrenç hayat.

Sözün bittiği, kelimelerin anlamını yitirdiği, harflerin utancından intihar ettiği bir zamandayız. Bu dünyada yaşamak, sadece nefes alıp vermek, yemek yemek, uyumak ve uyanmaksa, ve tüm bunları yaparken burnumuzun dibindeki bir soykırıma sadece seyirci kalmaksa...

Yere batsın böyle yaşam! Bir insanın, elinden hiçbir şey gelmemesi, hiçbir şeyi değiştirememesi kadar büyük bir cehennem var mıdır bu dünyada? Mazlumlar, zalimlerin çizmeleri altında ezilirken, kılını kıpırdatmayan, siyasi ve ekonomik dengeler bozulmasın diye dilsiz şeytanı oynayan tüm İslam ülkelerine, tüm küresel güçlere, tüm insanlık dışı sisteme lanet olsun!

Bu suskunluk, korkaklık tarihe en kara leke olarak geçecek. Gelecek nesiller bugünü okuyunca, 21. yüzyılın o "gelişmiş, medeni, teknolojik" çağında, 2 milyarlık kitlenin, küçücük bir toprak parçasındaki kardeşlerinin soykırıma uğramasını naklen yayınlarda nasıl çekirdek çitleyerek izlediğini okuduklarında yüzümüze tükürecekler.

Ama işin en acısı, gelecek nesillerin tükürüğünden çok daha büyük bir hesabın bizi bekliyor olmasıdır. O gün, o hesap gününde, çadırında donarak ölen o Gazze'li çocuğun parmağı bizim yakamızda olacak. O gün, "Hakkımı helal etmiyorum" diyen o annenin gözyaşları, bizim sahte cennet hayallerimizi cehennem ateşine çevirecek.

Lanet olsun! Bu zulme kılını kıpırdatmayan, "stratejik ortaklıklar" adı altında katillerle el sıkışmaya devam eden, kendi halkının dini duygularını sömürüp icraata gelince kuyruğunu kıstırıp kaçan tüm devletlere, yöneticilere, sistemlere lanet olsun!

İsrail'in attığı bombalar kadar, İslam dünyasının bu sağır edici sessizliği de Gazze'yi vuruyor. Ve biz, bu sessizliğin, bu ihanetin, bu lüks ve israfın bedelini er ya da geç çok ağır ödeyeceğiz.

Çünkü mazlumun ahı, göklerin kapısını titretir. Ve Gazze, bugün insanlığın, İslam'ın, vicdanın öldüğü yerdir; ama aynı zamanda kıyametin koptuğu ve sessiz kalanların ruhlarının ebediyen gömüldüğü o büyük kabristandır. Bu vicdan enkazının altında kaldık.

Çıkamayacağız. Temizlenemeyeceğiz. O kanlı çamur, kıyamete kadar alnımızdan silinmeyecek. (G.Dihkan)