Aziz İstanbul

Kalbimin bir penceresi bir ömür Boğaz’a baktı, Yıllar geçti, yollar değişti; o pencere hep açık kaldı. Dünyanın neresine gidersem gideyim, ruhum sende konakladı, Her ayrılık seni özletti, her dönüş beni sana daha çok bağladı.

Her yıl özlemle yeniden geldim sana, Ben biraz daha yaşlandım, sen de yoruldun zamanla. Ama güzelliğinden hiçbir şey eksilmedi gözümde, Her gelişimde yeniden büyülendim ihtişamınla.

Tıpkı kutsal anlatılardaki elmas kadar gizemli, Bin yıllık bir zeytin ağacı kadar köklü, Kleopatra’nın dillere destan güzelliği kadar eşsiz, Topkapı’nın zümrütleri kadar ışıltılı ve ölümsüz... Ve yüzyılların hatırasını, hazinesini sakladın şefkatle benzersiz.

Senin ışıltın, hâlin, ahvalin bir başka İstanbul...

Özlediğimde vapur seslerin gelir uzaklardan, Martıların figanı yükselir çırpınan dalgalarından. Bir akşam güneşi dokunur ruhuma, Sokaklarının rüzgârı karışır hülyalarıma.

Kapalıçarşı’da geçmişin büyülü dokusu, Mısır Çarşısı’nda baharatların keskin kokusu, Üsküdar’da eski akşamların huzuru, Eyüp’te duaların göğe yükselen nuru...

Beyoğlu’nda yankılanır kaybolmuş şarkıların ezgisi, Galata’nın taş sokaklarında Ceneviz’in izleri, Kız Kulesi’nde asırlık efsaneler, sevdaların hevesi, Sarayburnu’nda eşsiz manzaralar, saklı sultanların mazisi.

Karadeniz’in hırçınlığı, Ege’nin mavisi, Akdeniz’in sıcaklığı, Anadolu’nun bereketi, Balkanların karayeliyle taşınan hasret teraneleri, Hepsi sende bulur kendinden bir ahengi.

Marmara’nın sularında dünyanın ruhu birleşir, Doğu’yla Batı, nice kültür ve medeniyet sende barışla kucaklaşır. Mitler yıldızlara dönüşür, efsaneler göğünde taçlanır, Mazinin nevâsı, eşsiz semânda Boğaz’ın maviliklerine nakşolur.

Konstantinopolis’ten bugüne uzanan kadim zaman, Nice imparatorun düşü, yüzyılların aynasına yansıyan, Kararlı İmparatoriçe Theodora’dan kalan serüvenin izlerini taşıyan Bizans’ın dimdik ayakta duran görkemli kadim mabetlerini taşıyan, Asırlardır hüzün dolu kubbeleriyle birbirine derdini anlatan.

Ey yedi tepesinde yedi bin hikâye saklayan, Kutsal hatıralarıyla çağları kucaklayan, Her taşında nice medeniyet yaşatan, Bir bakışta bin dünyayı buluşturan aziz İstanbul!

Ah Ayasofya, dünyanın gözbebeği... Tarihin en görkemli, en kadim şahidi, Kubbende imparatorların sesleri, sultanların duaları, Her taşında yankılanır insanlığın ortak hafızası, Zamanın dinmeyen uğultusu, çağların hafızası..

Ve 1453’ün... Tarihe iz bırakan fetih şafağında, Fatih’in büyük düşü can buldu surlarında. Bir çağ kapandı, yeni bir çağ açıldı, Zaferin destanı yankılandı Boğaz’ın sularında.

Fatih, zaferin gururuyla at sürdü Ayasofya’ya, Zamanın kaderi değişti o kutlu anda. Osmanlı’nın ihtişamıyla yeni bir destan yazıldı surlarında, Aziz İstanbul, Türk yurdu olarak taçlandı asırların sayfalarında.

Aziz İstanbul... Kaç şairin kalbi kaldı sende? Kaç âşığın gözyaşı karıştı sularına? Kaç sevdanın ilk bakışı, ilk kavuşması, Kaç ayrılığın son sözü saklandı sokaklarında?

Sen âşıkların diyarı, romantizmin zirvesi, İnsanlığın bitmeyen büyülü hikâyesisin. Her köşende bir sevda, her gecende başka bir dünya, Her sabahında yeniden doğan bir gülüşsün...

Ve Dolmabahçe...! Orada saatler başka türlü durur, Orada zamanın bile yüreği burkulur. 10 Kasım 1938 sabahında, Hüzün çöktü yüreklerde, Boğaz’ın derin karanlığına... Mustafa Kemal son nefesini verdi kıyında. Bir milletin minneti kaldı sonsuza dek gönüllerde.

Ne Roma, ne Paris, ne başka bir diyar, Hiçbiri senin kadar kadim, senin kadar esrarlı değil. Hiçbiri senin kadar tarih, senin kadar masal, Hiçbiri senin kadar kara sevda, senin kadar hayal değil.

Biliyorum, çok yorgunsun, tıpkı benim gibi...

Kalabalıklarda daraltır sokaklarını, Betonlar arasında sıkışır nefesin, Gürültülerde kaybolur doğanın eşsiz renkleri. Keşke biraz dinlenebilsen, nefes alabilsen,o Keşke seni sevenler seni korumayı öğrenebilse...

Seni anlatmaya hangi kalemin kudreti yeter? Hangi şair güzelliğini görüp de geçer? Hangi mısra vardır ki cemâlinin efsununa kapılmadan seni över? Hangi cân vardır ki büyüne kapılıp sana meftun olmadan döner?

Yahya Kemal Beyatlı, “Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul!” dedi, Seni kutsal bir mabet bildi.

Orhan Veli Kanık, “İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı” dedi, Cemâlinde ruhunun huzurunu dinledi.

Nâzım Hikmet, Sokaklarından insanlığın yarınlarına köprü kurdu, Hasreti, emeği, umudu dizelerine kattı.

Necip Fazıl Kısakürek, “Canım İstanbul” diyerek sevgili misali sana seslendi. Büyükada’nın melteminde sevdanı soludu, Kaldırımlarına ruhunun nakışlarını işledi.

Ahmet Hamdi Tanpınar, İstanbul’un mehtabında, saklı hatıralarında zamanı aradı. Mazinin erguvanlarını, Meltemle ürperen yalıları, Yakamozla ışıldayan hayallerine nakşetti.

Bedri Rahmi Eyüboğlu, “Karadutum, çatal karam, çingenem” diye seslendi sevdasına. O sevdanın renklerini Boğaz’ın mavisine kattı, Bir nakış gibi işledi, İstanbul’un portresine.

Ümit Yaşar Oğuzcan, Aşkın en derin acısını seninle yaşadı, Hüznünü, hasretini dizelerine işledi, İstanbul âşıklarının diline Bir sevda nağmesi diye emanet etti.

Ve ben... Onların büyük kalemlerinin karşısında Bir mürekkep damlası kadar küçüğüm. Sana duydukları hayranlığın önünde Saygıyla eğilen,kimsesiz bir şeydâ yolcuyum..

Ne onların sözüne erişir sözüm, Ne seni anlatmaya yeter ömrüm. Her gelişimde güzelliğinin eşsiz ışığına yeniden kapılırım, Seninle ebediyetin sonsuz yollarında bir sevda olup taşarım.

Çünkü sen, Binlerce yılın birbirine yazdığı, Hiç bitmeyen bir mektupsun.