Emek Ucuz, Ekmek Pahalı: Tarımın Kırılan Belini Kim Doğrultacak?

Emek Ucuz, Ekmek Pahalı: Tarımın Kırılan Belini Kim Doğrultacak?

Toprağa düşen her damla alın terinin, sofraya gelen her ekmeğin bir hikayesi vardır. Ancak son yıllarda bu hikaye, ne yazanı ne de okuyanı mutlu ediyor. Türk tarımı, bugünlerde daha önce hiç olmadığı kadar derin bir çelişkinin içinde: Üretenin emeği ucuz, tüketenin ekmeği pahalı.

Çiftçimiz için traktörün kontağını çevirmek artık bir üretim hamlesinden ziyade, bir kumar haline geldi. Mazotun, gübrenin ve ilacın fiyatı küresel piyasalarla yarışırken; çiftçinin elinden çıkan ürünün fiyatı, maliyetin gölgesinde kalıyor.

”Hasat zamanı geldiğinde cebine dolan değil, borç defterinden silinen rakamlar çiftçinin kaderi olmamalı.”

Üretici, bir yıl boyunca çocuk gibi baktığı mahsulünü satarken “acaba maliyeti kurtarır mıyım?” endişesi yaşıyor. Bu noktada emeğin ucuzlaması, sadece bir rakam meselesi değil; bir köyün boşalması, bir gencin toprağı terk etmesi demektir.

Tarladan 5 liraya çıkan ürünün, üç-dört el değiştirerek market rafında 25 liraya ulaşması, sistemin neresinden tutsak elimizde kaldığının kanıtıdır. Aracıların, lojistik maliyetlerin ve denetlenemeyen zincirlerin faturası hem üreticiye hem de tüketiciye kesiliyor.

Sonuç ise net: Üretici kazanamıyor, tüketici doyamıyor.

Bu kısır döngüden kurtulmanın yolu, süslü cümlelerden değil, somut ve radikal adımlardan geçiyor:

Planlı Üretim: Hangi bölgede neyin ekileceğinin verilerle belirlenmesi.

Kooperatifleşme: Üreticinin pazarlık gücünü artıracak, aracıyı devreden çıkaracak güçlü yapılar.

Doğrudan Destek: Desteğin ürüne değil, doğrudan üretim maliyetine (mazot, gübre) verilmesi.

Sonuç: Toprak Küserse Gelecek Karanlıktır

Eğer “Emek ucuz, ekmek pahalı” demeye devam edersek, bir gün o pahalı ekmeği bile bulamayacak noktaya gelebiliriz. Tarım bir milli güvenlik meselesidir. Üreticiyi toprağına küstürmek, geleceğimizi ipotek altına almaktır.

Şimdi sormak lazım: Sofradaki ekmeğin fiyatını düşürmenin yolu, üreticinin emeğini daha da ucuzlatmak mı, yoksa ona hak ettiği değeri vermek mi?

Unutmayalım; çiftçinin tarlada bıraktığı her ter damlası, aslında bizim geleceğimizdir.