Club Kid': New York gece hayatından beklenmedik bir babalık hikâyesi

Brooklyn, 2016. Peter (Jordan Firstman) ve parti tutkunu arkadaş grubu, kulübe gitmek üzere yola çıkarken akıllarında bir soru vardır.“Yılın en iyi albümü hangisi?”Yanıt, Beyonce’nin “Lemonade”i ile Frank Ocean’ın “Blonde”u arasında gidip gelir. (Her ne kadar Danny Brown’ın “Atrocity Exhibition” albümünün açık ara önde olduğunu düşünenler olsa da…)Peter için gittikleri kulüp, gecenin tek durağı değildir.

New York’un gece hayatının tanınan isimlerinden biri olan Peter, arkadaşı ve iş ortağı Sophie (Cara Delevingne) ile birlikte partiler düzenler. Kulüp organizatörü olarak görevi, konukların eğlenmesini sağlamaktır. Aradan yaklaşık on yıl geçer.

Peter hâlâ kulüplerden çıkmamakta, ancak geçen zamana rağmen pek değişmemektedir. Bir yandan sabrı giderek tükenen Sophie ile uğraşırken diğer yandan kirayı ödemekten kaçınan ev arkadaşı Nicky (Eldar Isgandarov) ile baş etmeye çalışır.

Sophie’nin Peter’ı “kelimenin tam anlamıyla lanet olası bir çocuk” olduğu gerekçesiyle kovduğu gün kapı çalar. Gelen, bir başka İngiliz olan Edison’dır (Kirby Howell-Baptiste). Ancak yalnız değildir. Hızlı konuşan Edison, New York’a Peter’ın on yıl önceki bir gecenin ardından dünyaya gelen dokuz yaşındaki biyolojik oğlu Arlo’yu (Reggie Absolom) da beraberinde getirmiştir.

Edison’ın New York’a gelişinin ardında üzücü bir neden vardır: Arkadaşı Leonora intihar ederek hayatını kaybetmiş, Arlo’nun üvey babası da sorunlu biri olarak ortaya çıkmıştır. Peter’a babalığını kanıtlamak için Edison doğum belgesini gösterir.

Peter’ın baba olmak istememesini anladığını söyler ve Arlo’yu İngiltere’ye geri götüreceğini belirtir. Ancak önce halletmesi gereken birkaç işi olduğunu söyleyerek çocuğu kısa süre sonra almaya döneceğine söz verir. Fakat Edison bir daha geri dönmez.

Peter, kendini bir anda dokuz yaşındaki oğlunun sorumluluğuyla baş başa bulur. Hazır olsun ya da olmasın, artık büyüme zamanı gelmiştir. Firstman’ın uzun metrajlı ilk filmi, yönetmenlik, senaristlik ve oyunculuğu bir arada üstlendiği bir yapım olmanın yanı sıra, yarım kalmış yetişkinlik ve beklenmedik ebeveynlik üzerine tanıdık bir hikâyeyi de ele alıyor.

Charlie Chaplin’in “The Kid” filminden Mike Mills’in “C’mon C’mon”una, “Big Daddy” ve “Instructions Not Included”dan 2023’te hak ettiği ilgiyi göremeyen “Scrapper”a uzanan pek çok yapımda benzer bir hikâye anlatıldı: Çocuksu bir adamın kendi çocuğuyla tanışması ve kendisini bir anda baba rolünün sorumluluklarıyla karşı karşıya bulması. Ancak “Club Kid”, anlatısındaki özgünlük eksikliğini etkileyici atmosferi ve karakterlerine duyduğu samimi yakınlıkla telafi ediyor.

Firstman, ergenlikten yetişkinliğe geçiş anlatılarının yerleşik kalıplarını izlese de hikâyenin geçtiği şehre ve gece hayatına hâkimiyetiyle öne çıkıyor. New York’un queer topluluğunu anlayan ve ona empatiyle yaklaşan yönetmen, bu dünyayı hem canlı hem de inandırıcı bir hüzünle perdeye taşıyor.

İzleyiciyi farklı yüzleri ve dinamikleri olan bir topluluğun içine çekmeyi başarıyor. Bu etki özellikle Peter’ın partinin sona erdiğini görmesine rağmen ışıkların yandığını kabul etmek istemediği anlarda belirginleşiyor.

“Club Kid”in en güçlü yanı, haz odaklı parti yaşamının cazibesini hissettirirken bu coşkunun gündelik sorunlardan ve derinlerde yatan kırılganlıklardan yalnızca geçici bir kaçış olduğunu da göstermesi. Peter’ın Arlo’ya duygusal bir anda söylediği gibi: “Aslında hiç özgüvenim yok.”Filmin en güçlü yanlarından biri, Peter ile Arlo arasında giderek gelişen bağ.

Firstman, beklenmedik bir anda baba rolünü üstlenmek zorunda kalan Peter’ı başarıyla canlandırırken, insanın kendisinden çok değer verdiği bir parçadan vazgeçmesinin yarattığı duygusal yükü de abartıya kaçmadan, incelikli bir şekilde yansıtıyor. Bu çaba, Arlo’yu canlandıran Reggie Absolom’un performansıyla karşılığını buluyor.

İlk kez kamera karşısına geçen genç İngiliz oyuncu, filmin en dikkat çekici keşiflerinden biri. İkili arasındaki uyum, hikâyeye ayrı bir güç katıyor. Cocteau Twins dinlemeyi ve DJ’liği seven Arlo’yu, zaman zaman başına buyruk ama inandırıcılığını koruyan bir çocuk olarak canlandıran Absolom, masum görünümünün ardındaki travma izlerini de son derece doğal bir performansla hissettiriyor.

İkilinin ekran uyumu, Firstman’in kuru mizahı sıcaklıkla buluşturan senaryosuyla daha da güçleniyor. Öte yandan Nicky’nin dengesiz ev arkadaşı tavırları zaman zaman filmin genel tonuyla çizgi filmvari bir uyumsuzluk yaratıyor.

Bazı duygusal sahneler de gerçekçilikten uzaklaşan senaryo kolaylıkları nedeniyle etkisini yitiriyor. Buna rağmen film, ucuz melodrama başvurmaktan kaçınıyor ve finaliyle hikâyeye samimi, inandırıcı bir kapanış sunuyor.“Club Kid”, izleyiciyi gözyaşlarına boğacak kadar güçlü bir duygusal etki yaratamasa da bu hedefe oldukça yaklaşıyor.

Charlotte Wells’in “Aftersun” filminde olduğu gibi genç bir baba ile çocuğu arasındaki ilişkinin derin ve incelikli bir portresini çizmeyi başaramıyor. Bunun nedenlerinden biri, son bölümde yaşananların tahmin edilebilir olması olabilir.

Yine de filmin duygusal merkezinin samimiyetinden kuşku duymak zor. Kendini keşfetme ve sevgi temelinde kurulan queer aile ilişkileri üzerine bu içten hikâye, Firstman’in gelecek vadeden bir yönetmen olduğunu gösteren umut verici bir ilk film.

Yapım, hayatta yeni bir yön çizmek için hiçbir zaman geç olmadığını hatırlatıyor. Club Kid şu anda sinemalarda gösterimde.