İnşallah demek tembellik değildir!

Modern çağın insanı olarak en çok sevdiğimiz kelimelerden biri "kesinlikle". Ajandalarımız dolu, planlarımız kusursuz, hedeflerimiz ise milimetrik hesaplarla çizilmiş durumda. "Yarın şu toplantıyı yapacağım", "Gelecek ay şu projeyi bitireceğim", "Seneye mutlaka orada olacağım" derken, aslında görünmeyen bir varsayımdan yola çıkıyoruz: Yarının bizim kontrolümüzde olduğu varsayımından.

Oysa hayat, insanın kendi çizdiği sınırların çok ötesinde bir iradeye tabidir. Kendi nefesimizin bile bir saniye sonrasına garantimiz yokken, "mutlaka yapacağım" diyerek geleceğe ipotek koymak, insanoğlunun en eski yanılgılarından biridir.

İslam tarihinde bu hakikati tüm insanlığa öğreten çok çarpıcı bir hadise vardır. Mekkeli müşrikler, Hz. Muhammed’i (s.a.v.) zor durumda bırakmak için ona üç zorlu soru yöneltirler. Peygamberimiz de vahyin hemen geleceğine olan güveniyle, "Yarın size bu soruların cevabını vereceğim" buyurur. Ancak o an dilinden "İnşallah" (Allah dilerse) sözü dökülmez.

Sonuç mu? Tam on beş gün boyunca vahiy kesilir. Mekke sokaklarında alaycı fısıltılar yükselirken, Peygamberimiz derin bir hüzünle bekler.

Ve nihayet o bekleyiş, Kehf Suresi’nin 23 ve 24. ayetleriyle son bulur:

"Hiçbir şey için'Ben bunu yarın mutlaka yapacağım' deme! Ancak'Allah dilerse (inşallah)' de. Unuttuğun zaman Rabbini an ve'Umulur ki Rabbim beni bundan daha yakın bir doğruya ulaştırır' de."

Bu ilahi uyarı, sadece o günün Mekke’sine değil, bugünün hız ve kontrol tutsağı insanına da doğrudan bir mesajdır.

"İnşallah" demek, tembelliğin veya sorumluluktan kaçmanın bir kılıfı değildir. Aksine; elinden gelen tüm çabayı gösterdikten, tüm planları yaptıktan sonra, sonucun mutlak güç sahibinin iznine bağlı olduğunu idrak etmektir. Bir nevi, insanın kendi acziyetini kabullenip Yaratıcı'nın kudretine sığınmasıdır.

Ayetin devamındaki ince detay ise daha da düşündürücüdür: "Unuttuğun zaman Rabbini an..." İnsan unutkandır. Bazen heyecanla, bazen telaşla bu teslimiyeti unutabiliriz. İşte o anlarda bile kapı kapanmaz; hatayı fark ettiğimiz an Rabbimizi anmak, bizi yeniden doğru rotaya döndürür.

Bugün planlarımızı yaparken, hayallerimizi kurarken ve sözlerimizi verirken dilimize o sihirli ama bir o kadar da mütevazı kelimeyi yerleştirelim. Unutmayalım ki biz sadece niyet eder ve çabalarız; yarınları inşa eden ise her zaman Allah’tır.

İnşallah ben geldim fıkrası!

Nasreddin Hoca bir akşam hanımına: "Yarın hava iyi olursa tarlaya, yağışlı olursa ormana (oduna) gideceğim" der.

Hanımı ise bilgece bir tavsiyeyle: "İnşallah de herif, inşallah de" der.

Hoca bu uyarılara sinirlenir ve, "Yâhu bunun inşallahı maşallahı olmaz ki! Hava iyi olursa tarlaya gideceğim, yağışlı olursa ormana; ikisinden başka ihtimal yok" diye çıkışır.

Ertesi sabah hava yağışlıdır. Hoca baltasını omuzlayıp ormana gider. Ormanda işini bitirip dönerken ya da yolda karşısına askerler veya sipâhiler çıkar ve Hoca'ya bilmediği ya da gitmek istemediği bir yerin yolunu sorarlar, ardından zorla önlerine katıp gün boyu yürütürler.

Gece yarısı güç belâ, yorgun ve perişan bir halde evinin önüne varır ve kapıyı vurur. İçeriden hanımı seslenir:

"Kim o?"

Hoca kapının önünde soluk soluğa cevap verir: "Aç şu kapıyı... İnşallah ben geldim!"

İnşallah diyebilenlere, yarınları hayırla dolsun... Hoşça kalın.