Bir takvim yaprağından daha fazlası

Her sabah yeni bir güne uyanıyor, duvardaki takvimden bir yaprak daha koparıyoruz. Peki, eksilen yalnızca günler mi? Yoksa ertelediğimiz hayaller, söyleyemediğimiz sözler ve bir türlü kendimize ayıramadığımız zaman da o yapraklarla birlikte mi gidiyor?

Sabah uyanıyoruz. Telefonun ekranına bakıyor, tarihe göz atıyor, yapılacak işleri aklımızdan geçiriyoruz. Kimimiz işe yetişmenin, kimimiz faturaları ödemenin, kimimiz de günün telaşını atlatmanın peşine düşüyor. Akşam olduğunda ise çoğu zaman aynı cümleyi kuruyoruz: “Bugün de bitti.”Bir takvim yaprağı daha eksiliyor.

Ancak insan bazen durup düşünmüyor. O yaprakla birlikte hayatından nelerin geçtiğini, neleri ertelediğini, hangi fırsatları fark etmeden geride bıraktığını sorgulamıyor. Çünkü yarının da bugüne benzeyeceğine inanıyor. Yarın aramak istediği birini arayabileceğini, yarın kendine zaman ayırabileceğini, yarın uzun zamandır düşündüğü bir işe başlayabileceğini söylüyor.

Peki, ya o yarın hiç gelmezse? Takvim İlerliyor, Biz Nereye Gidiyoruz? Takvimler bize zamanın geçtiğini hatırlatır ama geçen zamanın nasıl değerlendirildiğini söylemez. Bir gün, bir insan için hayatının en güzel anısı olabilirken başka biri için unutmak istediği bir tarihe dönüşebilir.

Aynı günün içinde bir evde sevinç, başka bir evde hüzün yaşanabilir. Demek ki takvimdeki tarihler birbirine benzese de insanların hikâyeleri birbirine benzemez. Bazen bir doğum günü, yıllardır beklenen bir haber, ilk iş günü ya da uzun zamandır hayali kurulan bir başlangıç takvimde küçük bir işaret olarak kalır.

Oysa insanın hayatında koca bir sayfa açar. Bazen de sıradan sandığımız bir gün, yıllar sonra özlemle hatırlayacağımız bir anıya dönüşür. Asıl mesele, günlerin kaç tane olduğu değil, o günlerin içinde neler yaşadığımızdır.

Bir düşünün. Geçen yılın aynı gününde ne yapıyordunuz? Kiminleydiniz? Neye üzülüyor, neyin gerçekleşmesini bekliyordunuz? Bugün önemsiz görünen hangi mesele, o zamanlar gözünüzde büyüyordu? Belki bazı sorunlar kendiliğinden çözüldü, belki bazı beklentiler değişti.

Belki de bir zamanlar hayatınızda önemli bir yeri olan insanlar artık yanınızda değil. Zaman geçerken yalnızca yaşımız ilerlemiyor. Önceliklerimiz, beklentilerimiz ve hayata bakışımız da değişiyor. Her Şeyi Yarına Bırakmanın Bedeliİnsan, hayatın kendisine sürekli yeni fırsatlar sunacağını düşünerek rahatlıyor.

Söylemek istediği bir sözü erteliyor, gönül almak istediği birini bekletiyor, kendisi için yapmak istediği şeyleri başka bir zamana bırakıyor. İşler bitsin, şartlar düzelsin, biraz para biriksin, daha uygun bir zaman gelsin…Beklemek için her zaman makul bir neden bulabiliyoruz.

Fakat hayat, bütün koşulların aynı anda uygun hâle gelmesini bekleyecek kadar uzun ve öngörülebilir değil. Üstelik her şey büyük kararlarla ilgili de değil. Bazen bir yakınımızı aramak, bir dostla çay içmek, ailemizle aynı sofraya oturmak ya da uzun zamandır ihmal ettiğimiz bir hobimize vakit ayırmak bile günümüzün yönünü değiştirebilir.

Bunlar, takvimlerde özel olarak işaretlenmeyen anlardır. Ne resmî tatildir ne de herkesin hatırladığı bir dönüm noktası. Fakat hayatın gerçek ağırlığı çoğu zaman bu küçük anlarda saklıdır. Belki de kendimize sormamız gereken soru şudur: Bir gün daha yaşamakla bir günü gerçekten yaşamak arasında ne kadar fark var?

Bazı Tarihler Silinir, Bazı Anlar KalırYıllar sonra eski bir takvimi karıştırdığımızı düşünelim. Tarihlerin yanına aldığımız notlar, işaretlediğimiz günler, unutmamak için koyduğumuz küçük hatırlatmalar…Kimi notlar bize tamamladığımız işleri hatırlatır, kimileri yarım kalan planları.

Fakat hafızamızda kalanlar her zaman takvime yazdıklarımız değildir. Birinin içtenlikle söylediği güzel bir söz, zor bir zamanda uzatılan yardım eli, beklenmedik bir ziyaret ya da kalabalık bir sofrada duyduğumuz kahkahalar… Bunların hiçbirini önceden planlamamış olabiliriz.

Yine de yıllar sonra dönüp baktığımızda hayatımızın en kıymetli parçaları arasında yer alabilirler. Çünkü zamanın değeri, yalnızca ne kadar sürdüğüyle ölçülmez. Bazen birkaç dakika, insanın yıllarca unutamayacağı bir iz bırakır.

Bugün takvimden kopardığımız yaprak, bir daha geri gelmeyecek. Bunu değiştiremeyiz. Ancak o günün içinde nasıl davranacağımızı, kime zaman ayıracağımızı, hangi sözü söyleyeceğimizi ve hangi adımı atacağımızı çoğu zaman kendimiz belirleyebiliriz.

Her günü olağanüstü yaşamak zorunda değiliz. Her sabah büyük hedeflerle uyanmak, her akşam önemli bir başarı elde etmek de gerekmiyor. Bazen günü hakkıyla geçirmek, bir işi dürüstçe yapmak, bir insanın derdini dinlemek ve kendimize karşı biraz daha anlayışlı olmak yeterlidir.

Yeni Bir Gün, Yeni Bir İhtimalTakvim yaprakları eksilmeye devam edecek. Mevsimler değişecek, yıllar birbirini takip edecek. Bugün önemli gördüğümüz pek çok şey zamanla anlamını yitirecek; bugün fark etmediğimiz bazı anlar ise hafızamızda yer edecek.

Belki de yeni bir güne başlarken takvime yalnızca tarihi öğrenmek için bakmamalıyız. Kendimize de birkaç soru sormalıyız: Bugün neyi ertelemeyeceğim? Kime vakit ayıracağım? Hangi küçük şeyi daha iyi yapabilirim? Bu soruların cevapları hayatımızı bir anda değiştirmeyebilir.

Ancak her gün verilen küçük kararlar, zamanla nasıl bir hayat yaşadığımızı belirler. Bir takvim yaprağı, ilk bakışta yalnızca bir günü temsil eder. Oysa içinde henüz kurulmamış cümleler, atılmamış adımlar, karşılaşılmamış insanlar ve yaşanmamış ihtimaller vardır.

Bu yüzden mesele, takvimden kaç yaprak kopardığımız değil, elimizde kalan yaprakları nasıl değerlendirdiğimizdir. Çünkü günün sonunda hayat, takvimde işaretlediğimiz tarihlerden çok, o tarihler arasında yaşadıklarımızdan oluşur.