AshÂb-ı KirÂm’ın Fazileti

Silsile-i Sâdât’ın 28. halkası Abdullâh Dehlevî kuddise sirruh Hazretleri, bir mektûbunda şöyle yazmıştır: Cenâb-ı Hakk’ın, şükründen âciz olduğumuz büyük nimetlerinden birisi de bizi “ümmet-i merhûme” yani Muhammed aleyhisselâm’ın ümmetinden kılması, ayrıca Ehl-i Sünnet ve Cemâat itikadı üzere bulunmakla şereflendirmesidir. Ehl-i Sünnet’e mensup olmanın en mühim bir alâmeti, Peygamberimizin Ehl-i Beyt’ine ve Ashâb-ı Kirâm’ın tamamına muhabbet besleyip onlara hürmet etmektir. İşte bu muhabbet ve hürmet, kurtuluşun esasıdır.

Yine peygamberlerin, evliyâdan üstün olduklarına inanmak da Ehl-i Sünnet’in nezîh itikadlarındandır ki Hak Teâlâ, bu itikâda sahip kılmakla da bizi mümtâz kılmıştır. Evliyâdan hiçbirisi, ulaştığı manevî hâlde ve ilimlerde, hiçbir Peygamberin derecesine erişemez.

Çünkü evliyâdaki meârif, sıfât-ı İlâhî’nin tecellilerinden, peygamberlerde ise zât-ı İlâhî’nin tecellisinden gelmektedir. Cenâb-ı Hak, bütün veli kullarına, peygamberlere uymayı emretmiştir.

Ashâb-ı Kirâm’ın, evliyânın tamamından faziletli olduğu sabit olan bir husûstur. Zira Ashâb-ı Kirâm, peygamberlerin en üstünü olan Peygamber Efendimizin sohbetinde bulunmuşlar ve kendilerinden sonra gelen ümmetin tamamının hidâyete kavuşmalarına vesile olmuşlardır.

Resûlullâh Efendimizin (s.a.v.) sohbeti bereketiyle, Ashâb-ı Kirâm’ın kalplerinde hâsıl olan feyz ve nur ile, sabır, kanâat, tevekkül, rıza ve hayat sermâyesini din yolunda bezletmek gibi güzel hasletler zâhir olmuştur. Onlar, teheccüd başta olmak üzere her nevi nâfile ibadetlere devam etmişlerdir.

Allâhü Teâlâ’ya ve Resûlullah Efendimize olan muhabbetlerinin çokluğundan, iman etmeyen en yakın akrabaları ile Allah yolunda savaşmayı, dünya ve âhiretleri için salâh ve kurtuluş bildiler. İslâm’ın yayılması ve insanların Müslüman olmaları için cihâd sahalarına atılmayı ve bu uğurda can vermeyi; şehitliği, en büyük nimet saymışlardır.

İşte bunun içindir ki, hiçbir veli, en aşağı derecedeki bir Sahâbî’nin mertebesine erişemez.