Hüseyin Öz... Meğer sen ne güzel, ne koca yürekli bir adammışsın!

Bazı yazılar vardır; insanın içine bir kor gibi düşer, boğazınızda düğümlenir, kalbinizin en yumuşak yerine dokunur.

Bugün Kenan Seyrek'in Koz’ da kaleme aldığı satırları okurken tam olarak bunu hissettim. İçim burkuldu, gözlerim doldu ama bir yandan da insanlık adına içimi ısıtan, "İyi ki hâlâ böyle güzel yürekler var" dedirten müthiş bir vefa hikayesine şahitlik ettim.

Kenan yazısında, İzmit’in Kandıra’ya yaslanan tarafından, Büyükşehir çalışanı, hayat dolu, sosyal bir insan olan Yakup Kaya’dan bahsediyor.

Zamanında Hüseyin Öz’ün yanında dernek işlerine koşan, onun yükünü omuzlayan cefakâr bir adam Yakup. Hani etraftakiler ona, “Oğlum, bu adam vefasız, bırak buldumcuk oluverme” dediklerinde bile, “Yok, ben onun sayesinde iş sahibi oldum, elimden tuttu” diyecek kadar kadirşinas bir yürek…

Fakat hayat bazen çok zalim bir senaryo yazıyor. Geçirdiği ağır bir enfeksiyon, Yakup’un ışığını, dünyasını ellerinden alıyor. Doğuştan kör olmanın acısı bir yana, sonradan karanlığa göç etmenin o tarifsiz ağırlığı, ruhunda fırtınalar koparıyor.

Kenan’ın o çarpıcı tespitiyle; dünyası kaos içine çökerken, yanında bildikleri, güvendikleri de bir bir çekilip gidiyor.

Uzun hastane süreçleri, ameliyat masasına girerken ki o son umut kırıntısının da sönüşü... Ve hayata karanlık bir perdenin arkasından döndüğünde karşılaştığı o en acı manzara: Gözünün körlüğüyle birlikte yürekleri körelenlerin, kaçıp gidenlerin yarattığı o derin boşluk.

İşte o karanlık tablonun ortasında, bir güneş gibi doğan biri var: Hüseyin Öz.

Yakup’un o en zor gününden bugüne kadar onu bir an olsun yalnız bırakmayan, her gün evinden alıp kendi elleriyle yediren, sadece eve kapatmayıp başka ilçelerde, başka yerlerde gezdirerek hayata bağlayan, ruhuna nefes olan bir vefa abidesi.

Bir kardeşin bile yapamayacağı bir fedakârlığı sergileyen, adam gibi bir adam Hüseyin Öz.

Ve Yakup’un psikolojisi biraz olsun düzeltsin, o içindeki karanlığı dağıtsın diye kurduğu o cümle var ki; insanın kalbini parça parça eden, vefanın ve dostluğun zirvesi:

“Oğlum, senin gözün kör, bizim gönlümüz kör. İki kör bu hayatı yaşayacağız.”İşte asıl büyük ders burada. Günümüz dünyasında herkesin birbirine sırt döndüğü, menfaatlerin dostlukların önüne geçtiği bir devirde, bir insanın hayatına bu kadar umutla, bu kadar karşılıksız sarılmak her yiğidin harcı değildir.

Yakup kardeşime Allah’tan sabır ve şifa diliyorum. Karanlık dünyasında ona göz, gönül, yoldaş olan Hüseyin Öz’ü ise ayakta alkışlıyorum.

İyi ki varsın Hüseyin Öz. Senin gibi adamlar oldukça, bu dünyada inancımız da umudumuz da hep taze kalacak. Vefa sadece İstanbul’da bir semt adı değilmiş; bazen İzmit’te, kocaman yürekli bir adamın adımlarında hayat bulurmuş!