Selanik’e gidememek, insana çok acı veriyor

Son 10 yıldır her 10 Kasım’da Selanik’teydik.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün doğduğu, çocukluk sokaklarında yürüdüğü o evde; tam saat 09.05’te gözlerimiz nemli, saygıyla Ata’mızı anardık. Bizim için bir gelenekti, bir vefa borcuydu.

Bu yıl da hazırlıklarımızı yapmıştık. Küçük, dostane bir gruptuk. Aramızda devlet memuru olan yeşil pasaportlular vardı; benim de görevim gereği taşıdığım Hizmet Damgalı (Gri) pasaportum...

Bizim tarafımızda bir belge, bir mühür engeli yoktu. Ancak bu geziyi yıllardır organize eden, bugüne kadar yüzlerce insanı yurt dışına güvenle götürmüş olan tecrübeli organizatör arkadaşımızın Schengen vize başvurusu reddedildi.

Hayatında ilk kez vize reddi alan arkadaşımız hem Selanik’e gitme imkânını kaybetti hem de başvuru için ödediği hatırı sayılır paradan oldu.

Sonuç mu?

Organizasyonsuz kaldık. Ama daha da önemlisi, tadımız, tuzumuz ve hevesimiz kaçtı.

Bizimkisi bir nebze "gönül gezisiydi." Gitmesek de hayat durmaz, biliyoruz. Peki ya diğerleri?

Bugün Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları için Avrupa’nın kapıları adeta görünmez bir duvarla kapatılıyor. Evraklarını eksiksiz hazırlayan, banka hesabını, tapusunu, iş yerinden belgelerini eksiksiz sunan, üstelik daha önce defalarca Schengen vizesi alıp kurallara uygun şekilde girip çıkmış insanlar dahi hiçbir makul gerekçe gösterilmeden ret yanıtı alıyor.

Eğitim için kabul almış gençler, uluslararası fuarlara katılıp ihracat yapacak iş insanları, tıp kongrelerine davet edilen hekimler, kültür-sanat etkinliklerinde ülkesini temsil edecek sanatçılar...

Herkes aynı gri belirsizlik duvarına tosluyor. Vize randevusu bulabilmek aylar alıyor, bulunan randevudan ise çuval dolusu harç ödemesine rağmen çoğunlukla "ret" damgası çıkıyor. Ödenen paraların iadesi zaten yok; vize başvurusu adeta bir tür örtülü cezalandırma mekanizmasına dönüşmüş durumda.

Pasaportumuzun ve vatandaşlığımızın uluslararası alandaki ağırlığı, maalesef bürokratik engellerin ve siyasi konjonktürün gölgesinde eziliyor.

Yeşil ve gri pasaport sahipleri şimdilik bu cenderenin dışında gibi görünse de, toplumun geneline yayılan bu seyahat özgürlüğü kısıtlaması hepimizi doğrudan etkiliyor.

Bir gezinin organizatörü vize alamıyorsa, yeşil pasaportlu kafilenin de yola çıkamaması gibi...

Atatürk’ün doğduğu evin bahçesinde bu 10 Kasım’da bulunamadık.

Ama asıl acı olan, bu engel durumunun artık münferit bir şanssızlık değil, sistematik bir "dışarıda tutma" politikasına dönüşmüş olması.

Yıllardır dünyayı gezen insanları bile kendi sınırlarına hapseden bu vize krizinin bir an önce çözülmesi, vatandaşımızın hak ettiği değeri ve seyahat özgürlüğünü yeniden kazanması en büyük temennimiz.